Ντροπή

Αυτές τις μέρες γνώρισα από κοντά ένα ζευγάρι Γάλλων αναγνωστών μου, οι οποίοι διάβασαν την Άλωση της Κωσταντίας και θέλησαν να έρθουν με τα τρία τους παιδιά για διακοπές του Πάσχα στη Βολισσό.

Άνθρωποι θαυμαστοί, αφού με τα παιδιά τους στα σπάργανα ακόμη και μέχρι που έφθασαν σε ηλικία σχολική, τριγυρνούσαν τον κόσμο με ένα βαν, παραιτημένοι από τις εργασίες τους. Έφτασαν από τη Γαλλία μέχρι την Κίνα διαμένοντας για αρκετό χρόνο σε όλες σχεδόν τις χώρες της διαδρομής. Πήγαν επίσης στην Λατινική Αμερικήκαι και σε διάφορα άλλα μέρη του πλανήτη.

Η Ελλάδα όμως, στην οποίαν πρώτη φορά ήρθαν τώρα, τους έχει μείνει ήδη αξέχαστη. Διότι πουθενά, σε καμιά χώρα του κόσμου δεν τους συνέβη ό,τι έπαθαν εδώ.

Ζωή της πλάκας

Φυσικά η βάση όλων αυτών που συμβαίνουν είναι η μαζική συσσώρευση των σύγχρονων ανθρώπων σε μεγαλουπόλεις και μητροπόλεις, με ταυτόχρονη μετάλλαξή τους σε καταναλωτές. Δηλαδή σε αριθμημένα γρανάζια που περνούν τη ζωή τους με μοναδικό ιδανικό να κυκλοφορούν το χρήμα, να τρέχουν καθημερινά και ολημερίς γύρω από τον εαυτό τους με στόχο να βρουν τον καλύτερο τρόπο για να πάρουν ο ένας χρήμα από τον άλλον.

Ζωή της πλάκας. Ζωή δίχως καμιά αξία. Απαξιωμένοι άνθρωποι, καταναλωτές χυδαίοι και ανυποψίαστοι δολοφόνοι και αυτόχειρες με την κάθε μικρή τους καθημερινή κίνηση, ακόμη και με κινήσεις που κάποτε όριζαν την αυτοσυντήρηση, σήμερα οι καταναλωτές αυτοκτονούν, όπως πχ τρώγοντας και πίνοντας, δηλαδή καταναλώνοντας, όπως οι ίδιοι λένε πια τις φυσικές αυτές λειτουργίες τους.

Υπομονή

Είχα περίπου έναν μήνα να κατέβω στην πόλη και πήγα χθες με λιακάδα, για να μπολιάσω με την ευκαιρία και μια μουριά ενός φίλου που την είχε αγοράσει πριν χρόνια αρσενική για να μην του λερώνει με τα μούρα την αυλή, αλλά η επιθυμία του να τρώει μαύρα μούρα τον έκανε να μετανιώσει και να την θέλει θηλυκή. Πήρα λοιπόν μερικά μπόλια από τη μαύρη μουριά τη γειτόνισσά μου, που με κερνάει κάθε Ιούνιο άπειρα μαύρα μούρα και τα έβαλα στο δέντρο του φίλου, έτυχε δε να είναι και τα γενέθλια της κόρης του την ίδια μέρα με το μπόλιασμα και συμφωνήσαμε όλοι ότι είναι καλό σημάδι και μάλλον θα έχει επιτυχία η δουλειά. Τώρα θα κάνουμε λιγάκι υπομονή και κατά την Κυριακή των Βαίων θα ξέρουμε.

Κάτι που μου έκανε εντύπωση στην πόλη που πήγα -πιθανότατα επειδή περνώ όλη μου την ημέρα με τα φυτά και τώρα την άνοιξη πηγαίνω συνέχεια στην ηρεμία του βουνού ψάχνοντας για άγρια σπαράγγια και για αγρέλια, τα οποί ξεριζώνω και τα μεταφυτεύω σε γλαστριά για να τα μπολιάσω κάποτε κουρμαδοελιές- κάτι λοιπόν που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι στον πίνακα ανακοινώσεων της ΔΕΗ όλα τα χαρτιά τα οποία ήταν καρφιτσωμένα και τα διάβαζα αναμένοντας στην ουρά, έγραφαν κάτι για βία.

Νεουρόζ

Posted on March 21, 2016 - Γιάννης Μακριδάκης

Νέα μέρα στην κουρδική γλώσσα και παράδοση. Εαρινή ισημερία, ερχομός της άνοιξης.

Πριν χρόνια βρέθηκα στη μεγαλύτερη γιορτή του Νεουρόζ, στο Ντιάρμπακιρ της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Στην Ούρφα και στο Μάρντιν, λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Συρία, όπου τότε δεν είχε αρχίσει ακόμη ο πόλεμος και όλα δούλευαν ρολόι καπιταλιστικό και το κινητό μου έπιανε σήμα συριακών εταιριών τηλεφωνίας.

Σκηνικό σαν 15.000 Ειδομένες δίχως αντίσκηνα στην ολοήμερη γιορτή του Ντιάρμπακιρ. Περί τα 2.000.000 άνθρωποι συγκεντρωμένοι σε έναν αχανή κάμπο, όπου έφτανε η ματιά έβλεπε ανθρώπους. Λιγοστές χημικές τουαλέτες για όλους. Βρώμα, βούρκος, λασπουριά, δυσωδία απέξω.

Μια στημένη με ξύλα και σίδερα σκηνή εκδηλώσεων σε ένα σημείο του πάρκου-κάμπου, επί της οποίας έβγαζαν φλογερούς επαναστατικούς λόγους διάφοροι και μετά τραγουδούσαν και χόρευαν όλοι μαζί.

Ένας μάγκας ήλιος

Σήμερα βρήκα έναν ηλίανθο να έχει φυτρώσει στην άκρη του τσιμεντόδρομου που περνάει έξω από τον αγρό μου. Τον έπιασε το μάτι μου καθώς περπατούσα και στάθηκα εκεί και τον κοίταζα χαμιγελώντας. Ποιος ξέρει πώς βρέθηκε εκί στην άκρη ο σπόρος, προφανώς από τους ήλιους που είχα πέρσι το καλοκαίρι μέσα στο χωράφι, γλύτωσε από πουλιά και διάφορα ζούδια, δεν σάπισε από τις υγρασίες του χειμώνα αλλά παρέμεινε και περίμενε εκεί ζωντανός μέσα στο λασπόχωμα ώσπου οι συνθήκες έγιναν κατάλληλες για να φυτρώσει.

Επειδή λοιπόν μου φάνηκε πολύ μάγκας και επειδή μου χάρισε μιαν όμορφη στιγμή έκπληξης, είπα να τον προφυλάξω από ενδεχόμενο τσαλαπάτημα κάποιου διερχόμενου από τον στενό αυτό αγροτόδρομο οχήματος. Δεν θέλησα να τον μεταφυτεύσω μέσα στον χωράφι μου, αφού εκεί γούσταρε να φυτρώσει, εκεί πρέπει να μείνει, έτσι σκέφτηκα αν και το χώμα ίσως να μην είναι πολύ σε αυτό το σημείο για να αναπτύξει ριζικό σύστημα αφού ο δρόμος είναι τσιμέντινος. Τον άφησα όμως και δεν θα τον μεταφυτεύσω, θα βρει νομίζω τον δρόμο του. Έφτιαξα λοιπόν ένα κόκκινο σημαιάκι και το έστησα πλάι του να προειδοποιεί τους οδηγούς και τους πεζοπόρους για την ύπαρξή του.

Ε-κδρο-μή, ε-κδρο-μή!

Σήμερα με επισκέφθηκαν τα παιδιά του δημοτικού σχολείου Βολισσού καθώς και του νηπιαγωγείου μαζί με τις δασκάλες τους και περάσαμε ένα πολύ ωραίο πρωινό μιλώντας για πολλά και διάφορα.

Ξεκινήσαμε από την παραλία όπου είδαμε τα φυτά που βγάζουν κάθε Αύγουστο το κρινάκι της άμμου, μιλήσαμε για τα σπάνια και τα απειλούμενα είδη, για το ποιος τα απειλεί, ποιοι είναι οι εχθροί τους, βρήκαμε ύστερα διάσπαρτους σπόρους τους ολόγυρα και τους μαζέψαμε για να τους ξανασπείρουμε παραπέρα.

Φτάσαμε μέχρι την εκβολή του χειμάρρου Μαλαγκιώτη και μιλήσαμε για τον κύκλο του νερού, για το ψηλό βουνό το Πελινναίο, στο οποίο οφείλουμε το ποτάμι, τα νερά, την παραλία μας, η Όλγα μάς είπε ότι δεν μπορεί να τραβήξει ούτε μια φωτογραφία που να μην έχει μέσα της κάποια ανθρώπινη επέμβαση στη φύση, ένα σπίτι ή μια κολώνα, έτσι είπε ακριβώς και είναι κάτω από δέκα ετών. Κάναμε το πικ νικ μας εκεί στην εκβολή του χείμαρρου και με τις δασκάλες τους έπαιξαν το παιχνίδι “ποιος δεν θα κάνει ούτε ένα σκουπίδι”, μέσα από το οποίο φάνηκε πόση δουλειά κάνουν στο σχολείο του χωριού μιλώντας για την “παραγωγή απορριμμάτων” με τις συσκευασίες των τροφίμων.

Γεωργικό Σχολείο Βολισσού

Γιάννης Μακριδάκης

Η Βολισσός είναι ένας υπέροχος τόπος στην ΒΔ μεριά της Χίου. Έχει γλυκό κλίμα, μεγάλη ηλιοφάνεια, προφύλαξη από τους βόρειους ανέμους λόγω της οροσειράς του Πελινναίου που την σκεπάζει, και πλούτο φυσικών πόρων. Είναι δηλαδή ένας ιδανικός τόπος διαμονής ανθρώπων, τον οποίον φυσικά εγκατέλειψαν οι αυτόχθονες κάτοικοί του οι οποίοι έγιναν μετανάστες, κάτοικοι των άστεων εντός και εκτός της χώρας, και αυτή τη στιγμή τον κατοικούν άλλοι μετανάστες, κυρίως Αλβανοί, κάποιοι μέτοικοι Έλληνες αλλά και λιγοστοί συνταξιούχοι ντόπιοι.

Το σχολείο του χωριού, το πιο απομακρυσμένο σχολείο από την πρωτεύουσα του νησιού είναι ένα πανέμορφο κτίσμα του 1925, που κατασκευάστηκε με προσωπική εργασία των κατοίκων και με χορηγίες της Λονδινείου Επιτροπής Χίων, στεγάζει δε σήμερα το νηπιαγωγείο, το δημοτικό και το γυμνάσιο με λυκειακές τάξεις, που αριθμούν συνολικά κάτω από 50 μαθητές και άρα το μέλλον του δεν είναι καθόλου βέβαιο κατά τα μνημονιακά έτη που διανύουμε και αυτά που έρχονται.

Μια δημοτική αρχή με όραμα θα έβαζε αμέσως μπροστά ένα σχέδιο αναβάθμισης και ανάπτυξης της ΒΔ Χίου με όχημα το σχολείο αυτό και φυσικά με εφόδια τους φυσικούς πόρους και την γεωργική παράδοση της περιοχής.

Ο Μιμάκης, ο Μανωλάκης και ένας ακόμα

Γιάννης Μακριδάκης

Πριν από λίγες μέρες συνάντησα τον παλιό μου γνώριμο τον Μιμάκη. Αγνός άνθρωπος, ανιδιοτελής, μια ζωή στην αριστερά και στην οικολογία, σήμερα όμως ακόλουθος του Τσίπρα, όχι λόγω διορισμού ή κάποιας άλλης προσωπικής εξυπηρέτησης, όπως συμβαίνει με τους περισσότερους εναπομείναντες οικόσιτους, αλλά μόνον εξαιτίας ενός πάγιου φόβου του να χωρίσει από την παράταξη και να τραβήξει εργένικο πολιτικό δρόμο.

Ο παλιός μου συναγωνιστής λοιπόν ο Μιμάκης, εδώ και 40 χρόνια έδωσε αγώνες και μάχες, αφιέρωσε τη ζωή του όλη κυριολεκτικά ενάντια στην επέκταση του διαδρόμου του αεροδρομίου Χίου προς το μέρος της πόλης (είναι ήδη μέσα στην πόλη το αεροδρόμιο αφού απέχει μόνον δύο χιλιόμετρα από την κεντρική πλατεία ο πύργος ελέγχου), έργο που θα ισοπέδωνε μεγάλο μέρος της γειτονιάς, στην οποία μεγάλωσε και διέμενε ο ίδιος αλλά και διαμένει ακόμη.

Κάτω από τη μαντερινιά

Γιάννης Μακριδάκης

Πέρασα το απόγευμα καθισμένος στη γη, κάτω από τη μαντερινιά να βλέπω τα ζούδια που επισκέπτονταν τα άνθη των ραπανιών και της ξυνίθρας.

Θαύμαζα και τα σπαράγγια που υψώνονταν τριγύρω, ένα μπόι πάνω από το κεφάλι μου. Η γη σε οίστρο, δεν κρατιέται, ξεπετάει τους καυλούς της ολόρθους να ρίξουν τον σπόρο όσο πιο μακριά μπορούν.

Κάποιες στιγμές που ο νους μου αναλάμβανε να με αποσπάσει από το απολαυστικό παρόν, σκεφτόμουν ότι ακόμα και το πιο μικρό έντομο με τον τρόπο που ζει, προάγει ακούσια και ασυνείδητα τη Ζωή και την εξέλιξη του οικοσυστήματος.

Χαίρε Ζωή

Γιάννης Μακριδάκης

Λαμβάνω πολλά μέηλ από ανθρώπους που με ρωτούν γιατί δεν γράφω πια στο φβ ή γιατί εξαφανίστηκα από την αρθρογραφία εδώ, αλλά και στο thepressproject, όπου έγραφα κάποτε συχνά.

Η απάντηση είναι ότι βαρέθηκα. Επί πέντε χρόνια έγραψα πάρα πολλά κείμενα για το σύστημα, για το οικοσύστημα, για την μετακαταναλωτική κοινωνία στην οποία είναι ανάγκη πάσα να μεταβεί ο καθένας από μας για να αποφορτιστεί το σύστημα που εκπροσωπούμε πριν εκραγεί και μας πάρει μαζί του, για το αδιέξοδο στο οποίο έφτασε το προσφυγικό θέμα, για το επίσης αδιέξοδο στο οποίο έφτασε το οικονομικό θέμα, και για το τέλος της χώρας και της κοινωνίας μας, που θα γίνει σύντομα ορατό, λόγω της εκποίησης των φυσικών μας πόρων που θα οδηγήσουν στην απόλυτη φτώχεια και στην εκπόρνευση τους εγκλωβισμένους κατοίκους αυτής της πατρίδας, ιθαγενείς, πρόσφυγες και μετανάστες. Έγραψα τραγικά πολλά κείμενα, τόσο που βρέθηκε κιόλας κάποια ερευνήτρια αναγνώστρια με πολλά κουράγια, να τα μαζέψει, να τα ομαδοποιήσει, να τα κάνει βιβλίο συλλογή, έτσι μου διαμήνυσε, χαρά στο κουράγιο της, λέω εγώ και ότι όλα είναι τελείως μάταια.

Κοπιάστε

Το φυσικό αγρόκτημα “Σπουδαία τα λάχανα” βρίσκεται σε οργασμό αυτή την εποχή της πρώιμης άνοιξης

Τριγύρω μνημόνια, μπλόκα αγροτών παραδομένων στο σύστημα, πρόσφυγες που έρχονται και αποκλείονται εδώ, μια ευρωπαϊκή ένωση που διαλύεται και μια Ελλάδα που πεθαίνει ως κράτος αφού έχει ήδη απονεκρωθεί από χρόνια ως κοινωνία αλλά το κομματάκι της γης, το οποίο φροντίζω είναι από μόνο του ένα μικρό οικοσύστημα, με μυριάδες ζωές εντός του να αλληλοσυμπληρώνονται.

Εδώ και δυο τρεις μέρες με τούτες τις λιακάδες τις λαμπερές και ζεστές άρχισαν να σκάνε μύτη τα σπαράγγια από τη γη και ο φυσικός καλλιεργητής αλλά και οι επισκέπτες του αγρού αποκτούν ένα τέλειο χαμόγελο όταν τα συναντούν άξαφνα μες στα πόδια τους.

Αν τα σπαράγγια όμως έχουν μια λεπτή και ευγενική γεύση, έχουμε και τις βομβίτσες ουρανίσκου, οι οποίες φύονται μόνες τους πια, κατά τούφες, ανάμεσα σε όλα τα φυτά που έχουν ανθίσει πλέον και δεν είναι άλλες από τα πάμπολα φρέσκα σκορδάκια, τα καθημερινά συμπληρώματα κάθε ωμής μας συνταγής.

Να ένας συγγραφέας

Καλό λογοτεχνικό βιβλίο για εμένα είναι εκείνο το βιβλίο που:

όταν το διαβάζω οι λέξεις του γραπώνουν τη φαντασία μου με αποτέλεσμα τίποτα να μην μπορεί να μου αποσπάσει την προσοχή,
έχει όμορφες λέξεις, προτάσεις που θα μπορούσαν να γίνουν στίχος,
έχει λέξεις διαφορετικές από αυτές που χρησιμοποιώ στην καθημερινότητα μου,
όταν σταματάω την ανάγνωση πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται την ιστορία του,
ανυπομονώ να τελειώσω ό, τι κάνω για να αφεθώ στις λέξεις του,
όταν το ξαναπιάνω στα χέρια μου δεν έχω ξεχάσει τίποτα από τις προηγούμενες σελίδες,
έχει μια δόση αλήθειας πίσω από το μύθο,
μου μαθαίνει κάτι καινούριο,
μένει στη μνήμη.
Όσο περνάν τα χρόνια τόσο πιο δύσκολα βρίσκω ένα βιβλίο που περιέχει αυτά τα χαρακτηριστικά, όταν όμως το βρίσκω το εκτιμώ περισσότερο. Δεν ξέρω αν φταίω εγώ που δεν συγκεντρώνομαι πια τόσο εύκολα ή ο συγγραφέας που δεν με βοηθά να συγκεντρωθώ.

Βίος και πολιτεία ενός “ανεπρόκοπου”

Μύρισε άνοιξη. Κάθισα στο χώμα ανάμεσα στα φυτά και τα ζούδια, κάτω από τις ανθισμένες ρόκες και τα ραπάνια, δίπλα στα ρεβίθια, τα κουκιά, τους αρακάδες, τα σέλινα, τα μαϊντανά, τα ραδίκια, τα σπανάκια, τα σέσκουλα, τα κρεμμύδια, τα σκόρδα, τα παντζάρια, τα πρώτα σπαράγγια που φάνηκαν και σε χίλια δυο άλλα ήμερα και άγρια είδη ζωής, έγινα ένα με τα παραπούλια των μπρόκολων, με τα κουνουπιδάκια και τις λαχανίδες, κοίταξα από χαμηλά τις αμυγδαλιές που είναι ολάνθιστες, τη γαζία που δεν λέει να σταματήσει να ευωδιάζει ακόμη και με τα στερνά των ανθρών της, τα φρουτόδεντρα που σκάνε δειλά τα μάτια τους, τα ξινά που είναι γεμάτα ακόμα καρπό και τις ελιές που δεσπόζουν, οριοθετούν και προστατεύουν το επιμέρους σύνολο, αφουγκράστηκα το Χάος για άλλη μια φορά αυτό το ανοιξιάτικο απόγευμα και ένιωσα απόλυτα ελεύθερος ως εν αρμονία ζώντας εντός Του, ως συνειδητή συνιστώσα της ισορροπίας Του, ως συμμέτοχος του Θαύματός Του. Ελεύθερος διότι δεν με φοβίζει πια διόλου το καταναλωτικό σύστημα, δεν με τρομάζει πλέον ο κόσμος του και δεν ελπίζω τίποτε από αυτόν, αφού ουσιαστικά δεν έχω πια καμία σχέση μαζί του και δεν πιστεύω στις ευτελείς του αξίες, δεν ασχολούμαι ούτε λεπτό της ημέρας μου με αυτές. .

Τεκμήριο Λωβοκομείου

Διαβάζω ότι θα ξαναπροβληθεί το σήριαλ Το Νησί. Δεν το είχα δει ούτε τότε που προβλήθηκε για πρώτη φορά, ούτε τώρα θα το δω, δεν έχω άλλωστε τηλεόραση για περισσότερα από 15 χρόνια.
Θυμάμαι όμως την περίπτωση διότι τότε ασχολιόμουν με το Λωβοκομείο της Χίου, ένα Άσυλο Λεπρών με μακραίωνη ιστορία, το οποίο εδώ και μερικές δεκαετίες φθείρεται και λεηλατείται συστηματικά, αποτελεί δε έναν πλούσιο σε τεκμήρια χώρο ιστορικής μνήμης και έναν απίστευτης ενέργειας τόπο.
Η σχέση του Λωβοκομείου της Χίου με την Σπιναλόγκα ήταν μεγάλη, περισσότερο μια σχέση “ανταλλαγής” εξορίστων από τον έναν τόπο στον άλλο.
Η τοπική κοινωνία και οι αρχές δεν έδειξαν ποτέ κανένα απολύτως ενδιαφέρον για το σημαντικό ιστορικό αυτό Ίδρυμα του νησιού. Το αντιμετωπίζουν εδώ και δεκαετίες ως νεκρό χώρο και ως βάρος ασήκωτο που δεν θέλει κανείς να αναλάβει. Αρκούνται μόνο σε επιμνημόσυνες δεήσεις και σε κατά καιρούς συσκέψεις που δεν έχουν ποτέ καμία συνέχεια.

Ο ρόλος του Έρωτα και της Λογοτεχνίας στην Ιστορία

Στις 7 Φεβρουαρίου 1944 και ώρα 12 το μεσημέρι, σμήνος βρετανικών βομβαρδιστικών αεροσκαφών πέρασαν πάνω από το λιμάνι της Χίου και βομβάρδισαν το σουηδικό πλοίο Wiril, το οποίο βρίσκόταν στην υπηρεσία του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και εκφόρτωνε σιτάρι και άλλα τρόφιμα για τον βασανισμένο από την πείνα της Κατοχής λαό του νησιού.

Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης αυτής των συμμάχων σκοτώθηκαν 18 άνθρωποι, οι περισσότεροι εργάτες που ξεφόρτωναν τα σακιά από το πλοίο, αλλά και ο Γερμανός στρατιωτικός διοικητής Χίου Βαστερχάουζερ και ο Σουηδός αντιπρόσωπος του Διεθνούς Κομιτάτου του Ερυθρού Σταυρού Νιλς Νίλσεν, ο οποίος είχε αυτοπροσώπως μεριμνήσει για την άφιξη του πλοίου στη Χίο.

Η τραγική αυτή επιχείρηση των βρετανικών δυνάμεων δεν αιτιολογήθηκε, ούτε διαλευκάνθηκε ποτέ. Ποτέ δεν κατατέθηκε στην Ιστορία ο λόγος για τον οποίον έλαβε χώρα. Ποτέ δεν ανακοινώθηκε κάτι επ’ αυτής, αν ήταν μια λανθασμένη ενέργεια, αν ήταν εσκεμμένη, αν υπήρξαν ανακριβείς πληροφορίες περί του φορτίου και του ρόλου του πλοίου στο λιμάνι της Χίου. Παρόλες τις φήμες και τις εικασίες των ερευνητών, το ιστορικό αυτό έγκλημα πολέμου παραμένει ακόμη ανεξιχνίαστο.

Εδώ έρχεται λοιπόν η λογοτεχνία και επιτελεί κάποιες φορές και ρόλο επεξήγησης και διαλεύκανσης της Ιστορίας. Αφού δεν ανέλαβε κανείς την ευθύνη του παράλογου βομβαρδισμού, την αναλαμβάνει εξολοκλήρου ο Κωσταντής Χάψας, ο ήρωας του Ήλιος με δόντια. Δεν είναι όμως αυτό το σημαντικό της υπόθεσης, αλλά το ότι μέσα από την λογοτεχνική εξιστόρηση προσωπικών και κοινωνικών συμβάντων της ιστορικής εκείνης περιόδου, ο Κωσταντής προσεγγίζει την καρδιά του ζητήματος και φτάνει στο να εξηγήσει το γιατί έγινε το κακό.

Διακύβευμα

Γιάννης Μακριδάκης

Τώρα που και οι πλέον παραμυθιασμένοι ότι θα την έβγαζαν καθαρή νιώθουν το θανατηφόρο τσίμπημα του μαύρου καπιταλιστικού φιδού που μας τρώει ως κοινωνία εδώ και χρόνια, πλησιάζει η στιγμή που θα κατανοήσουν επιτέλους όλοι, ακόμη και οι πιο τραλαλά καταναλωτίσκοι του άστεως που μετακινούμενη εκ της πλατείας στο κοινοβούλιο και αντιστρόφως κάνουν πως κυβερνάνε τη χώρα, ότι το “μένουμε Ευρώπη”, όταν μεταφράζεται αποκλειστικά σε “μένουμε ευρώ”, σημαίνει επίσης αποκλειστικά ότι “μένουμε ως μελλοθάνατοι σε γερμανικής ιδιοκτησίας στρατόπεδο συγκέντρωσης εξαθλιωμένων ιθαγενών και προσφύγων”.
Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται αυτόνομη πορεία, έξω από το ευρώ και από την παγκόσμια καπιταλιστική λαίλαπα που καταστρέφει τον πλανήτη και τον έναν μετά τον άλλο όλους τους λαούς που την υιοθετούν.

Στο ίδιο καζάνι

Γιάννης Μακριδάκης

Τι δεν κάνουμε αυτές τις υπέροχες μέρες στη φύση. Κλαδέματα δέντρων, δημιουργία σπορείων για τα καλοκαιρινά λαχανικά, προετοιμασία χωραφιών, σπορές εκτεταμένες και βόλτες πολλές.
Η άνοιξη έρχεται ολοταχώς και το οικοσύστημα οργιάζει την ίδια ώρα που το σύστημα δείχνει ότι εξάντλησε κάθε πολιτικό πιόνι του με αυτούς τους τελευταίους της επενδυτικής αριστεράς, τους χυδαιότερους όλων.

Το σύστημα έφτασε λοιπόν σε αδιέξοδο, το δηλώνει και ο Κυρ-Γιακ που δεν θέλει ούτε εκλογές, ούτε οικουμενική, ούτε αυτό που έχουμε σήμερα(!)

Όλα αυτά συμβαίνουν επειδή η νεοελληνική κοινωνία επιτέλους μετά από τόσα χρόνια έφτασε στο απροχώρητο. Είμαστε πολύ κοντά πλέον στην ακύρωση του τόσο μεθοδικά καλλιεργούμενου από κάθε κυβέρνηση μέχρι σήμερα κοινωνικού αυτοματισμού, είμαστε πολύ κοντά στο να κατανοήσει και ο πιο φίλαυτος, και ο πιο μισάνθρωπος, και ο πιο αδαής, και ο πιο ανόητος ιδιώτης καταναλωτής ότι ούτε μόνος του μπορεί να ζήσει στη χώρα, ούτε υπάρχει περίπτωση να πεθάνουν οι υπόλοιποι και να σωθεί ο ίδιος, ούτε υπάρχει βεβαίως περίπτωση να διασώσει τίποτε από την ιδιωτική του περιουσία όσες φορές και αν εκποιηθεί η δημόσια.

Κυκλοφορία του χρήματος

Αύριο λοιπόν γενική απεργία. Μπορεί να γίνει μια μέρα κατά την οποία οι περισσότεροι από μας δεν θα “κυκλοφορήσουν” καθόλου το χρήμα. Η διακοπή κυκλοφορίας του χρήματος, όχι βέβαια μόνο για μία μέρα, είναι η μοναδική αντίσταση ενάντια στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Αύριο όμως είναι μια ευκαιρία μοναδική για να σκεφτούμε τι σημαίνει ουσιαστικά η κάθε φορά που αλλάζει χέρια το χρήμα.

Μεσαίωνας

Γιάννης Μακριδάκης - Χίος

Κάποτε, επί εποχής βαθέως πασόκ είχαμε στο νησί έναν δήμαρχο από κείνους που παίρνουν φόρα και καταστρέφουν τα πάντα διότι διατείνονται πως έχουν τον λαό μαζί τους και πως δεν τους πιάνει νόμος και είναι άρχοντες αιρετοί και έχουν την ευθύνη της πολιτικής τους απόφασης και λοιπά τέτοια φαιδρά.
Είχε ορίσει λοιπόν, ανάμεσα σε όλα όσα ανεκδιήγητα έπραξε, και έναν αντιδήμαρχο παιδείας, εκκλησιαστικό αναγνώστη και ακόλουθο του μητροπολίτη, θρησκόληπτο χριστιανοταλιμπάν με απόψεις μεσαίωνα και αρθρογραφία στον τοπικό τύπο για βίους αγίων και έργα παπάδων και λοιπών του σιναφιού (τι σύμπτωση, τον ίδιον ακριβώς αντιδήμαρχο έχει ορίσει και ο σημερινός μας δήμαρχος που είναι κατά τα άλλα μορφωμένος και δεν έχει καμιά σχέση με τον τότε, τέλος πάντων, άλλο θέμα αυτό).
Είχε έρθει λοιπόν ένας θίασος εξ Αθηνών για παραστάσεις στο Ομήρειο του Δήμου, δεν θυμάμαι δυστυχώς καθόλου τον τίτλο της παράστασης ούτε τους συντελεστές. Θυμάμαι όμως ότι η παράσταση ξεκινούσε με την ηθοποιό γυμνόστηθη επί σκηνής και ότι ο χριστιανοταλιμπάν αντιδήμαρχος παιδείας την απαγόρευσε αμέσως, την ακύρωσε και έδιωξε τους ηθοποιούς και τον σκηνοθέτη από το νησί.

Ράκη κινούμενα (Διήγημα)

Δεν θα σας σκοτίσω με λεπτομέρειες. Το ρεζουμέ θα σας πω. Την Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2016 ήμουν ευτυχισμένος. Σχόλασα από τη δουλειά το απόγευμα και πήρα αγκαλιά την Κατερίνα, πήγαμε για τον προγραμματισμένο υπέρηχο. Είδαμε το αντράκι μας ορεξάτο να έρχεται σούμπιτο για ζωή, άντε ρε Τρυφωνάκο, αναφώνησα με ενθουσιασμό, εσύ θα τον φτιάξεις τον κόσμο. Μέσα μου όμως είχα ανησυχία βαθιά και άγχος, σκεφτόμουν συνεχώς αν θα μπορέσω να ανταποκριθώ στις νέες ανάγκες με έναν μισθό, ήταν και η Κατερίνα άνεργη τρία χρόνια, ένιωθα κάποιες στιγμές και τύψεις που έσπειρα ένα πλάσμα να έρθει να δώσει τη μάχη του κι αυτό σε τούτον τον μάταιο και άδικο κόσμο αυτή τη δύσκολη εποχή. Δεν είπα εκείνη τη στιγμή, ούτε έλεγα όμως γενικώς, τίποτα απ’ όλα αυτά, ούτε καν άφηνα να φανεί ποτέ η παραμικρή μου δυσθυμία, για να μην επηρεαστεί η Κατερίνα ψυχολογικά και υποτροπιάσει. Είχε που είχε περάσει πολύ δύσκολη εγκυμοσύνη, με φάρμακα πολλά, με ορμόνες και κατάκλιση επί μήνες και εκείνες τις μέρες ένιωθε μεγάλη ικανοποίηση και χαρά που έφτανε πλέον στο τέλος του μαρτυρίου της και στην απελευθέρωση. Γι’ αυτό λέγανε καλή λευτεριά οι παλιοί, κάτι ξέρανε, το καταλάβαμε εμείς πολύ καλά αυτό, από πρώτο χέρι. Μας έδωσε λοιπόν εκείνο το απόγευμα ο γιατρός ημερομηνία την επόμενη εβδομάδα, Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου στις 9 το πρωί είπε, να κάνουμε την καισαρική να το πάρουμε το μωρό, έτσι είπε ακριβώς. Φύγαμε ευχαριστημένοι και πήραμε ένα ταξί για το σπίτι.