τα εν οίκω... εν δήμω
Επικοινωνία: peramahalas@gmail.com

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Τους άδειους ασκούς...

«Πως βρέθηκες μπροστά μου ρε φίλε;»


Γειά σου φίλε,

Δεν γνωριζόμαστε, δεν είμαστε φίλοι, δεν είμαστε γνωστοί, αλλά η κοινή μας συμμετοχή στον αγώνα δρόμου, μου επιτρέπει να σε ρωτήσω, «γιατί τερματίζεις μπροστά μου ρε φίλε:».

Σε είδα που ξεκίνησες φουριόζος στην εκκίνηση και μάλιστα έλεγα μέσα μου, αυτός Ηρακλή έχει κάνει πιο πολλές προπονήσεις από σένα, έχει καλύτερη σωματοδομή. καλύτερη υδατανθράκωση. και γι αυτό φεύγει σαν σφαίρα.

Και τα έλεγα αυτό γιατί πρέπει να σου πω ότι σε όλη μου τη ζωή, έμαθα να αναγνωρίζω τις αξίες, να παραμερίζω για να περάσουν οι πιο άξιοι από μένα, όχι μόνο δρομείς αλλά και επιστήμονες, και επιχειρηματίες, και πολιτικοί, γιατί πιστεύω, ότι μια κοινωνία που δεν αναγνωρίζει τις αξίες, είναι καταδικασμένη να αφανιστεί.

Ο κοινοτισμός ως πηγή έμπνευσης μιας νέας οικονομίας



Ο καθηγητής Κοινωνικής Λαογραφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Βασίλης Νιτσιάκος, με πολύχρονο και αναγνωρισμένο διεθνώς έργο, αναδεικνύει το παράδειγμα μιας μικρής ορεινής κοινότητας της Κόνιτσας, στα Μαστοροχώρια, της σημερινής Πηγής, και παλιά Πεκλάρι, στο βιβλίο του που κυκλοφορεί από τις γιαννιώτικες εκδόσεις Ισνάφι, «Πεκλάρι-Κοινωνική οικονομία μικρής κλίμακας».

Μία κοινότητα που ώς τις μέρες μας σχεδόν, τη δεκαετία του ’70, ήταν αυτάρκης, σε μία διαρκή σχέση με το περιβάλλον γύρω της, παράγοντας μια οικονομία βιωματικής αειφορίας και ένα σύστημα κοινοτικού εξισωτισμού, που δεν αποτελούσαν μια εξαίρεση, αλλά μια κοινή συνθήκη για εκατοντάδες χωριά της πατρίδας μας που επιβίωσαν επί αιώνες.

Μια γειτονιά & 1 μήνας χωρίς αυτοκίνητο

Πώς μπορεί να αλλάξει ένας αστικός χώρος μέσα σε ένα μήνα χωρίς αυτοκίνητα; Ένα πολύ αποτελεσματικό κοινωνικό πείραμα


Το φεστιβάλ Οικολογικής Μετακίνησης έγινε σαν κοινωνικό πείραμα, στη Νότια Κορέα: 1.500 αυτοκίνητα αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία για ένα μήνα. Οι 4.300 κάτοικοι της περιοχής αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν εναλλακτικούς τρόπους μετακίνησης: περπάτημα, ποδήλατο, δημόσιες συγκοινωνίες.

Η ιδέα πίσω από αυτό το αστικό πείραμα ήταν να προετοιμάσει τους πολίτες της περιοχής Suwon για το ενδεχόμενο να ζήσουν σε μια εποχή εξάντλησης των ορυκτών πόρων και ως εκ τούτου, να αποκτήσουν επίγνωση της χαμηλής κατανάλωσης ενέργειας και πώς αυτό θα μπορούσε να είναι στην πραγματική ζωή.

Τέχνη του δρόμου στα Εξάρχεια




Το ντοκιμαντέρ του inExarchia για τα γκραφίτι της γειτονιάς του κέντρου 

Street artists, κάτοικοι και θαμώνες των Εξαρχείων μιλάνε για την εφήμερη τέχνη και τη γειτονιά τους. «Το γκραφίτι είναι μια μορφή ελεύθερης έκφρασης. Στην πραγματικότητα το street art ανθίζει σε μέρη που ο λαός αποδέχεται αυτή τη μορφή έκφρασης», λέει ο street art καλλιτέχνης WD. Ο Cacao Rocks κάνει το δικό του αντάρτικο με σπρέι, όταν τον ρωτούν για τα όρια της τέχνης αυτής και ποιος τα θέτει: «Δεν θέλω να πάρω τίποτα πίσω από κανέναν, αυτοί τα παίρνουν από μας». 

Οι χορτάτοι της… Ζιμπάμπουε

Του Νίκου Μπογιόπουλου
Οι μεν, οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος που οδήγησε τον ελληνικό λαό στα Τάρταρα της χρεοκοπίας, διατείνονται ότι αν δεν συνεχίσουμε να πληρώνουμε το ΔΝΤ και τα κάθε λογής αρπακτικά των «αγορών», τότε – όπως είπε η κυρία Μιράντα Ξαφά - θα γίνουμε «Ζιμπάμπουε»…


Οι δε, της κυβέρνησης, διατείνονται ότι συνεχίζουν τις διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς» αναζητώντας έναν «έντιμο συμβιβασμό», όπου σαν «έντιμη» ορίζεται μια συμφωνία βάσει της οποίας θα συνεχίζουμε να πληρώνουμε το ΔΝΤ και τα ίδια αρπακτικά…

Γιατί, όμως, «πρέπει» να πληρώνουμε; Ποιους «πρέπει» να πληρώνουμε; Μέχρι πότε και πόσα «πρέπει» να πληρώσουμε;

Ως προς το τελευταίο, το μέχρι πότε και πόσα πρέπει να τους πληρώνουμε, τα τελευταία στοιχεία του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους είναι αποκαλυπτικά:  Η αποπληρωμή του ελληνικού δημόσιου χρέους που ξεπερνά τα 312,5 δισ. ευρώ, με τα έως σήμερα δεδομένα, χωρίς δηλαδή να υπολογίζεται ένας νέος δανεισμός ή κάποια νέου τύπου «αναδιάρθρωση», εκτείνεται μέχρι το 2057!

Ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, η Ελλάδα έχει υποθηκευτεί για τα επόμενα 40 και πλέον χρόνια.

Fela Kuti: Η μουσική είναι το όπλο

Αναμνήσεις ενός μεγάλου μουσικού ήρωα, ενός απελευθερωμένου και εκσυγχρονιστικού πολιτικού αντάρτη, που αφιέρωσε τη ζωή του και το πνεύμα του στο δοκιμαζόμενο λαό της Νιγηρίας. Μουσική εξέλιξη, πολιτικός στίχος, αντίρρηση, αντίληψη και κοινωνική συνείδηση, όπλα ιδανικά και απαραβίαστα.

Ηρωας επί σκηνής

Γεννημένος στη Νιγηρία το 1938, ο Fela Kuti θεωρείται ένας από τους πιο ταλαντούχους καλλιτέχνες στη μουσική ιστορία της Αφρικής.
Τραγουδιστής, στιχουργός, τρομπετίστας, σαξοφωνίστας και γενικά ένα ανήσυχο πνεύμα που άφησε τη δική του σφραγίδα ως ένας μεγάλος μουσικός επαναστάτης. Αλλά πάνω απ’όλα, ο Kuti ήταν ένας αυθεντικός ρήτορας και πολιτικός. Μέσα από τη μουσική και τον στίχο του κατάφερνε να περνάει μηνύματα αφύπνισης, οργής και αντίδρασης, δίνοντας στο λαό του τη σιγουριά ότι μπορεί να υπάρξει λύση, μπορεί να υπάρξει αντίδοτο στην παρακμή κι όλα αυτά σε μια χώρα όπου η ελπίδα αποτελούσε μια σπάνια πολυτέλεια.

Secret Sound Festival, 17-18 Ιουλίου 2015, Κύμη Ευβοίας.


To Secret Sound Festival μετά την ξεσηκωτική πρώτη του διοργάνωση στην Κύμη Ευβοίας, μας υποδέχεται φέτος για δεύτερη συνεχή χρονιά, πολλά υποσχόμενο, με συνοχή στο line up, για δύο μέρες γεμάτες tropical, reggae και hip hop ήχους. Τα δυνατά live και τα dj set που δημιουργούν ατμόσφαιρα ενός διαρκούς πάρτυ, εναλλάσονται με χαλαρωτικές δράσεις στη φύση, σεμινάρια yoga και εικαστικά δρώμενα, καθιερώνοντας το Secret Sound Festival ως το νέο freestyle φεστιβάλ που αξίζει να ζήσεις!

Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

No-Maddz - Shotta


Ιδιωτικοποίηση Φυσικών Πόρων η μέγιστη ανοησία της ανθρωπότητας


Η μεγαλύτερη αθλιότητα αλλά ταυτόχρονα και αυτοκαταστροφική ανοησία του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού-καταναλωτικού μοντέλου είναι ότι δεν σέβεται τη ζωή και τη διαφορετικότητα (παρ’ όλο που οι εκπρόσωποί του αυτοπροβάλλονται και βαυκαλίζονται ως οι μόνοι πολιτισμένοι του σύμπαντος κόσμου).

Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την υπόθεση “ιδιωτικοποίηση των φυσικών πόρων”.
Έχω γράψει κι άλλες φορές ότι οι φυσικοί πόροι δεν είναι κοινωνικά αγαθά, όπως πεπλανημένα υποστηρίζουν τα πολλά κινήματα ενάντια στην ιδιωτικοποιήσή τους, τα οποία αναπτύχθηκαν εντός του καπιταλιστικού-καταναλωτικού συστήματος ως φυσικά αντισώματα. Οι φυσικοί πόροι είναι αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων του Οικοσυστήματος, του μοναδικού δηλαδή αυθύπαρκτου άρα αληθινού και τέλειου συστήματος, στο οποίο περιέχεται ως υποσύνολο το τεχνητό, χωλό και πλάνο καταναλωτικό-καπιταλιστικό σύστημα.

Μικρή ιστορία μικρόψυχων, μικρόνοων και μικροπρεπών νεοελληνίσκων

Γιάννης Μακριδάκης

Πριν μερικές μέρες με ενημέρωσε η υπεύθυνη των ΓΑΚ Χίου (Γενικών Αρχείων του Κράτους) ότι βρήκαν και θα παρουσιάσουν σε ειδική εκδήλωση στις 6 ιουνίου ένα ιστορικό τεκμήριο της Νομαρχίας που γράφει όλα τα ονόματα και την οικογενειακή κατάσταση των προσφύγων που ήρθαν κατά τον πρώτο διωγμό το 1914, μου ζήτησε δε να συμμετάσχω στην εκδήλωση λέγοντας στο βίντεο, όπως και άλλοι σύγχρονοι χιώτες, δυο λόγια για την προσφυγική καταγωγή μου και τον παππού μου που ήρθε από απέναντι. Φυσικά δέχτηκα και μάλιστα της έδωσα συγχαρητήρια για την εργασία και την συγκινητική ιδέα.

Χθες που συναντηθήκαμε για να κάνουμε το μικρό βίντεο με πληροφόρησε ότι στην εκδήλωση θα μιλήσουν διάφοροι για διάφορες πτυχές του προσφυγικού ζητήματος (ανάμεσά τους και ο τοπικός βουλευτής του Συριζα ως διδάκτορας της Ιστορίας της Ιατρικής) και ότι είχαν σκεφτεί αρχικά να μου προτείνουν κι εμένα να μιλήσω λόγω που έχω ασχοληθεί πολύ με τους μεσανατολίτες πρόσφυγες αλλά και με τους σύγχρονους πρόσφυγες που έρχονται εδώ. απέρριψαν όμως την σκέψη, μου είπε, για να μην κουραστεί το κοινό μιας και η εκδήλωση θα διαρκούσε 4 ώρες.
Προσωπικά δεν είχα φυσικά κανένα πρόβλημα με αυτό αλλά πάνω στην κουβέντα καταλήξαμε ότι είναι τελικά πολύ σημαντική η σύνδεση του τότε με το σήμερα και καλό θα ήταν να γινόταν από κάποιον ομιλητή
Οπότε έλαβα την πρώτη ρουκέτα από την κυρία: Θέλεις, μου είπε, να έρθεις στην εκδήλωση προετοιμασμένος και άμα μείνει χρόνος στο τέλος να μιλήσεις κι εσύ;(!!!!)

CommonsFest : Ένα φεστιβάλ για τα Κοινά Αγαθά


του Αντώνη Μπρούμα

Τι το κοινό μπορεί να έχουν ένας αγρότης-μέλος συνεργατικής οικοκοινότητας, ένας εργάτης κατειλημμένου εργοστασίου, ένα μέλος ενός αστικού ελεύθερου κοινωνικού χώρου, ένας συνεταιρισμένος δημοσιογράφος και ένας χάκερ; Η ερώτηση μάλλον θυμίζει ανέκδοτο. Και όμως, όλες οι παραπάνω –φαινομενικά ανομοιόμορφες– «φυλές» των κινημάτων, καθώς και πάρα πολλές άλλες συναντήθηκαν στις 15-17 του Μάη στο CommonsFest, το φεστιβάλ των κοινών αγαθών, για να δείξουν πως από κοινού ήδη δημιουργούμε τον καινούργιο κόσμο που θέλουμε, μέσα στον κόσμο που θέλουμε να ξεπεράσουμε.

Και η Σαμοθράκη απαγορεύει το ελεύθερο κάμπινγκ



Μετά την Ικαρία που προειδοποίησε τους επίδοξους επισκέπτες της ότι το κάμπινγκ βλάπτει σοβαρά τη νομιμότητα και η Σαμοθράκη - ένας από τους πλέον δημοφιλείς προορισμούς για αυτούς που επιλέγουν διακοπές στη φύση - απαγορεύει την ελεύθερη κατασκήνωση, απαντώντας στο αίτημα των κατοίκων της να προστατευτεί το νησί τους από πιθανότητα πυρκαγιάς αλλά και από τη ρύπανση των επισκεπτών του.

Η σχετική ανακοίνωση του Δήμου έχει ως εξής:

Η Δημοτική Αρχή της Σαμοθράκης θέλοντας να ενημερώσει έγκαιρα τους τους φίλους επισκέπτες  του νησιού μας κάνει γνωστό ότι σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία απαγορεύεται σε όλο το νησί η ελεύθερη κατασκήνωση.

Η ελεύθερη κατασκήνωση λόγω της ορεινής και πυκνόφυτης φύσης του νησιού ενέχει πολλαπλούς κινδύνους τόσο για τους κατασκηνωτές όσο και για τους μόνιμους κατοίκους ενώ δημιουργεί εστίες ρύπανσης ιδιαίτερα σε δύσβατα σημεία και στα ρέματα.

Ο θυμός και η αγάπη


«Ενώ ένας άνδρας γυάλιζε το νέο αυτοκίνητό του, ο ηλικίας 4 ετών γιος του, πήρε μια πέτρα και γρατσούνισε με γραμμές μέρος του αυτοκινήτου. Στο θυμό του απάνω, ο άνδρας αυτός πήρε το χέρι του παιδιού του και χρησιμοποιώντας ένα γαλλικό κλειδί, το χτύπησε πολλές φορές .

Στο νοσοκομείο, το παιδί έχασε όλα τα δάχτυλά του λόγω των πολλαπλών σπασιμάτων. Όταν το παιδί είδε τον πατέρα του με τα παραπονεμένα μάτια του γεμάτα πόνο τον ρώτησε:

» Μπαμπά… πότε τα δάχτυλά μου θα μεγαλώσουν πάλι ?»

Το άτομο βουβό, πήγε πίσω στο αυτοκίνητό του και το κλώτσησε πολλές φορές .

Περί απορριμμάτων και πολιτικής

Γιάννης Μακριδάκης

Σήμερα κατέβηκα στην πόλη και είδα πλάι σε κάποιους κάδους απορριμμάτων να έχουν σωριάσει οι περίοικοι κλαδιά και ξερά φύλλα! Βγάζουν από τις αυλές και τα χωράφια τους την οργανική ύλη που θα σχηματίσει τη μελλοντική εύφορη γη και την πηγαίνουν στα σκουπίδια!
Αυτή η παράνοια είναι απόδειξη άγνοιας και πλάνης των ανθρώπων.
Με αφορμή αυτή την εικόνα και βεβαίως ενθυμούμενος τον πρώην συμμαθητή μου, νυν αντιδήμαρχο καθαριότητας που πασχίζει να φέρει εις πέρας το μάταιο έργο της περισυλλογής των σκουπιδιών μιας υπερκαταναλωτικής κοινωνίας, ενθυμούμενος ακόμη και τον δήμαρχο που με είχε επισκεφθεί στο κτήμα μερικές μέρες κατόπιν της εκλογής του και εκεί μιλήσαμε για αλλαγή πολιτικής, κάναμε και σχέδια κιόλας και με δική μου προσφορά για κάθε βοήθεια, με στόχο βαθιές τομές και ενημέρωση, επαναπροσανατολισμό και ριζικές αλλαγές στην νοοτροπία και στάση ζωής των δημοτών, πράγμα που δεν είδα μέχρι στιγμής να συμβαίνει ούτε καν να υπάρχει στον ορίζοντα ως σκέψη, σκέφτηκα λοιπόν να τους προτείνω ξανά:
Το θέμα των απορριμμάτων είναι πολιτικό και όχι διαχειριστικό. Αναλαμβάνεις ως δήμαρχος και αντιδήμαρχος και επισκέπτεσθε γειτονιά προς γειτονιά όλο το νησί, ενημερώνετε τους δημότες για τον διαχωρισμό των απορριμμάτων, για την μείωση των σκουπιδιών με την στροφή προς μία μη καταναλωτική στάση ζωής που είναι άκρως συνδεδεμένη και με την προσωπική υγεία, επενδύεις στην ενημέρωση των δημοτών δηλαδή την οποίαν αναλαμβάνεις προσωπικά αλλά και με διοργάνωση εκδηλώσεων και ομιλιών διαφόρων ανθρώπων της Επιστήμης και της Τέχνης που έχουν να δώσουν θεωρητικές και φιλοσοφικές και πρακτικές κατευθύνεις επί του θέματος, κάνεις διάφορες άλλες μικρές και μεγάλες κινήσεις,