Ένας δύσκολος αντίπαλος

Tην παρατηρώ καθώς κάθεται δίπλα μου στην ξαπλώστρα.

Δυο βαθιές τομές ψηλά στο στήθος, επουλωμένες αλλά μεγάλες, σε σημείο που και να θέλει το μάτι σου να πέσει αλλού, σαν να το τραβάνε.

Διακριτική, δεν τη ρωτάω κουβέντα. Τα πέρασα κι εγώ με δυο τρεις τρόπους και δεν μ' άρεσε να ανοίγω τέτοιες συζητήσεις.

Συνεχίζω να την παρατηρώ.

Μια κούκλα με αλαβάστρινο δέρμα και ξανθά μαλλιά. Από εκείνα τα κορίτσια που το πρόσωπό τους κάνει για διαφημίσεις. Ατάραχη για αυτό που φαίνεται στο σώμα της, με ένα μόνιμο χαμόγελο, ομορφιά που δείχνει σαν να μη γνωρίζει ότι την έχει, προσωπικότητα που σε κάνει να τη συμπαθήσεις με την πρώτη ματιά.

Ένα κορίτσι από εκείνα που διαθέτουν πηγαίο χιούμορ, ατάκες κοφτερές, άνθρωπος που μπορείς να κάνεις συζήτηση μαζί του, ακόμα και αν δεν έχεις ένα κοινό σημείο.

Με τρώει να μάθω όμως. Να μάθω την ιστορία της. Όχι από διάθεση κουτσομπολιού. Από καθαρό ενδιαφέρον και μόνο.

Όχι για να μάθω πώς το πέρασε. Για να μάθω πώς το ξεπέρασε. Πώς μπορεί και είναι τόσο χαμογελαστή.

Μα εκείνη δεν φαίνεται διατεθειμένη να ξεκινήσει οποιαδήποτε τέτοια κουβέντα. Αντίθετα, με μοναδική ικανότητα στρέφει τη συζήτηση σε μένα που την παρατηρώ.

Με ρωτάει για τη δική μου ζωή, για τα προβλήματά μου, το μάλλον θλιμμένο βλέμμα μου, για εκείνο το χαμόγελο που δεν λέει να σκάσει στο πρόσωπό μου.

Και της μιλάω. Της εξηγώ. Της δικαιολογούμαι, ίσως.

Περιγράφω με μοναδική ικανότητα το βουνό των προβλημάτων μου, των σκέψεων μου, τον τρόπο που τα αντιμετωπίζω, που τους αντιστέκομαι, που με καταβάλλουν τις περισσότερες φορές.

Και αρπάζω την ευκαιρία. Τη ρωτάω δείχνοντας με τα μάτια το σημείο της τομής.

-Εσύ;

-Εγώ; Ναι, αυτό το ξεπέρασα. Τώρα έχει κάνει μετάσταση στα κόκκαλα...Κάποιες φορές θέλω να σταματήσω τα πάντα. Και μετά έρχεται εκείνο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και παλεύω. Παλεύω μέχρι το τέλος.

Χαμογελαστή εκείνη. Στήλη άλατος εγώ.

Κάποιος που είναι ειλικρινής..

Brain Divided, short film

αποστολή :Ε

Ή αλλιώς, για τον έρωτα μίας γυναίκας!

Πως αντιδρούν και παλεύουν τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου.

Των: Josiah Haworth, Joon Shik Song and Joon Soo Song

ΠΗΓΗ

Οι Ποδοσφαιρόφιλοι που Δεν Είδαν τον Αγώνα Ελλάδα – Κολομβία στο Μουντιάλ

Κώστας Κουκουμάκας, Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Αβραμίδης  - VICE

Ο ήλιος έκαιγε ακόμη στη Θεσσαλονίκη νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου και τηλεοράσεις έβγαιναν στα μπαλκόνια των γύρω πολυκατοικιών για τον πρώτο αγώνα της Εθνικής στο Μουντιάλ. Την ίδια ακριβώς ώρα, το γήπεδο της Τριανδρίας γέμιζε κόσμο, πανό και συνθήματα για να παιχτεί ποδόσφαιρο. Κοντράστ ιντριγκαδόρικο, γιατί η χαρά της μπάλας δεν συνέβαινε τώρα στη Βραζιλία, αλλά σε μια γειτονιά στην ανατολική πλευρά της πόλης.

Αντίπαλοι στον φιλικό αγώνα ποδοσφαίρου είναι η αυτό-οργανωμένη ομάδα της Προοδευτικής – Έκρηξης Τούμπας και, για πρώτη φορά, ερασιτέχνες της θρυλικής St. Pauli (Ζανκτ Πάουλι), ομάδας του Αμβούργου, γνωστής για τα αντιφασιστικά αντανακλαστικά παιχτών και οπαδών, αλλά και την αποστροφή προς το σύγχρονο ποδόσφαιρο.

Στην εξέδρα, όπου ο κόσμος πυκνώνει,  πανό γράφουν: «Εστία ανομίας είναι η Αμυγδαλέζα», “Fuck FIFA, Boycott Mundial”, «90΄ αντίπαλοι στο γήπεδο – μια ζωή ενωμένοι στους δρόμους ενάντια σε κράτος, φασίστες, αφεντικά», και βέβαια το “You‘ll never drink  alone” ως παράφραση του ιστορικού συνθήματος της αγγλικής Liverpool, “You‘ll never walk alone”.

Επιστολή κόρης «εκείνης της υφάντριας» προς τον “ηρωικό” αστυνομικό!

Προς το συγκεκριμένο ” Όργανο της Τάξης” που θεωρεί ηρωισμό να ξυλοκοπάει μία καθαρίστρια που διεκδικεί το δίκιο της.

Θέλω να σου αφηγηθώ μία ιστορία. Ήταν αρχές της δεκαετίας του 80. Τότε η Ελλάδα δεν ζούσε την κρίση των θεσμών και των αγορών, αλλά οι περισσότεροι ζούσαν τον αγώνα της καθημερινής επιβίωσης. Κάπου στα Βόρεια προάστια των Αθηνών υπήρχε μία μεγάλη υφαντουργία, που τα αφεντικά της θεωρούντο μέλη της οικονομικής ελίτ. Απασχολούσαν περισσότερες από 700 εργαζόμενες. Και μία νύχτα αποφάσισαν να μεταφέρουν αιφνιδιαστικά τα κεφάλαιά τους στην Ελβετία και να εξαφανιστούν.
Είχαν προηγηθεί τρεις μήνες καθυστέρησης πληρωμών του προσωπικού. Η “Μπαρκό” -έτσι λεγόταν η υφαντουργία τους- έμεινε ακέφαλη, με 700 οικογένειες μέσα σ’ έναν άγριο χειμώνα να περιμένουν τα χρήματα που είχαν ήδη δουλέψει. Το Κράτος άρχισε να .. σφυρίζει αδιάφορα κι όταν το συνδικάτο των εργαζομένων (τότε τα συνδικάτα ήταν ακόμη ισχυρά) κήρυξε την πρώτη λευκή απεργία εν Ελλάδι, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως έβαλε τα ΜΑΤ απέναντι στις υφάντριες.
Σε μία τέτοια διαδήλωση μία από τις απεργούς βρέθηκε απέναντι από μία αγέλη καλοκουρδισμένων αστυνομικών.

Ποδόσφαιρο στην Ονδούρα, ένα κοινωνιολογικό πείραμα

Η ταπεινή Ονδούρα στο φετινό Μουντιάλ έχει εξ ορισμού δύσκολο έργο στον Ε` όμιλο μαζί με Γαλλία, Εκουαδόρ και Ελβετία. Στη μικρή αυτή χώρα όμως της Κεντρικής Αμερικής, το ποδόσφαιρο πέρα από τη συμμετοχή της ανδρικής ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο, αποτελεί ένα εφαλτήριο κοινωνικοποίησης για μια σημαντική, πλην καταπιεσμένη, κοινωνική ομάδα, τις γυναίκες…

Κατ` αρχάς, πρέπει να σημειωθεί ότι εξαιτίας των πολλών αραιοκατοικημένων και απομακρυσμένων από τα αστικά κέντρα περιοχών της χώρας αλλά και της πίστης σε μια παλαιών αρχών πατριαρχική κοινωνία, η θέση της γυναίκας στην Ονδούρα είναι πολύ δύσκολη.
Η έλλειψη ανεξαρτησίας και οι ευκαιρίες για κοινωνικοποίηση καθιστούν φυσικά τις γυναίκες τρομοκρατημένες, συντηρητικές και διστακτικές στο να εκφράσουν απόψεις και επιχειρήματα. Εκεί λοιπόν έρχεται το ποδόσφαιρο, όπου το πιο δημοφιλές αντρικό άθλημα στη χώρα, παίζει έναν ασυνήθιστο ρόλο στην προσπάθεια να εξισωθούν τα δύο φύλα.

και… έζησαν αυτοί καλά;

αποστολή: Ε

Πόσοι από εμάς θα επιλέγαμε την ζωή που έχουμε σήμερα, αν μπορούσαμε να την «δούμε» μερικά χρόνια πριν; Πόσα ζευγάρια θα παντρεύονταν; Πόσα θα αποκτούσαν παιδιά; Κυρίως, όμως, τι γίνεται όταν μια σχέση που ξεκινά με τις καλύτερες προϋποθέσεις καταλήγει σε πλήξη, απογοήτευση και θυμό; Το υπέροχο βίντεο που ακολουθεί δίνει τις πιο ρεαλιστικές απαντήσεις.
Η πολυβραβευμένη ταινία μικρού μήκους της Ακαδημίας Τεχνών Bezalel μας ταξιδεύει στο μέλλον ενός νέου, ερωτευμένου ζευγαριού, το οποίο αποφασίζει να συγκατοικήσει για πρώτη φορά. Η ιστορία τους τυπική: Ξεκινούν την κοινή τους ζωή ερωτευμένοι και αισιόδοξοι παρά τις όποιες δυσκολίες, αποκτούν παιδιά, ευθύνες, άγχη… Το «παλεύουν» όμως τα προβλήματα σιγά-σιγά πολλαπλασιάζονται και σταδιακά από σύμμαχοι οι δύο σύντροφοι γίνονται αντίπαλοι. Τους συναντάμε ξανά στα γεράματα, μόνους, πικραμένους, απογοητευμένους και εντελώς παραιτημένους…
Θα έκαναν άραγε κάτι διαφορετικό στην αρχή της κοινής τους ζωής, αν μπορούσαν να προβλέψουν το μέλλον τους;
Η απάντηση σε ένα υπέροχο, εντελώς ρεαλιστικό βίντεο που αξίζει να δουν όλα τα ζευγάρια:

Θέλεις να γίνουμε φίλοι;

Πόσο αστεία και ειλικρινής η ερώτηση των παιδικών μας χρόνων: «Θέλεις να γίνουμε φίλοι;». Το ίδιο ειλικρινής και γεμάτη ενθουσιασμό η θετική απάντηση. Και κάπως έτσι γινόμασταν φίλοι. Χωρίς να μας χωρίσουν διαφορετικές μουσικές, ρούχα, ταινίες, χρήματα και άλλα τέτοια που εφευρίσκουν οι ενήλικες για να μένουν μόνοι τους.

Η φιλία, λοιπόν. Θέμα πολυσυζητημένο, παλιό, και για κάποιους πληγωμένους, θέμα απαγορευμένο. Το χειρότερο είναι πως πλέον είναι και ένα θέμα ψεύτικο, που συνοψίζεται σε χαζοσυναισθηματικές φωτογραφίες στο facebook,  με κοριτσάκια να χαμογελάνε δίπλα δίπλα και να ορκίζονται σε μια παντοτινή φιλία που ούτε οι ίδιες δεν πιστεύουν. Για μένα και για κάποιους άλλους τυχερούς, η φιλία συνοψίζεται σε πράγματα και εικόνες πιο απλές (αλλά και περίπλοκες γι αυτούς που ξέρουν). Σε ένα σχολικό θρανίο χιλιογραμμένο, σε έναν βαθύ ύπνο με καλοκαιρινή βροχή, σε ένα «σ’αγαπώ» με τη δήθεν αδιάφορη απάντηση «καλά κάνεις».

«Θέλεις να γίνουμε φίλοι;»

Τόσο απλά. Ίσως ο κόσμος μας ήταν καλύτερος αν οι άνθρωποι είχαν το θάρρος να κάνουν αυτή την ερώτηση. Ίσως να μην χάνονταν οι φίλοι στη διαδρομή κάπου ανάμεσα στο «θέλω» και το «υποχωρώ».

Η αληθινή ιστορία του Magic Bus...

Ακόμη και φανατικός του Μιχάλη Χατζηγιάννη να είναι κάποιος, σίγουρα έχει ακούσει -και στα κρυφά μπορεί ακόμη και να έχει τραγουδήσει- τους στίχους από το συγκρότημα Τρύπες που λένε: «Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο; έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας όσα κι αν έχω δανεικά πια δεν σου δίνω να κάνεις βόλτες με το magic bus». Ωστόσο, ελάχιστοι γνωρίζουν ότι στην Ελλάδα υπήρξε όντως ένα τουριστικό πρακτορείο με τη συγκεκριμένη ονομασία, το οποίο στις αρχές της δεκαετίας του ’80 εκτελούσε δρομολόγια στις τρεις ευρωπαϊκές πόλεις. Ήταν στην οδό Φιλελλήνων, σ’ ένα ημιυπόγειο, απέναντι από την καθολική εκκλησία, μπροστά από την είσοδο της Πλάκας. Το πρακτορείο εκτελούσε αμέτρητα δρομολόγια και ένωνε τη νεολαία της Ευρώπης σε προσιτές τιμές. Τότε, ο μόνος τρόπος μαζικού τουρισμού ήταν το τρένο -όσον αφορά το Βερολίνο- που το προτιμούσαν οι μετανάστες και το αεροπλάνο, το οποίο ο μέσος εργαζόμενος, με τον μισθό που έπαιρνε, το έβλεπε μόνο στις ταινίες του Φίνου....

Το Magic Bus έκανε θρύψαλα τον ανταγωνισμό. Με σημερινές τιμές η σύγκριση είχε ως εξής: Αν ένα εισιτήριο της Oλυμπιακής για Άμστερνταμ κόστιζε τριακόσια ευρώ, τα λεωφορεία του πρακτορείου μετέφεραν τους νέους με 80 ευρώ. Εσείς δηλαδή τι θα επιλέγατε; Φυσικά το ταξίδι κρατούσε κάνα δύο μέρες και η καμπίνα του λεωφορείου ήταν μια εμπειρία για όλες τις αισθήσεις. Τσιγάρα, ιδρώτας, ροχαλητά και οσμές από τα κεφτεδάκια «για τον δρόμο», που είχε τυλίξει η Ελληνίδα μάνα. Άλλα άμα ήσουν 20 χρονών στη δεκαετία του ’80 και μπορούσες να ταξιδέψεις στο Λονδίνο, αυτή η ατμόσφαιρα ήταν απλά ροκ.

Οικογένεια του «χθες» και οικογένεια του «σήμερα»

Οι «Ιππότες» του Αρκάν: η άνοδος και η πτώση

Tο ποδόσφαιρο είναι γεμάτο ιστορίες με συλλόγους που κατέκτησαν τα πάντα και εν συνεχεία σβήστηκαν από τον χάρτη. Καμία όμως δεν ανέβηκε με τόσο θόρυβο, για να κατακρημνισθεί επίσης παταγωδώς, όσο η Όμπιλιτς. Η ομάδα του Ζέλικο Ραζνάτοβιτς, γνωστού και ως «Αρκάν»…

Το 1998 ήταν χρονιά σταθμός για το σερβικό ποδόσφαιρο, καθώς η «σταχτοπούτα» Όμπιλιτς κατέκτησε τον τίτλο και ήταν η πρώτη φορά από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας που το πρωτάθλημα δεν κατέληγε στην Παρτιζάν ή στον Ερυθρό Αστέρα.

Τη σεζόν εκείνη, 1997-98, η Όμπιλιτς πήρε το πρωτάθλημα μέσα από τα χέρια του Ερυθρού Αστέρα, με μόλις δύο βαθμούς διαφορά, ενώ έφτασε και στον τελικό του Κυπέλλου, όπου έχασε από την Παρτιζάν.

Ο εκ των ηγετών εκείνης της ομάδας, ο διεθνής Σέρβος μέσος Νέναντ Γκρόζιτς δεν είχε κανένα πρόβλημα να παραδεχτεί το προφανές. «Η επιτυχία μας οφείλεται στον πρόεδρο μας, Ζέλικο Ραζνάτοβιτς που μας μετέδωσε τη νοοτροπία του νικητή». Πολύ κομψή διατύπωση για έναν κοινό εγκληματία του ποινικού δικαίου και εγκληματία πολέμου όπως ο Αρκάν…

Ηγέτης της διαβόητης Σερβικής Εθελοντικής Φρουράς, οι «Τίγρεις του Αρκάν» στο όνομα του σερβικού εθνικισμού προχώρησαν σε εθνοκάθαρση πληθυσμών και γενοκτονίες σε Βοσνία και Κροατία κατά τον εμφύλιο. Ο ίδιος είχε γίνει ζάπλουτος στο μεταξύ χάρη στο λαθρεμπόριο, τη μαύρη αγορά και πολλές άλλες παράνομες δραστηριότητες.

Προκειμένου να «ξεπλένει» χρήματα, ο Αρκάν βρήκε πρόσφορο έδαφος με την ενασχόληση του με την Όμπιλιτς. Ο ίδιος υπερηφανευόταν πως οι παίκτες του ήταν οι καλύτερα αμειβόμενοι στη χώρα, έχοντας επιβάλλει «σιδηρά πειθαρχία» στην ομάδα.

Φυσικά, η αλήθεια είναι πως οι άλλες ομάδες έτρεμαν την Όμπιλιτς εξαιτίας του Αρκάν, αφού όποιος αντίπαλος πήγαινε κόντρα, είχε άσχημα ξεμπερδέματα… Είναι γνωστό πως ο ίδιος είχε μπει στα αποδυτήρια αντίπαλης ομάδα σημαδεύοντας με όπλο το γόνατο ενός επιθετικού, ενώ σε άλλη περίσταση είχε… κλειδώσει αντίπαλο σε γκαράζ για να μην παίξει με την Όμπιλιτς.

Η φήμη πως στα αποδυτήρια των αντιπάλων έριχνε ακόμα και… αέρια, είχε τρομοκρατήσει τόσο τον Ερυθρό Αστέρα, που σε ένα ματς οι παίκτες είχαν αλλάξει μες στο πούλμαν!

Πήραμε χαμπάρι τι γίνεται στη Βραζιλία;

Σε μία φοβική και αντιδημιουργική κοινωνία που μας θέλει άτομα, η όξυνση της διαφορετικότητας αποτελεί στοιχείο ζωής. Οπότε ας αναλάβουμε τον ρόλο του διαφορετικού, λίγες ώρες πριν αρχίσει η γιορτή (;) του Μουντιάλ, λειτουργώντας σαν Μέσο αντιπληροφόρησης.

Τα στοιχεία που θα αναφερθούμε έχουν γραφτεί και δημοσιευτεί σε δεκάδες Μέσα στην Ελλάδα και 100άδες σε ολόκληρο τον κόσμο. Εδώ θα ανακυκλώσουμε παλιότερα δημοσιεύματα της στήλης, τώρα που το κλίμα γενικευμένης ευφορίας μάς επιβάλλει να επικεντρωθούμε στο καθαρά αγωνιστικό του Μουντιάλ. Διαβάστε συγκεντρωμένα αποσπάσματα από στοιχεία που δημοσιεύτηκαν στη στήλη, για όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες στη Βραζιλία (φυσικά δεν είναι μόνο αυτά), που δένουν το στομάχι κόμπο:

** Στο Ρίο ντε Τζανέιρο υπάρχει ένοπλη σύγκρουση μεταξύ της αστυνομίας και των εμπόρων ναρκωτικών, προκειμένου να είναι «καθαρή» η πόλη ενόψει του Μουντιάλ. Κι εδώ θα μπούμε στον πειρασμό να σημειώσουμε ότι στη Βραζιλία η πολιτική και οικονομική διαφθορά βασιλεύει σε όλα τα επίπεδα. Η απάτη και η ανηθικότητα είναι, μετά το ποδόσφαιρο και τα όμορφα κορίτσια, η βαριά βιομηχανία αυτής της χώρας. Μπορεί το δίπολο κράτος-εξουσία να μη σχετίζεται με αυτή τη βιομηχανία; Αν όχι με επίσημη κρατική απόφαση, σίγουρα σαν αυθόρμητη ενέργεια αξιωματούχων. Χρειάζεται να κάνει έφοδο η αστυνομία στις φαβέλες για να συλλάβει τους εμπόρους κ.λπ. ή, μήπως, υπάρχουν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι που ελέγχουν ακόμα και την τελευταία πιάτσα;

Ο cult Μεσαίωνας του ελληνικού τραγουδιού

Aγαπητό μου ημερολόγιο,
είναι κάμποσος καιρός που πέρασαν και οι άγιες μέρες του Πάσχα, αλλά εγώ δεν λέω να τις αποχωριστώ. Τις πέρασα, βλέπεις, πλάι σε καθόλα αξιόλογους ανθρώπους που προσπαθούσαν όμως να με πείσουν ότι δεν έγινε και τίποτα αν πηγαίνεις πού και πού στην Πάολα και στον Παντελίδη.

Έχεις φάει αρνάκι ακούγοντας λαϊκο-ποπ «επιτυχίες» ντάλα μεσημέρι, συνοδευόμενες από τον «κοινό νου» που πλέον περιλαμβάνει και την παρακμή ως κανονικότητα;

Ο συγχωρεμένος ο Ρασούλης είχε πει κάποτε, στη μία και μοναδική γκαγκάν συνάντηση που αξιώθηκα να έχω μαζί του, ότι τη δεκαετία του ’80 συνέβη στην Ελλάδα η μεγαλύτερη πολιτιστική αντεπανάσταση που έγινε ποτέ. Και, ναι, η διαφορά ανάμεσα στον Λε-Πα και την Άντζελα από τη μια, και την Πάολα και τον Παντελίδη από την άλλη, μπορεί να είναι και μικρή. Μπορεί, όμως, να είναι και μεγάλη.

Κάμποσα χρόνια πριν μπορούσες να γνωρίζεις με ασφάλεια ότι αυτός που ακούει Χατζιδάκι δεν θα ακούσει και Αντύπα – και μην ακούσω τις χιλιοειπωμένες κοινοτοπίες για τον Χατζιδάκι που έβαλε στο ραδιόφωνο τον Φλωρινιώτη. Η κοινωνία και τα απόνερα της πολιτιστικής έκρηξης που βίωσε κάποτε η χώρα μας κρατούσαν μια-δυο σταθερές, ώστε ο Αντύπας και ο Φλωρινιώτης να υπάρχουν, αλλά να υπάρχουν στο χώρο τους, στη θεσούλα τους, να μεγαλουργούν και να μην ενοχλούν κανέναν. Δηλαδή, μπορεί το αισθητήριο μιας μεγάλης μερίδας της κοινωνίας να ήταν πάντα κιμάς, αλλά η τόσο έντονη διάχυση της παρακμής είναι φρέσκο φρούτο. Η παρακμή δεν υπήρξε ποτέ τόσο διαδεδομένο, διαταξικό και mainstream πρότυπο. Και αυτή η παρακμή δεν έγκειται τόσο στην Πάολα και στον Παντελίδη και στην παρελκόμενη χυδαιότητα, αλλά στο ότι αυτός που άκουγε «Καπνισμένο Τσουκάλι» και «Τροπάρια για Φονιάδες» και «Αθανασία» μου τρίβει πλέον στα μούτρα ότι «πρέπει να διασκεδάσω κιόλας, και στον Παντελίδη πηγαίνεις για διασκέδαση».

Με άλλα λόγια, πριν από μερικά χρόνια, γραφικός ήταν αυτός που άκουγε τη χυδαιότητα. Σήμερα, γραφικός είναι αυτός που δεν την ακούει. Κι αν πεις και καμιά κουβέντα, κατηγορείσαι ως ακραίος, ως απόλυτος, κι άλλα τέτοια ωραία. Μιλάμε για μετατόπιση τεραστίων διαστάσεων! Πάντοτε υπήρχε μια Άντζελα Δημητρίου και ένας Λευτέρης Πανταζής, πάντα όμως ήξερες ότι ήταν cult, ότι ήταν κάτι δικό τους, οριοθετημένο, με συγκεκριμένη διάχυση μέσα στην κοινωνία.

Ανακοίνωση των Επιτροπών Αγώνα Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού για την φασιστική επίθεση στον συναγωνιστή Φρ. Ρηγόπουλο

 Οι Επιτροπές αγώνα Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης ενάντια στα μεταλλεία χρυσού καταδικάζουν και καταγγέλλουν, με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την επίθεση που δέχτηκε ο συναγωνιστής μας  Φραγκίσκος Ρηγόπουλος από φασίστες της Χρυσής Αυγής στον Πολύγυρο.
Ο Φραγκίσκος Ρηγόπουλος βρέθηκε στο στόχαστρο για τη στάση ζωής του, την πολιτική και κοινωνική του δραστηριότητα, καθώς και την ενεργό συμμετοχή του στα κοινωνικά κινήματα. Συμπορευόμαστε, άλλωστε, και στον αγώνα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, στις κινητοποιήσεις του λαού της περιοχής μας, αλλά και στις εκδηλώσεις ενημέρωσης, όπου συμβάλλει καίρια, με την ιδιότητα του ως μεταλλειολόγος μηχανικός.
Έχουμε επισημάνει πολλές φορές, ότι ο αγώνας που δίνουμε για τη σωτηρία του τόπου μας είναι ένας αγώνας όχι μόνο για τη γη, το νερό, τον αέρα, την υγεία των παιδιών μας, αλλά και ένας αγώνας για την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ελεύθερη έκφραση και την πραγματική δημοκρατία. Ένας αγώνας ζωής, και εντέλει, βαθιά ανθρωπιστικός, απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό του κέρδους, που επιβάλλουν κυβερνήσεις και εταιρίες. Ένας αγώνας ενάντια στις φασιστικές λογικές και πρακτικές απ’ όπου και αν προέρχονται.
Πίσω από την αντισυστημική μάσκα των θρασύδειλων τραμπούκων, αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο των νοσταλγών του ναζισμού και των εχθρών της ελευθερίας. Στρεφόμενοι ενάντια σε αγωνιστές, υπηρετούν, τελικά, τα μεγάλα συμφέροντα των κάθε λογής αρπαχτικών. Ας μην καρτερούν, όμως, να λυγίσουμε.
Η επίθεση ενάντια σε οποιονδήποτε αγωνιστή, είναι επίθεση ενάντια σε ολόκληρο το κίνημα, γι’ αυτό θα μας βρουν όλους απέναντι τους. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας. Η τρομοκρατία δεν μας σταματά.

 ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ, ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ- Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

Ένα κοινωνικό πρότζεκτ στη… σκιά του Μουντιάλ!

Ο Γρεγκ και ο Μάικλ έφυγαν από την Αγγλία και πήγαν στη Βραζιλία για να ενταχθούν σε ένα… μουντιαλικό κοινωνικό πρότζεκτ που περιλαμβάνει παιδιά! Μιλώντας στο othersidefootball.com εξηγούν το όραμά τους, αναφέρονται στα όσα συνάντησαν και τονίζουν ότι μέσω των αθλητικών γεγονότων, μπορούν να δημιουργηθούν ευκαιρίες για νέους ανθρώπους.

Μόλις λίγες μέρες έχουνε μείνει για την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 και οπαδοί ανά τον κόσμο έχουν αρχίσει σιγά σιγά να κάνουν το ταξίδι με προορισμό τη χώρα του καφέ. Μια χώρα που βρίσκεται σε αναταραχή από την στιγμή που ανακοινώθηκε από την ΦΙΦΑ, ότι η Βραζιλία επιλέχθηκε ως διοργανώτρια του φετινού Μουντιάλ.

Διαδηλώσεις, πορείες, αιματηρά επεισόδια, τραμπουκισμός στο πούλμαν των διεθνών παιχτών και η κατάσταση στην Βραζιλία δείχνει να αρχίζει να ξεφεύγει από τα χέρια των αρχών. Ο κόσμος διαμαρτύρεται για τα εκατομμύρια που δαπανήθηκαν για την κατασκευή γηπέδων και ποδοσφαιρικών εγκαταστάσεων, την στιγμή που η κυβέρνηση της χώρας δείχνει να παραμελεί σημαντικούς τομείς όπως η υγεία και η εκπαίδευση.

Γ@μώ την ανθρωπιά σας

Η πρεμιέρα των εξετάσεων συνοδεύτηκε από την τραγική είδηση ότι ένας 18χρονος νέος έβαλε τέλος στη ζωή του, καθώς δεν άντεξε στη συναισθηματική φόρτιση. Ύστερα τα παιδιά μπήκαν στις τάξεις, όπου τους δόθηκε ένα θέμα για την ανθρωπιά και τον ανθρωπισμό.

Κανείς δεν γεννιέται ρατσιστής..

Α ρε Μάνα

Ήταν χειμώνας, έξω έκανε κρύο ήταν η στιγμή που γεννήθηκα και που γεννήθηκες και εσύ. Πιο μπροστά ήσουν κοριτσάκι...όταν με γέννησες έγινες Μάνα...

Μέχρι τα πέντε μου χρονιά κρεμόμουν από πάνω σου σε κάθε ευκαιρία, καθόσουν δίπλα μου και μου ζωγράφιζες ήλιους και λουλούδια και ουρανιά τόξα, με έπαιρνες αγκαλιά και με κανάκευες.

Από εκείνη την ηλικία και μετά έγινα αχάριστος. Μου ήταν όλα δεδομένα, γιατί δεν ένιωθα την ανάγκη να σου πω ευχαριστώ κάθε μέρα που έβρισκα φαγητό μετά το σχολείο.

Δεν σκέφτηκα να σε ευχαριστήσω ποτέ για τα σιδερωμένα μπλουζάκια, ούτε για τα όμορφα μπαλώματα που έκανες στα παντελόνια μου κι ας σ' έβγαιναν τα μάτια, κι ας τρυπούσες τα δάκτυλα σου, να ήμουν καθαρός και περιποιημένος σ' ένοιαζε. Το μόνο που ήξερα ήταν να γκρινιάζω που έκανες πάλι ρεβίθια που δεν μ' άρεζαν, που ανακάτευες τα μακαρόνια με την σάλτσα, που δεν βρήκα σιδερωμένο το μπλουζάκι που ήθελα.....θύμωνα που κατέβαζες το ποστερ με την Ζωή Λάσκαρη με εκείνο το μπικίνι και ήμουν έξω φρένων που έψαχνες τι κρύβω κάτω απ' τα βιβλία του σχολείου..στο λέω τώρα, Μικι Μαους......ούτε μου έκανε εντύπωση ότι το δωμάτιο μου ήταν πάντα καθαρό. Ακατάστατο αλλά καθαρό....α ρε Μάνα....

Το μόνο σου παράπονο ήταν η αχαριστία μου και που δεν σου είπα ούτε ένα ευχαριστώ.....τα δικά μου παράπονα ότι δεν μου ικανοποιούσες τις 5.248 επιθυμίες μου και δεν με κατάλαβες ποτέ.......

Με κτυπούσαν τα αλλά παιδάκια και πονούσες πιο πολύ εσύ....με έπαιρνες αγκαλιά και με προστάτευες....Όταν μεγαλώνοντας γυρνούσα αργά τα βράδια, σε έβρισκα σκυμμένη στα σκοτεινά να με προσμένεις βουβή, ξάγρυπνη και χλωμή. . . α ρε Μάνα . . .

Οι ιθαγενείς της Βραζιλίας κατά του Μουντιάλ

Η διαμαρτυρία

Νέες συγκρούσεις πραγματοποιήθηκαν στην Μπραζίλια, την πρωτεύουσα της Βραζιλίας, ενάντια στο Μουντιάλ που θα αρχίσει στις 12 Ιουνίου. Αυτή την φορά μαζί με τους διαδηλωτές, συμπαρατάχθηκαν και οι φυλές ιθαγενών, που κατέβηκαν στους δρόμους φορώντας παραδοσιακές στολές.

Οι περίπου 1000 διαδηλωτές έκαναν πορεία στην πρωτεύουσα, διαμαρτυρόμενοι για τα υπέρογκα ποσά που έχουν δαπανηθεί για τις προετοιμασίες του Παγκοσμίου Κυπέλλου, και για λίγη ώρα κατέλαβαν την οροφή του Κοινοβουλίου. Η αστυνομία απάντησε με δακρυγόνα.

Σύμφωνα με το Reuters, οι συγκεντρωμένοι βρίσκονταν γύρω από το Mané Garrincha National Stadium, όπου θα φιλοξενηθούν κάποιοι από τους αγώνες. Τότε, βγήκαν από τις τάξεις τους περίπου 500 ιθαγενείς σκαρφάλωσαν τους τοίχους του Κοινοβουλίου και ανέβηκαν στην οροφή.

Οι δαπάνες για το Μουντιάλ έχουν προκαλέσει πλήθος σφοδρών αντιδράσεων καθώς η χώρα της Λατινικής Αμερικής δεν έχει καταφέρει να προσφέρει επαρκώς στους κατοίκους της τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες ή έργα υποδομών. Μάλιστα, σύμφωνα με δικαστικές έρευνες, η διάθεση των κονδυλίων στους εργολάβους ήταν αδιαφανής. Το στάδιο της Μπραζίλια, για παράδειγμα, θα κοστίσει 849 εκατομμύρια δολάρια – τρεις φορές περισσότερο από τον αρχικό προϋπολογισμό.

Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι...

Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει, λέει η παροιμία και η λαϊκή σοφία αποδεικνύεται πέρα για πέρα αληθινή και με την επιστημονική «βούλα». Μελέτη που έγινε από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Πρίνστον διαπίστωσε ότι, αντίθετα με την κρατούσα στην επιστήμη αντίληψη ότι η «σοφία του πλήθους» οδηγεί σε πιο σωστές συλλογικές αποφάσεις, το «πλήθος» γίνεται όλο και λιγότερο «σοφό» όταν φθάνει να συμπεριλάβει υπερβολικά πολλά άτομα.


Η σοφία του πλήθους

Με τον όρο «συλλογική νοημοσύνη» ή «σοφία του πλήθους» οι επιστήμονες αναφέρονται σε ένα φαινόμενο το οποίο έχει παρατηρηθεί εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα και συνίσταται στο ότι ο μέσος όρος των μεμονωμένων αποφάσεων μιας ομάδας ανθρώπων, ακόμη και στην περίπτωση που όλες τους είναι λανθασμένες, αντανακλά τη σωστή απόφαση.

Eνα από τα γνωστότερα παραδείγματα της θεωρίας της «σοφίας του πλήθους», η οποία τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται ευρέως στην πληροφορική και στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, είναι η παρατήρηση που είχε κάνει το 1907 ο Σερ Φράνσις Γκάλτον. Ο βρετανός λάτρης της στατιστικής είχε βρεθεί σε ένα χωριό όπου γινόταν διαγωνισμός στον οποίο οι παριστάμενοι προσπαθούσαν να μαντέψουν το βάρος ενός βοδιού. Κατά τη διαδικασία καταγράφηκαν 787 εκτιμήσεις, εκ των οποίων καμία δεν ήταν σωστή. Oταν όμως εξήγαγε τον μέσο όρο των μεμονωμένων εκτιμήσεων ο Γκάλτον παρατήρησε ότι το αποτέλεσμα ήταν το ακριβέστερο από όλα, πέφτοντας έξω κατά λιγότερο από μισό κιλό σε σχέση με το πραγματικό βάρος του ζώου. Με βάση αυτά τα δεδομένα η κρατούσα άποψη έκτοτε θεωρεί ότι όσο περισσότερα άτομα συμμετέχουν στη λήψη μιας συλλογικής απόφασης τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει η απόφαση αυτή να είναι σωστή.