Ανατρέχοντας στα παιδικά μας χρόνια οι μνήμες σχετικά με το ποδόσφαιρο είναι λίγες και πολύ συγκεκριμένες. Μια μπάλα, είκοσι με τριάντα άτομα, δύο ομάδες, δύο παιδιά παγκότερμα, κανόνες μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, χωρίς διαιτητές, χωρίς άγχος, χωρίς πίεση, αλλά με πολλούς καβγάδες που συνήθως κατέληγαν σε γέλια και αλληλοασπασμούς…
Αν και στην εποχή μας παρατηρείται όλο και πιο συχνά το φαινόμενο των παιδιών να κλείνονται σπίτι τους μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή, το ποδόσφαιρο ήταν και είναι μέρος της ζωής των περισσότερων πιτσιρικάδων.
Πολλά από τα μεγαλύτερα ταλέντα τις ιστορίας του αθλήματος ανδρώθηκαν ποδοσφαιρικά στις αλάνες, στα σχολεία και στους δρόμους.
Κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε παρά να ισχύει και στην περίπτωση της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Ισπανίας. Μια από τις μεγαλύτερες πηγές ταλέντων ανά τον κόσμο, η οποία δεν κυριαρχεί μόνο σε εθνικό επίπεδων αντρών, αλλά και στις μικρότερες ηλικιακά κατηγορίες.
Όνειρο κάθε Ισπανού πιτσιρικά που αγαπάει το ποδόσφαιρο δεν είναι άλλο παρά να γίνει ο νέος Ινιέστα, Τσάβι, Κασίγιας κτλ.
Όνειρο το οποίο προσπαθεί να μετατρέψει σε πραγματικότητα κλωτσώντας το τόπι σε κάθε ευκαιρία. Στο σχολείο, στον δρόμο, στα σοκάκια, στις αλάνες…
Όνειρο το οποίο πλέον απειλείται από αυτούς που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να το στηρίζουν, αποτρέποντας τα παιδιά από κάτι που χρόνια τώρα φάνταζε αυτονόητο.
Τον περασμένο Δεκέμβρη το κυβερνών κόμμα της Ισπανίας αποφάσισε να θέσει σε ισχύ νομοθεσία με την ονομασία «Νόμος για την ασφάλεια των πολιτών», σύμφωνα με την οποία η αστυνομία αποκτά την εξουσία να επιβάλει πρόστιμο από 100 μέχρι 1000 ευρώ σε όποιον επιδίδεται σε παιχνίδια ή αθλητικές δραστηριότητες διαφόρων ειδών σε χώρους που δεν είναι ειδικά σχεδιασμένοι για κάτι τέτοιο.