Η διάσωση των Ρασταφαριανιστών - «One Love»

Η Ντονίσα Πρέντεργκαστ είναι επικεφαλής στην εκστρατεία για να αποτρέψει τους επενδυτές από το να οικοδομήσουν κατοικίες στην περιοχή της Pinnacle, όπου ιδρύθηκε η πρώτη ελεύθερη κοινότητα για τα δικαιώματα και την απελευθέρωση των σκλάβων, τη δεκαετία του 1940.

Επιμέλεια: Μικαέλα Κόλλια - tvxs

O νονός της Ρέγκε, o Μπομπ Μάρλεϊ, δημιούργησε ένα παγκόσμιο σύνθημα για τον πολιτισμό των Ράσταφαρι, διαδίδοντας το μήνυμά  της παγκόσμιας ελευθερίας και της στήριξης των καταπιεσμένων: «Stand up for your rights».

Περισσότερο από τρεις δεκαετίες μετά το θάνατο του Τζαμαϊκανού τραγουδιστή, η μεγαλύτερη εγγονή του, Ντονίσα Πρέντεργκαστ, 30 ετών, έχει υιοθετήσει το ίδιο σύνθημα, ως μέρος της προσπάθειας να σταματήσει την καταστροφή της ιστορικής τοποθεσίας, όπου γεννήθηκαν τα θεμέλια για το κίνημα που ενέπνευσε τη μουσική του Μάρλεϊ.

Ο λόγος για την περιοχή Pinnacle, στην κορυφή ενός λόφου 500 στρεμμάτων στην Sligoville, στη Τζαμάικα, που ήταν κάποτε το σπίτι της πρώτης αυτο-οργανωμένης κοινότητας του νησιού και συνέβαλε στην απελευθέρωση των σκλάβων και των απογόνων τους. Η κοινότητα, η οποία ιδρύθηκε το 1940, θεωρείται το λίκνο του Ρασταφαριανισμού, μιας ιδεολογίας που έχει τις ρίζες της στην Αφρική και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα τραγούδια του Μπομπ Μάρλεϊ, όπως τα «One Love», «Buffalo Soldier», «Iron Lion Zion», και «Get Up Stand Up».

Η αληθινή ιστορία του Magic Bus...

Ακόμη και φανατικός του Μιχάλη Χατζηγιάννη να είναι κάποιος, σίγουρα έχει ακούσει -και στα κρυφά μπορεί ακόμη και να έχει τραγουδήσει- τους στίχους από το συγκρότημα Τρύπες που λένε: «Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο; έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας όσα κι αν έχω δανεικά πια δεν σου δίνω να κάνεις βόλτες με το magic bus». Ωστόσο, ελάχιστοι γνωρίζουν ότι στην Ελλάδα υπήρξε όντως ένα τουριστικό πρακτορείο με τη συγκεκριμένη ονομασία, το οποίο στις αρχές της δεκαετίας του ’80 εκτελούσε δρομολόγια στις τρεις ευρωπαϊκές πόλεις. Ήταν στην οδό Φιλελλήνων, σ’ ένα ημιυπόγειο, απέναντι από την καθολική εκκλησία, μπροστά από την είσοδο της Πλάκας. Το πρακτορείο εκτελούσε αμέτρητα δρομολόγια και ένωνε τη νεολαία της Ευρώπης σε προσιτές τιμές. Τότε, ο μόνος τρόπος μαζικού τουρισμού ήταν το τρένο -όσον αφορά το Βερολίνο- που το προτιμούσαν οι μετανάστες και το αεροπλάνο, το οποίο ο μέσος εργαζόμενος, με τον μισθό που έπαιρνε, το έβλεπε μόνο στις ταινίες του Φίνου....

Το Magic Bus έκανε θρύψαλα τον ανταγωνισμό. Με σημερινές τιμές η σύγκριση είχε ως εξής: Αν ένα εισιτήριο της Oλυμπιακής για Άμστερνταμ κόστιζε τριακόσια ευρώ, τα λεωφορεία του πρακτορείου μετέφεραν τους νέους με 80 ευρώ. Εσείς δηλαδή τι θα επιλέγατε; Φυσικά το ταξίδι κρατούσε κάνα δύο μέρες και η καμπίνα του λεωφορείου ήταν μια εμπειρία για όλες τις αισθήσεις. Τσιγάρα, ιδρώτας, ροχαλητά και οσμές από τα κεφτεδάκια «για τον δρόμο», που είχε τυλίξει η Ελληνίδα μάνα. Άλλα άμα ήσουν 20 χρονών στη δεκαετία του ’80 και μπορούσες να ταξιδέψεις στο Λονδίνο, αυτή η ατμόσφαιρα ήταν απλά ροκ.