Οι ασταμάτητοι αγώνες των νέων θα φέρνουν την αλλαγή

Το παράδειγμα του Δήμου Αριστοτέλη στις Σκουριές
 

του Γιάννη Αικατερινάρη
αρχιτέκτονα

Οι υποψήφιοι των δημοκρατικών εκλογικών συνδυασμών της αλλαγής, ιδιαίτερα οι νέοι, θα πρέπει να συνεχίσουν τον αγώνα τους συμπαρασέρνοντας και τους παλαιότερους, όλους τους πολίτες! Η διεκδίκηση της ελπίδας, η δικαίωση των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων, η προστασία του περιβάλλοντος δεν τελειώνουν με την δημοσιοποίηση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Γιατί με τον εφησυχασμό και την ,ανάπαυλα -για τον γιορτασμό των επινικίων...- δεν θα έρθουν οι καλύτερες μέρες που όλοι μας προσδοκούμε, ούτε θα αποτραπούν οι δυσοίωνες προβλέψεις του κοντινού μέλλοντός μας!

Ο κομπασμός του «Ξερόλα»

 Άρθρο αναγνώστη

Υποθέτω ότι όλοι έχουμε ακούσει τις περισπούδαστες εκφράσεις «…Tα έλεγα εγώ», «Αυτά εγώ τα είχα πει…», «Δεν στα ‘λεγα;».


Αφομοιώνοντας τα κοινά χαρακτηριστικά στο προφίλ των ανθρώπων που χρησιμοποιούν κατά κόρον τις πιο πάνω εκφράσεις, καταλήγει κανείς στα εξής συμπεράσματα:

1. Συνήθως είναι τύποι που δεν κάνουν πολλά.
2. Πιθανόν πρόκειται για σχολιαστές ή παρατηρητές της ζωής και αρκούνται στο να τη σχολιάζουν.
3. Ίσως βάλουν καμιά "τρικλοποδιά" σε ένα νέο project, επαναπαυόμενοι σε μία - δύο εναλλακτικές θεωρίες για την αποτυχία του και στήνουν καρτέρι.
4. Μάλλον έχουν άπλετο χρόνο, αλλά θα σου περιγράψουν τη ζωή τους ως πολυάσχολη, συγκρινόμενη με του πρωθυπουργού μιας χώρας.
5. Παραπονιούνται για καθετί στραβό, αλλά είναι οι πρώτοι που το διατηρούν.
6. Είναι πεσιμιστές και,
7. Υπερφίαλοι. Λένε, λένε, λένε…

Στην προηγούμενη ζωή τους θα ήταν σίγουρα φίλοι του Νοστράδαμου, του προφήτη Ησαΐα, του μάντη Κάλχα ή του Τειρεσία, γιατί γνωρίζουν τα πάντα και κυρίως, τα μελλούμενα!

«Θα πτωχεύσει η Ελλάδα», «θα γυρίσουμε στη δραχμή», «θα χάσει η ομάδα την Κυριακή», «θα έχει κίνηση στους δρόμους», «θα έχουμε στάση πληρωμών», «τελειώνουν τα λεφτά για τις συντάξεις», «θα αποτύχει το νέο project», «θα αυξηθεί η ανεργία», «Θα βρέξει αύριο».

…Τα ‘λεγα εγώ, δεν τα έλεγα;

Πέντε εργατών αμπέλι

 

«Σιχαίνομαι τη φύση…. θα μπορούσαμε ίσως να επιτεθούμε στον ήλιο, να τον αποσπάσουμε από το σύμπαν ή να τον χρησιμοποιήσουμε για να πυρπολήσουμε τον κόσμο.»
Μαρκήσιος ντε Σαντ

 

Εκατομμύρια χρόνια για τους προμοντέρνους λαούς, πριν την εμφάνιση του νεωτερικού ανθρώπου, το κέντρο δεν ήταν ο άνθρωπος αλλά ο κόσμος, το σύμπαν. Ο δυτικός πολιτισμός είναι ο πολιτισμός του υβριστή ανθρώπου που τοποθέτησε την ύπαρξή του στο κέντρο του σύμπαντος θεοποιώντας τον εαυτό του. Αν κάτι σιχαίνεται η ανεξέλεγκτη ανθρώπινη υποκειμενικότητα είναι η φύση. Γι’ αυτό άλλωστε ο Καρτέσιος εξήγγειλε ως αποστολή του ανθρώπου το να γίνει « κύριος και κάτοχος της φύσης», ο Μαρξ εξύμνησε την προσπάθεια του ανθρώπου να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνάμεις λέγοντας ότι «μια φύση καθαρά αντικειμενική, ξένη στο υποκείμενο δεν υπάρχει πλέον», και ο Σαρτρ θα οδηγήσει τον εγωκεντρικό παροξυσμό του υποκειμένου στα άκρα κραυγάζοντας ότι δεν είναι απλώς η φύση κόλαση για το υποκείμενο αλλά «η κόλαση είναι ο άλλος». 

 

ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

του Γιώργου Ν. Οικονόμου

Το μέγιστο πρόβλημα στις σημερινές κοινωνίες είναι η απουσία των ανθρώπων από την πολιτική σκηνή, όχι μόνο από τα κέντρα των αποφάσεων και τη θέσπιση των νόμων, αλλά και από διεκδικητικούς αγώνες για προάσπιση βασικών δικαιωμάτων που καθιστούν τη ζωή αξιοπρεπή και ασφαλή. Η κυρίαρχη ιδεολογία της αντιπροσώπευσης και των κομμάτων έχει διαποτίσει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αναθέτουν τα ουσιαστικά ζητήματα της ζωής τους σε άλλους, τους υποτιθέμενους «ειδικούς» της πολιτικής, βουλευτές, περιφερειάρχες και δημάρχους. Όμως η ιδεολογία αυτή έχει κλονισθεί μετά την παταγώδη αποτυχία των επί δεκαετίες κυρίαρχων πολιτικών και οικονομικών ελίτ να λύσουν τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Με την μεγάλη ανικανότητα και απληστία τους οι ελίτ οδήγησαν τις κοινωνίες σε πρωτοφανή κρίση, όχι μόνο οικονομική, αλλά και πολιτική, πολιτιστική, ανθρωπιστική.

Εκτελούν το κίνημα «Χωρίς Μεσάζοντες»!

Του Ηλία Τσολακίδη

Σύμφωνα με το άρθρο 32, § 2 του νομοσχεδίου των λαϊκών αγορών θα απαγορεύεται το υπαίθριο εμπόριο (εκεί εντάσσονται και οι διανομές «Χωρίς Μεσάζοντες») σε δήμους άνω των 3.000 κατοίκων.

 

Με το νομοσχέδιο για τις λαϊκές αγορές  η κυβέρνηση εκτελεί εν ψυχρώ τους παραγωγούς και τους πωλητές των λαϊκών αγορών με στόχο την εξυπηρέτηση των μεγάλων ιδιωτικών μονοπωλιακών συμφερόντων και των πολυεθνικών εμπορικών αλυσίδων και με ταυτόχρονη ζημιά των λαϊκών νοικοκυριών και των καταναλωτών.

Το μαλακό υπογάστριο του δικαιώματος

Του Κώστα Βαξεβάνη

Tο να υπερασπίζεσαι το δικαίωμά σου είναι κάτι μεγαλειώδες. Δεν υπερασπίζεσαι την ύπαρξή σου και την ελευθερία σου, αλλά είτε το θέλεις είτε όχι υπερασπίζεσαι μια κοινωνία να λειτουργεί με δικαιώματα. Η υπεράσπιση ακόμη και των πιο προσωπικών δικαιωμάτων είναι μια κοινωνική λειτουργία που ξεπερνά τον ιδιωτικό χώρο τον οποίο μπορεί να επιχείρησε να υπερασπίσει. Δεν υπάρχει δικαίωμα που να διεκδικεί ένας, αλλά να αφορά μόνον ένα. Με τον ίδιο τρόπο, κάθε δικαίωμα που χάνει κάποιος, αφαιρείται από την κοινωνία. Αργά ή γρήγορα θα το χάσουν κι άλλοι.

 

Σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, που εμφανίζεται όλο και πιο ευαίσθητος στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων, εμφανίζεται ταυτόχρονα μια αντίφαση. Μια προτεραιότητα δικαιωμάτων. Όλο και συχνότερα τα δικαιώματα αποχωρίζονται από το δίκιο ή το άδικο και καταλήγουν να διεκδικούνται με βάση την επιλογή, το γούστο, ακόμη και την ιδιότυπη μόδα.

ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ

«Χρειάζεται σταθερότητα και όχι οργισμένες καταγγελίες δεκαπενταμελούς. Ορισμένοι αρνούνται να μεγαλώσουν», ανέφερε ο κ. Αντώνης Σαμαράς από το βήμα του ΣΕΤΕ. Και πραγματικά έχει δίκιο ο Σαμαράς. Ορισμένοι είναι έτσι ακριβώς. Αρνούνται να μεγαλώσουν κι έτσι μπορούν να σηκώσουν το χέρι τους ψηλά σε γροθιά, σαν τον Μανώλη Γλέζο, αντίθετα με κάποιους άλλους που ανεξαρτήτως ηλικίας έχουν ακαμψία στους ώμους και τα χέρια τους φτάνουν μόνο μέχρι το ύψος του… χειροκροτήματος.

Έχει δίκιο ο Σαμαράς. Ορισμένοι αρνούνται να μεγαλώσουν. Κάποιοι άλλοι όμως γεννήθηκαν γέροι. Με βλέμμα θολό. Στυφοί. Είναι αυτοί που μονίμως λένε «τι καλά που ήταν στη Χούντα». Και με την πρώτη ευκαιρία φτιάχνουν τη δική τους Χούντα. Επειδή τους κουράζουν οι δημοκρατικές διαδικασίες. Επειδή βαριούνται να συζητούν. Ή αδυνατούν να συζητήσουν.

Ο Μαυρογιαλούρος, ο Κος Πάχτας και τα βιβλία της ίδιας τάξης.

Διαβάζοντας το νέο πρόγραμμα του Συνδυασμού Όραμα Πολιτών του Κου Πάχτα είναι σαν να μπαίνει κάποιος σε μια μηχανή του χρόνου και να μεταφέρεται 4 χρόνια πριν! Και αυτό γιατί είναι το ίδιο προεκλογικό φυλλάδιο από τις προηγούμενες δημοτικές εκλογές.!!!

Κι όταν λέμε το ίδιο εννοούμε το ίδιο. Απόλυτη αντιγραφή. Ίδια αρίθμηση σελίδων ίδια όμορφα λόγια και μεγαλοστομίες, ίδιες φωτογραφίες.

Για να μην μιλήσουμε για κοροϊδία,  να σχολιάσουμε επιεικώς ότι ο Κος Πάχτας αφού δεν έκανε τίποτα από ότι με τον όμορφο πολιτικό στρογγυλεμένο λόγο υποσχέθηκε μας ζητάει εκ νέου την ψήφο μας δήθεν για να υλοποιήσει τώρα τα υποσχεθέντα.

 

Και για να  μην υπάρχει καμιά αμφιβολία σας παραθέτουμε το πρόγραμμα  του συνδυασμού του Κου Πάχτα στις εκλογές του 2010 καθώς και το τωρινό του πρόγραμμα

Γιατί χρειάζεται η ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ;

Είναι ψευτο-δημοκρατία να αφιερώνει κανείς πέντε λεπτά κάθε τέσσερα χρόνια, για να εκλέγει τους «προύχοντες» που θα πιάνουν τα πρώτα στασίδια στην εκκλησία και θ’ανεβαίνουν στις εξέδρες των επισήμων στις παρελάσεις.  Η Λαική Συσπείρωση δεν ζητά τη ψήφο σας για να πάει στο Δημοτικό Συμβούλιο (ως εργολαβική ανάθεση), να κάνει τη δική σας δουλειά. Δεν εκλέγουμε τους αιρετούς «άρχοντες» μας, ως αντιπροσώπους που θα κάνουν τη δουλειά που πρέπει να κάνουμε οι ίδιοι, δηλ.να νοιαζόμαστε για τα κοινά. Κι έτσι, με τα δημοτικά τέλη και τους φόρους που εμείς πληρώνουμε κάνουν δενδροφυτεύσεις κι όχι έργα ύδρευσης,  πλακόστρωση σε τσιμεντένιους δρόμους κι όχι ένα αρδευτικό φράγμα, πανάκριβες διαμορφώσεις πλατειών κι όχι ένα έργο παραγωγής ενέργειας, ...

 

Γέλωτας Πικρός

Alexandros Raskolnick

Από τα παράθυρα  όλων ανεξαιρέτως  των  Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, οι εξάγγελοι της «ενημέρωσης» επιχείρησαν ακόμη μία φορά, να προσβάλουν τη νοημοσύνη μας. Οι γηπεδικού χαρακτήρα αλαλαγμοί των ψιττακών της Ελληνικής Τηλεδημοκρατίας μας για τη δήθεν αναγνώριση του πρωτογενούς πλεονάσματος από τη στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, προκαλούν μόνο τον γέλωτα! Γέλωτα παρόμοιο με εκείνον των πανηγυρισμών για την έξοδο στις αγορές χρήματος.
 

 

Άνθρωπος ή χρήμα;- Ανθρώπινη κοινωνία ή ζούγκλα;

Στην πατρίδα μας για όλους τους πολίτες που μπορούν να βλέπουν πέρα από την μύτη τους, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης μπορεί να υπάρχει μια κοινή αποδοχή. Σε κανέναν τομέα του κράτους, είτε δεν υπάρχουν κανόνες, είτε υπάρχουν και κάποιοι δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να τους εφαρμόσουν. Ακόμα και στην κοινωνία της ελεύθερης αγοράς που υπάρχει, δεν αφήνουν την αγορά να λειτουργήσει. Στις μέρες που ζούμε ο κρατικός παρεμβατισμός υπέρ λίγων φίλιων επιχειρηματικών funds σπάει ακόμα και τις αρχές της ιδεολογίας που εκπροσωπούν.

Παγκόσμια συγκίνηση για τον μεγάλο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

 

Σε ηλικία 87 ετών άφησε την τελευταία του πνοή ο σπουδαίος Κολομβιανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Με το έργο του συνέβαλε καθοριστικά στην ανάδειξη της αστείρευτης λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής αλλά και στην χειραφέτηση ολόκληρης της Ηπείρου, που μετά  από αιώνες αποικιοκρατίας βρέθηκε  τον 20ο αιώνα κάτω από την κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών. Φίλος του Φιντέλ Κάστρο και του Ούγκο Τσάβες, ο «Γκάμπο» βρέθηκε στο πλευρό των κινημάτων ανεξαρτησίας και κοινωνικής δικαιοσύνης της Λατινικής Αμερικής.

Οι λαϊκοί αγώνες στα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη

Οι λαϊκοί αγώνες και το "πνεύμα του τόπου"

στα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη[1]

του Γιάννη Κύρκου Αικατερινάρη

αρχιτέκτονα

Το μουσικό έργο του Μίκη Θεοδωράκη, τα ιστορικά γεγονότα της εποχής του και οι «υπόγειες διαδρομές» που τα συνδέουν, προσεγγίζονται με ένα πρωτόγνωρο τρόπο από τον Ανδρέα Μαράτο στο βιβλίο του Ουτοπία κρυμμένη στο σώμα της πόλης. Στην πολυεπίπεδη έρευνά του διατρέχει μια σημαδιακή περίοδο της σύγχρονης ιστορίας μας, αλλά και της αριστεράς ειδικότερα. Αρχίζει  από την απελευθέρωση  του 1944 και το ματωμένο Δεκέμβρη και φτάνει μέχρι τις ημέρες μας. Σε δεύτερο επίπεδο προβάλλει τον ιστορικό χρόνο και τους τόπους που συνθέτουν το αστικό πλέγμα της Αθήνας.

 

Αγαπάτε Αλλήλους...αλλά όχι όλους!

Μαρία Τριαντοπούλου

Μέρες που είναι και μέρες που έρχονται το χριστιανικό μήνυμα της Αγάπης βρίσκεται στις ψυχές όλων των θεοσεβούμενων Ελλήνων. Η αγάπη για τον διπλανό φωτίζει το βλέμμα και τις καρδιές μας... αρκεί ο διπλανός να μην είναι αλλοδαπός, μουσουλμάνος, ομοφυλόφιλος ή διαφορετικός με οποιονδήποτε τρόπο.

 

Τρέχουμε γονυπετείς στις εκκλησίες να ανάψουμε το κεράκι και να προσκυνήσουμε τον Εσταυρωμένο ή ακολουθούμε κατανυκτικά το «γλυκό αεράκι του Επιταφίου» ψέλνοντας «Αι Γεννεαι Πάσαι» μεν αλλά κοιτάμε και καχύποπτα τους Αφρικανούς που κάθονται έξω στους δρόμους και τις πλατείες με τα παιδιά τους που παίζουν ή σπρώχνουμε να πάει πιο εκεί τον άστεγο που μας ενοχλεί στα σκαλιά της πολυκατοικίας μας.

Η όψιμη φιλανθρωπία ενός απάνθρωπου κράτους

 

Πρίν απο λίγο καιρό το καθεστώς ανακοίνωσε το περίφημο πλεόνασμα. Στη συνέχεια ξεχώρισε μερικές κατηγορίες ανθρώπων και τους έταξε το μερίδιο που τους αναλογεί αντισταθμίζοντας έτσι τις αναγκαστικές θυσίες που υποχρεώθηκε να κάνει ο  κάθε μικρομεσαίος,χαμηλόμισθος,άνεργος και συνταξιούχος.Θυσίες που βέβαια δέν έγιναν για να ξεχρεώσει η χώρα,αλλά για να επιβιώσουν οι πολιτικοί αυτής,οι πραγματικοί ένοχοι που είναι οι τραπεζίτες και τα μαγαζιά τους αλλά και όποιος μεγαλοαπατεώνας  μιζαδόρος έκλεβε συστηματικά το κράτος.

Πόλεμος παντού…

 

Ανόητοι καπιταλιστές,

έχετε κατακλείσει τα media, τα χαζοκούτια
και κάθε μέσο που περνάει σαν ταινία, αναγκαστικά, φασιστικά,
απ τα κεφάλια και τις αισθήσεις μας,
τρυπώνεται σαν ριφιφί στα σπίτια, σαν σκουλήκια στα μυαλά,
με τις καταναλωτικές άχρηστες «ευκαιρίες» σας,
τις ελκυστικές εμετικές προσφορές σας,
«αγοράστε, αγοράστε, πάρτε 2 στην τιμή του ενός, 10 στην τιμή των 5»…
«ψωνίστε, καταναλώστε, ψωνίστε, καταναλώστε…καταστραφείτε, καταστρέψτε»
…με εικόνες από κατενθουσιασμένες καταναλωτικές μισόγυμνες «πόρνες»,
με εκστασιασμένες φωνές χαζοχαρούμενων,
που δεν έχουν ιδέα τι διαφημίζουν και το κάνουν απλά για τα φράγκα…

ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΗ Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ

Του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

 Απολύτως αντιληπτό είναι το να προσπαθεί ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας να προφυλάξει τους υπουργούς της κυβέρνησης Σαμαρά από πρόσθετες αποκαλύψεις για τις στενές σχέσεις ορισμένων από αυτούς με βουλευτές της Χρυσής Αυγής, στέλνοντας τη γνωστή επιστολή στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο υπουργός έχει άλλωστε ιδία πείρα για την πολιτική ζημιά που μπορεί να υποστεί κυβερνητικό στέλεχος από τη δημοσιοποίηση συνομιλιών νεοδημοκρατικών στελεχών με χρυσαυγίτες, όπως έγινε με το διαβόητο βίντεο του διαλόγου Μπαλτάκου – Κασιδιάρη. Λογικό είναι να θέλει ένας υπουργός να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να διασώσει την κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει.

 

Οι μεταλάξεις του φασισμού

 Του Περικλή Κοροβέση

Αν κοιτάξουμε τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης, όπως αυτός διαμορφώθηκε oris τελευταίες εθνικές εκλογές, θα εκπλαγούμε με την άνοδο των ποσοστών των ακροδεξιών κομμάτων. Να πάρουμε μια γεύση.

Το κόμμα του αρχιδολοφόνου Αντερς Μπρέιβικ, που σκότωσε εν ψυχρώ 69 εφήβους σιό νησί Ουτόγια της Νορβηγίας και τραυμάτισε δεκάδες άλλους, στην κατασκήνωση της Νεολαίας των Σοσιαλδημοκρατών, στις εκλογές του 2013, πήρε 16,3% και μπήκε στην κυβέρνηση. Στην Ελβετία, η Ακροδεξιά έφτασε το 26,6% στις εκλογέ3 του 2011. Στην Αυστρία, το ποσοστό τους ανέβηκε στο 26% oris εκλογές του 2013. Στη Γαλλία το ποσοστό τους είναι 13,6% στις εκλογές του 2012. Στην Ανατολική Ευρώπη τα πράγματα δεν πάνε καλύτερα. Στη Ρωσία έχουν 11,7%, στην Ουκρανία 10,5% και στην Ουγγαρία 16,7%.

ΌΤΙ ΣΠΕΡΝΕΙΣ ΘΕΡΙΖΕΙΣ…

Ότι γινόμαστε μάρτυρες της πτώσης και συνάμα της αλλαγής του πολιτικού σκηνικού, είναι δεδομένο.Επίσης με το να αναλύουμε συνεχώς κάτι που είναι πασιφανές δηλαδή πως το σύστημα πάσχει απο μόνο του αλλά ακόμη χειρότερα οι διαχειριστές του χειροτερεύουν την όλη κατάσταση είναι επίσης αποδεδειγμένο.Επομένως δέν υπάρχει κανένα νόημα να δείχνουμε με το δάχτυλο τους κακούς περιμένοντας απο τον αποφασισμένο ψηφοφόρο να καταλάβει την διαφορά.

 

Την διαφορά όχι ανάμεσα στον καλό και στον κακό πολιτικό,αλλά την διαφορά ανάμεσα σε ένα σύστημα που γεννά την διαφθορά και αναπαράγει συνεχώς διεφθαρμένους και σε ένα τελικά μή- σύστημα ή  για να το πούμε καλύτερα στην πιθανότητα δημιουργίας ενός συστήματος που θα είναι εντελώς αντίθετο απο το υπάρχον.

ΤΙ ΟΜΟΡΦΑ ΠΟΥ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΜΕ!

Είναι μερικές ειδήσεις που όσο κοιμισμένος και να είσαι σχετικά με το τι πραγματικά παίζεται μπροστά στα μάτια σου και σχετικά με το ποια είναι μορφή του πολιτεύματος στο οποίο ζεις, θα έπρεπε να σε ξυπνήσουν.

 

Μια τέτοια είδηση – που πέρασε κι έφυγε δίχως συζήτηση – είναι και αυτή: «Στην εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών διαβιβάστηκε από την εισαγγελία του Αρείου Πάγου η αναφορά του Νίκου Δένδια μαζί με σχετικά δημοσιεύματα από τον γραπτό και ηλεκτρονικό Τύπο σχετικά με το ενδεχόμενο παράνομης κατοχής από μέλη της Χρυσής Αυγής οπτικοακουστικού υλικού. (…) Παραγγέλλεται πως «εάν στο μέλλον επαναληφθεί από οποιονδήποτε και υπό οποιαδήποτε ιδιότητα η χρήση παρανόμως κτηθέντος οπτικοακουστικού υλικού να κινηθεί η αυτόφωρη διαδικασία έστω κι αν ο υπαίτιος είναι βουλευτής εν ενεργεία. Τα παραγγελθέντα ισχύουν και για κάθε άλλο αυτόφωρο κακούργημα».