«Μια χαρά Δικτατορία είμαστε! Ποδόσφαιρο, «Να η ευκαιρία» και… σιωπή! λέει ο Γιάννης Αγγελάκας ...

Αν ξαφνικά νομίζουμε ότι όλα τα θέματά μας είναι ένας ωραίος τάφος, μια χαρά είμαστε! Αλλά, πραγματικά, δεν καταλαβαίνω γιατί έχει γίνει η Αμφίπολη reality! * Κανένας δεν βρέθηκε να απαιτήσει μια καλύτερη Δημοκρατία, μια αληθινή Δημοκρατία. Γιατί αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια είναι μια γελοιότητα. * Κάθε λαός έχει τους πολιτικούς -και τους καλλιτέχνες- που του αξίζουν! Όμως, δεν νομίζω ότι του ελληνικού λαού τού άξιζε όλη αυτή η ξεφτίλα.

 «Μια χαρά Δικτατορία είμαστε! Ποδόσφαιρο, «Να η ευκαιρία» και… σιωπή! λέει ο Γιάννης Αγγελάκας στην «Ελευθεροτυπία», που αύριο βράδυ εμφανίζεται στο θέατρο Βράχων, στο Βύρωνα, έχοντας στις αποσκευές του όχι μόνο τις ροκ μουσικές του, που ξυπνάνε νεκρό, και το ρεμπέτικο, που αγάπησε με πάθος, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Θα παρουσιάσει και μέρος απ” τη δουλειά που έχει κάνει σκύβοντας στην εγχώρια μουσική παράδοση, για την οποία έχει φτάσει στο σημείο να πιστεύει ότι «σαν να υπήρχε στο DNA μου. Ήταν, δηλαδή, σα να χρωστούσα κάτι σ” αυτήν τη μουσική...

- Πέρσι τέτοια εποχή, λίγο μετά το φόνο του Παύλου Φύσσα, κλείσατε τη συναυλία σας στο Βύρωνα με τη φράση «Να προσέχουμε το φασίστα που κρύβουμε μέσα μας». Ο κόσμος απογοητεύτηκε, θυμάμαι, η φόρτιση ήταν μεγάλη, περίμενε να πείτε κάτι πιο οργισμένο. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος απ” τη δολοφονία. Βλέπετε να έχει αλλάξει κάτι; 

‘Ital Light”: H reggae στην Ελλάδα είναι παρεξηγημένη

Συνέντευξη στην Αναστασία Τσιότσκα

Με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου τους cd συναντήθηκα με τους τέσσερις από τους έξι “Ital Light” (Χρήστο Παρλαπά, Ανδρέα Στυλιανού, Τάσο Μουσπούλη και Θάνο Παπαθανασίου, απόντες οι Αχιλλέας Ράδης και Γιώργος Μπακούλης) την περασμένη Παρασκευή στην αυλή του Πορτραίτου και συνομίλησα μαζί τους επί μιάμιση ώρα για όλα: την πορεία της μπάντας από την συγκρότησή της έως την κυκλοφορία του πρώτου cd με τίτλο “Tribes Arise”, τον ρασταφαριανισμό, την ινδική κάνναβη, το ταλέντο, την κρίση, τον έρωτα, τις χορτόπιτες, τον Βαγγέλη Αγγέλη. Μου έκαναν την τιμή να μου παραχωρήσουν αποκλειστική είδηση για το Pamvotis Press και φυσικά μου χάρισαν άφθονο γέλιο! Σήμερα Πέμπτη 17 Ιουλίου 2014 κάνουν πάρτι για την κυκλοφορία του cd στην αυλή των εστιών Δόμπολης, ώρα έναρξης 23:00, είσοδος ελεύθερη. Τους ευχαριστώ θερμά για τη συνέντευξη- ιστορική καταγραφή και τους εύχομαι ολόψυχα καλή συνέχεια!

Φάση zero: Συγκρότηση της μπάντας

84' με τον (απροσδόκητα δημοφιλέστατο) Γιάννη Χαρούλη

Χωρίς τα media να το αντιληφθούν, έγινε ένας από τους δημοφιλέστερους τραγουδοποιούς σήμερα. Οι καλοκαιρινές του συναυλίες είναι τα πιο μεγάλα και απροσδόκητα sold out.

ΑΠΟ ΤΟΝ M. HULOT

«Δεν γίνεται να μην πιστεύω στην τύχη, γιατί με αυτά που έχω κάνει μέχρι τώρα δεν θεωρώ ότι είμαι και μοναδικός»..

.Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/ LiFO

Αν ασχολείσαι έστω και στοιχειωδώς με την ελληνική μουσική, είναι αδύνατο να μη σου προκαλέσει το ενδιαφέρον η –πολύ ιδιαίτερη– περίπτωση του Γιάννη Χαρούλη. Η μουσική του δεν είναι εύκολη, δεν είναι αυτό που ονομάζεις εμπορική, αλλά πατάει τόσο γερά στην παράδοση με έντονο το τοπικό ηχόχρωμα (είναι ο πιο δημοφιλής νέος Κρητικός μουσικός από την εποχή του Ξυλούρη), που η δημοτικότητά του στις νεαρές κυρίως ηλικίες μάλλον ξενίζει. Ξενίζει όχι επειδή δεν του αξίζει όλη αυτή η επιτυχία αλλά επειδή τον ακούει φανατικά και τον στηρίζει ένα κοινό που δεν θα πίστευες ότι θα μπορούσαν είναι τρελοί φαν του. Οι εικοσάρηδες που ακούνε τα πιο «αλλόκοτα» πράγματα (από πειραματική ηλεκτρονική μουσική μέχρι και hardcore), όσοι ακούν έντεχνο και «ψαγμένα ελληνικά», ηλικιωμένοι που ξέρουν απ' έξω κάθε στίχο του, οικογένειες με μωρά στην αγκαλιά που θυμίζουν τα «παιδιά των λουλουδιών» και πιτσιρικαρία, πολλή πιτσιρικαρία, που είναι και οι πιο πιστοί οπαδοί του. 

Την ημέρα της συνέντευξης η πρώτη μέρα της συναυλίας του στο Θέατρο Βράχων ήταν sold out και για την επόμενη, που προστέθηκε λόγω μεγάλης ζήτησης, τα εισιτήρια είχαν σχεδόν εξαντληθεί. Ο Γιάννης Χαρούλης είναι φαινόμενο και θα θυμάμαι για καιρό την περσινή εμφάνισή του στον Λυκαβηττό από τον χαμό που προκάλεσε στους γύρω δρόμους και το ατελείωτο μποτιλιάρισμα.

Επάγγελμα μαμά! – Μια συνέντευξη λίγο διαφορετική…

Λένε πως μόνο μια μαμά ξέρει πραγματικά τι κάνει μια μαμά, και μόνο μια μαμά μπορεί να σου πει πώς έχει η ιστορία. Μια μαμά λοιπόν μας διηγείται…

-----
  Χτυπάει το τηλέφωνο…

Μαμά: Παρακαλώ;

Δημοσιογράφος: Καλημέρα, είμαι δημοσιογράφος. Στα πλαίσια μιας έρευνας με θέμα την καριέρα, έχουμε επιλέξει τυχαία ένα δείγμα γυναικών για να μας δώσουν συνοπτική περιγραφή της θέσης εργασίας τους. Έχετε ένα λεπτό;

Μαμά: Όχι τώρα, είμαι απασχολημένη!

Δημοσιογράφος: Εντάξει κυρία μου, δεν θα σας απασχολήσω άλλο.

Μαμά: Ω, συγγνώμη, μιλούσα στο 2χρονο γιο μου. Προσπαθεί να πάρει το χέρι μου για να του ρίξω λίγο γάλα στο ποτήρι.

Ο καπιταλισμός και η κρίση του νεοφιλελευθερισμού

αποστολή : ΧΡ

Συνέντευξη με τον μαρξιστή γεωγράφο Ντέηβιντ Χάρβεϋ

-Έχετε υιοθετήσει την θεωρία του νεοφιλελευθερισμού ως μια μετάβαση από τον φορντισμό σε ένα καθεστώς ευέλικτης συσσώρευσης. Πιστεύετε ότι η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 καταδεικνύει την αποτυχία αυτού του τρόπου ευέλικτης συσσώρευσης;

-Αυτό εξαρτάται από το πώς ορίζεται το μοντέλο της ευέλικτης συσσώρευσης. Αν το μοντέλο έχει σχεδιαστεί για την αναζωογόνηση του καπιταλισμού στο σύνολό του, θα έλεγα ναι, ότι ήδη έχει αποτύχει από την αρχή. Αν το μοντέλο έχει σχεδιαστεί για να επικεντρωθεί και να αυξήσει τη δύναμη της καπιταλιστικής τάξης, και ιδίως ορισμένων τμημάτων της καπιταλιστικής τάξης, στέφθηκε με επιτυχία. Το κραχ του 2008 σίγουρα δεν ήταν μια ειδική περίπτωση, αν κοιτάξετε όλες τις ρωγμές που είχαν πραγματοποιηθεί από το 1997: στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ασία το 1998, στην Νότια Αμερική το 2001, κλπ. Όλη αυτή η περίοδος χαρακτηρίζεται από σύντομα στάδια της ανάπτυξης που διακόπτονται από ρωγμές, αλλά είναι αναμφισβήτητο ότι αυτές οι ρωγμές έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε αυτήν την διαδρομή προς την συγκέντρωση του πλούτου και της δύναμης της καπιταλιστικής τάξης. Νομίζω ότι το 2008 ήταν απλώς άλλο ένα βήμα στην πορεία αυτή προς την συγκέντρωση του πλούτου και της δύναμης. Από την πλευρά μου, καταλαβαίνω τον νεοφιλελευθερισμό κυρίως ως έργο της σταθεροποίησης, της εδραίωσης και της ενίσχυσης του κράτους. Νομίζω ότι το 2008 δεν σηματοδοτεί το τέλος όλων αυτών, δεν είναι μια κρίση αυτού το προγράμματος, αλλά ένα ακόμη βήμα.

Από τον φιλελευθερισμό στην κρίση του νεοφιλελευθερισμού

-Επομένως θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο φιλελευθερισμός ήταν ένα έργο «τάξης». Ποια είναι λοιπόν η διαφορά μεταξύ του φιλελευθερισμού και του νεοφιλελευθερισμού;

Γιάννης Αγγελάκας: «Οι "πίστες" επικοινωνούν με τους εθνικιστές»

- Το «Σαράβαλο» θεωρήθηκε από πολλούς το πολιτικό τραγούδι της χρονιάς. Τον αποδέχεσαι τον χαρακτηρισμό; Και, σε εποχές ιδιαίτερα δραματικές, πολιτικό είναι μόνο το προφανές και το στοχευμένο ή ακόμη κι ένα ερωτικό τραγούδι μπορεί να συσπειρώσει κόσμο, με την ομορφιά του και μόνο;

Όχι, δεν τον αποδέχομαι. Στο «Σαράβαλο» γι' ακόμα μια φορά πάλεψα τραγουδώντας να κατανοήσω τη σχέση της προσωπικής μου ανημποριάς με τον παραλογισμό του κόσμου μέσα στον οποίο εκ των πραγμάτων ζω και κινούμαι. Πόσο φταίω εγώ; πόσο αυτός; σε τι μπορούμε κι οι δυο μας να ελπίζουμε; Βέβαια κάθε τραγούδι που έχει τη δύναμη να συντονιστεί και να επηρεάσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα μερικών ανθρώπων λέμε ότι έχει πολιτική δύναμη, αυτό όμως μπορεί, όπως είπες, να συμβεί με κάθε όμορφο, καθαρό τραγούδι είτε είναι ερωτικό, είτε υμνεί τη φύση, είτε μαύρο, είτε άσπρο. Η ομορφιά είναι το ζητούμενο και κάθε φορά που ένας άνθρωπος εγκαταλείπει τη νωθρότητά του και ανεβάζει την αισθητική του, μια μικρή βουβή επανάσταση συντελείται στον κόσμο, τα αποτελέσματα της οποίας θα τα χαρούμε μερικούς αιώνες αργότερα. Το «πολιτικό» τραγούδι της δεκαετίας του '70 (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) μου ακουγόταν άσχημο, ψεύτικο, βαθιά αντιπολιτικό και αντιερωτικό, εκμεταλλεύτηκε ξεκάθαρα συλλογικά οράματα και συλλογικές αυταπάτες για να στηθούν πάνω του καριέρες, εταιρείες, περιουσίες και τραγικά υπερεγώ. Δεν είναι τυχαίο ότι κάπου εκεί τελειώνει το υπέροχο Λαϊκό μας τραγούδι με τα υστερικά ανδρείκελα των εταιρειών να του κόβουν τη φόρα που είχε πάρει τις προηγούμενες δεκαετίες και να το μεταλλάσσουν στο σημερινό λαϊκίστικο νεοελληνικό έκτρωμα. Δεν κάνω «πολιτικό» τραγούδι, ευχαριστώ.

- Τα προηγούμενα χρόνια όσοι επιχειρούσαν να πουν πως το ελληνικό τραγούδι έχει και ιδεολογικές διαφορές -που αποτυπώνονται βέβαια και στην αισθητική- τους κατηγορούσαν ως διχαστικούς και φανατικούς. Σήμερα που ένας-ένας αρκετοί τραγουδιστές πίστας υποστηρίζουν ή κρατάνε ίσες αποστάσεις από τη Χρυσή Αυγή, δεν αποκαλύπτονται πια αυτές;

Θανάσης Παπακωνσταντίνου:Ζούμε στην ολιγαρχία των άχρηστων

Θα μπορούσα ευχαρίστως να ξεχαστώ για πάντα στο σύμπαν των τραγουδιών του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Η Φειρούζ, ο Φορτίνο Σαμάνο, ο Στυλίτης, η Μαρίκα, ο Κωστής, ο φωτογράφος των Τρικάλων, ο Διάφανος, ο Πινόκλης, το κομμωτριάκι,, εκείνη η γυναίκα που δεν γνώρισε ποτέ της τον φόβο, έχουν γίνει εξάλλου δικοί μου άνθρωποι. Είναι ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς της εποχής μας, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Σε μια εποχή που το συλλογικό αίσθημα ίσως δεν έχει εκφραστεί ακόμα μέσα από το τραγούδι, ο λόγος του Θανάση Παπακωνσταντίνου μας έδωσε τα πιο ποιητικά μας συνθήματα. Το Όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει/ ο νους μας είναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει ταξιδεύει στους τοίχους μας και θα συνεχίσει για όσους δεν έχουμε μάσκα για το καρναβάλι ετούτο.

Της Φωτεινής Λαμπρίδη

Ήρθε στο καφενείο της Ακαδημίας Πλάτωνος απλός, ειλικρινής και ουσιαστικός και μίλησε για τα μικρά και τα μεγάλα. Απόψε το βράδυ ανεβαίνει με τη μπάντα του στη σκηνή της Τεχνόπολης,  στο Γκάζι.

Από εργολάβος δημοσίων έργων , χτίστης τραγουδιών; Χτίζεις απλά με άλλα υλικά;

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά με τις εργολαβίες αμαρτάνω και με τα τραγούδια εξομολογούμαι. Το να είσαι εργολάβος είναι σκληρή υπόθεση. Βέβαια από κει πήρα συγκρότηση. Δεν είμαι ένας από τους καλλιτέχνες που δεν έχουν ιδέα από πρακτική ζωή. Μόνος κανονίζω τα πάντα έως τα λογιστικά.

Ήταν για σένα στόχος η ενασχόληση με το τραγούδι ή το έφερε η ζωή;

Η Ναόμι Κλάιν "έξω απ' τα δόντια" - ΣΚΑΪ

Εξαιρετική η Καναδή ακτιβίστρια και συγγραφέας του "Δόγματος του σοκ" Ναόμι Κλάιν. Δίνει συνέντευξη στους "Νέους φακέλους" (28/5/2013) και τα λέει "έξω απ' τα δόντια". Μιλάει για κρίση της οικονομίας αλλά και της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, και αποστομώνει την Σοφία Παπαϊωάννου, που επιμένει στα γνωστά καταστροφικά και φοβικά σενάρια (των κυβερνώντων και των καναλιών), λέγοντας ότι τα ΜΜΕ δημιουργούν αυτά τα φοβικά σύνδρονα στον κόσμα και γι' αυτό δεν αντιδρά. Κατηγορεί επίσης την αριστερά για την στάση της και μιλάει και για άλλα θέματα πολιτικά και οικολογικά.  (πηγή)

 

Η πιο απρόβλεπτη punk μπάντα του κόσμου

Η αληθινή ιστορία τεσσάρων Φινλανδών με νοητική στέρηση αποδεικνύει πως όλα γίνονται - με θέληση και αγάπη

Συνέντευξη στον Δάνη Κοσμίδη  

 Τι συστατικά χρειάζονται για να είναι επιτυχημένη μια μουσική μπάντα; Τι γίνεται όταν τα μέλη της μπάντας είναι νοητικά στερημένα και ένα εξ αυτών και με σύνδρομο down; Η φράση, υπέροχο ντοκιμαντέρ, είναι πολύ φτωχή για να περιγράψει το ντοκιμαντέρ "Το σύνδρομο του πάνκ". Ο φακός ακολουθεί μια πανκ μπάντα της Φινλανδίας από τον καιρό που ήταν άγνωστοι μέχρι που έγιναν οι ροκ σταρς της Φινλανδίας. Η μπάντα αυτή έχει μια ιδιαιτερότητα. Τα μέλη της είναι νοητικά στερημένα, πράγμα που δεν τους εμποδίζει να κάνουν αυτό που αγαπούν. Να παίζουν μουσική.   Η μπάντα με το όνομα Pertti Kurikan Nimipäivät (Pertti Kurika's Nameday) συγκίνησε τους θεατές του 15ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και τους έκανε να καταλάβουν οτι εάν έχεις θέληση και αγάπη, τίποτα μπροστά σου δε μπορεί να σταθεί τροχοπέδη. Ο Πέρτι, ο Κάρι, ο Τόνι και ο Σάμι είναι αληθινοί εκπρόσωποι της πανκ με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει.

Φιντέλ Κάστρο: Πως έγινα Κομμουνιστής

Το παρακάτω κείμενο είναι σύνθεση απαντήσεων που έδωσε ο Φιντέλ Κάστρο σε ερωτήσεις φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Κονσεψιόν, στην Χιλή, στις 18 Νοέμβρη 1971. Το παραθέτουμε ως ενδιαφέρουσα – και διδακτική – μαρτυρία ενός ηγέτη που σημάδεψε όχι μόνο την Κουβανική και Παγκόσμια Ιστορία του 20ου αιώνα αλλά και τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα προσωπικά, μέσω της άρρηκτης φιλίας και συντροφικότητας που για 11 χρόνια συνέδεσε τους δύο άντρες.

«Ήμουν γιός ενός γαιοκτήμονα – αυτό ήταν ένας λόγος για να είμαι αντιδραστικός. Μορφώθηκα σε θρησκευτικά σχολεία όπου πήγαιναν τα παιδιά των πλουσίων – ένας ακόμα λόγος για να είμαι αντιδραστικός. Ζούσα στην Κούβα, όπου όλες οι ταινίες, οι εκδόσεις και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ήταν “Made in USA” – ένας τρίτος λόγος για να είμαι αντιδραστικός. Σπούδασα σ’ ένα πανεπιστήμιο όπου απο 15.000 φοιτητές, μόνο τριάντα ήταν αντιιμπεριαλιστές κι εγώ ήμουν ένας απο εκείνους τους τριάντα στο τέλος. Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο, μπήκα ως γιος γαιοκτήμονα – και για να κάνουμε τα πράγματα χειρότερα, ήμουν πολιτικά αγράμματος!

… Και κάτι άλλο. Κανένα κομματικό μέλος, κανένας κομμουνιστής, κανένας σοσιαλιστής ή εξτρεμιστής δε με πήρε με το μέρος του να με κατηχήσει. Όχι. Μου έδωσαν ένα μεγάλο, βαρύ, διαβολεμένο, πληχτικό και ανυπόφορο διδακτικό βιβλίο που προσπαθούσε να εξηγήσει την πολιτική οικονομία από αστική άποψη – αυτό το πράγμα το έλαγαν πολιτική οικονομία!

Σωκράτης Μάλαμας «H Ελλάδα να δώσει χώρο στην ευφυϊα»

Πώς σε βρίσκει αυτός ο χειμώνας, του ΔΝΤ; Στέκομαι όρθιος. Αλλωστε, ο Δούρειος Ιππος βρίσκεται μέσα στην πόλη από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.


Εχεις αγωνία για το μέλλον των παιδιών σου; Δεν αγωνιώ για το μέλλον κανενός. Με ενδιαφέρει το παρόν όλων.

Πώς θα ήθελες να είναι η Ελλάδα σε δέκα χρόνια; Μια χώρα που θα έχει λύσει τα προβλήματά της, θα έχει αποποιηθεί το ρόλο του χαζοχαρούμενου έθνους, θα δίνει χώρο στην ευφυΐα, θα κρατάει το ανθρώπινο δυναμικό της, θα επιλέγει την εντιμότητα και την αποτελεσματικότητα στο χώρο της πολιτικής και όχι τις φατρίες και τις δυναστείες.

Σε καιρό κρίσης, τι θέλεις να «καταθέσεις» με τα νέα σου τραγούδια; Εχουν να κάνουν με τα κοινά μας όνειρα, με τον υπόγειο πόνο που δαγκώνει τον καθένα μας, με τα συναισθηματικά μας αδιέξοδα, με την απώλεια της ομορφιάς, με τον έρωτα και την αγάπη, με το χτίσιμο και το γκρέμισμα των ψευδαισθήσεών μας.

Ποια είναι η σχέση σου με τα σουξέ; Τα σουξέ είναι η προτίμηση της κερκίδας που φωνάζει «μπράβο» στον διαιτητή ο οποίος έδωσε χαριστικά πέναλτι. Δεν έχουν σχέση με την αξία ενός τραγουδιού.

Λ. Τόσκας: Βρομάει πολύ αυτή η ιστορία…

Συνέντευξη στην ΑΥΓΗ.

* «Ηθικός αυτουργός» για τον εμπρησμό των εγκαταστάσεων της «Ελληνικός Χρυσός» στις Σκουριές. Πώς το σχολιάζετε;

Οι κατηγορίες είναι αστείες. Αυτό δηλώνουν και έγκριτοι ποινικολόγοι που κλήθηκαν να σχολιάσουν τη σύλληψή μου. Ο στόχος τους ήταν διπλός: από τη μια να ποινικοποιήσουν τον αγώνα μας και να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και από την άλλη, επειδή τυχαίνει να είμαι ένα δραστήριο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής, να στοχοποιήσουν τον πολιτικό χώρο στον οποίο ανήκω. Η εταιρεία με κατηγορεί ως «ηθικό αυτουργό» επειδή, όπως λένε οι τρεις φύλακες, συμμετείχα στις διαδηλώσεις που έγιναν ενάντια στα μεταλλεία και επειδή με δήθεν αναρτήσεις στο διαδίκτυο και δηλώσεις μου προέτρεπα τον κόσμο σε βίαιες πράξεις κατά της εταιρείας. Καταρχήν, ναι, συμμετείχα σε όλες τις διαδηλώσεις και θα συνεχίσω να συμμετέχω. Συνταγματικό μου δικαίωμα είναι και το ασκώ. Προκαλώ δε αυτούς που ζήτησαν τη δίωξή μου να φέρουν έστω μία ανάρτηση δική μου στο διαδίκτυο…. Δεν έχω κάνει ούτε μία για το θέμα αυτό.

* Λέτε ότι σας κατηγορεί η εταιρεία, αλλά τις μηνύσεις κατέθεσαν οι φύλακες της “Ελληνικός Χρυσός” που δέχτηκαν την επίθεση από τους άγνωστους κουκουλοφόρους…

Κάποιοι μεγαλόσχημοι τους έβαλαν, διότι οι ίδιοι δεν είχαν το θάρρος να το κάνουν. Είναι ντροπή για τα στελέχη της εταιρείας αυτό. Αντί να βγουν οι ίδιοι να με κατηγορήσουν έβαλαν τα παιδάκια, τους σεκιούριτι, να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Πολύ αμφιβάλω αν αυτά τα παιδιά με γνωρίζουν κατ’ όψιν, διότι δεν είναι από τα μέρη μας, είναι από τη Θεσσαλονίκη. Και είμαι βέβαιος ότι αν τους ζητούσαν να αναφέρουν μια δήλωσή μου ή μια ανάρτησή μου δεν θα είχαν τίποτε να πουν. Εγώ, όπως ίσως γνωρίζετε, έχω κάνει μήνυση για ψευδή καταμήνυση και δυσφήμηση…

* Για την επίθεση στα μεταλλεία τι λέτε;

Πρόκειται για τεράστια και κακοστημένη προβοκάτσια με στόχο όλα αυτά που είπα πριν. Είναι αδύνατο να βγήκαν 40 – 50 άνθρωποι από τα χωριά μας και να έδρασαν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Εδώ στη Χαλκιδική λέμε ότι οτιδήποτε γίνεται και συμμετέχουν πάνω από δύο δεν μένει μυστικό. Ειδικά στις δικές μας μικρές κοινωνίες. Κατ’ αρχάς αν οργανωνόταν από συγχωριανούς μας αυτή η ενέργεια, η Ασφάλεια θα το είχε μάθει πριν φτάσουν στις Σκουριές.

* Μπορεί να ήρθαν από Θεσσαλονίκη;

Δεν είναι εύκολο. Ξένος άνθρωπος δύσκολα μπορεί να κυκλοφορήσει και να βρει προσανατολισμό στο δάσος. Όσο περνάνε οι μέρες, με τα κενά που παρουσιάζει αυτή η υπόθεση, όλο και περισσότεροι πιστεύουμε ότι πρόκειται για προβοκάτσια, προκειμένου να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της η εταιρεία. Το βέβαιο είναι ότι δεν εξυπηρετεί τους δικούς μας σκοπούς η εμπρηστική ενέργεια. Άρχισε να βρωμάει πολύ αυτή η ιστορία…

Το νόημα της ζωής σε πέντε φράσεις

H Bronnie Ware είχε μια δίψα για τη ζωή από τη στιγμή που γεννήθηκε. Σαν παιδί, ήταν το μαύρο πρόβατο της οικογένειάς της, καθώς είχε αποκτήσει μια διαφορετική αντίληψη για τη ζωή.

Η επαγγελματική της ζωή νομαδική, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

[...] Η Bronnie δεν φοβήθηκε ποτέ τις αλλαγές, βρήκε το δρόμο της, αυτόν της φιλοσοφίας, όπου κάθε άνθρωπος αν κάνει ευχάριστα πράγματα τότε βρίσκει την πραγματική γαλήνη μέσα του, όπως λέει η ίδια. Παραμένει ευγενής χωρίς να χάνει την πίστη της προς τον συνάνθρωπο [...]


Για αρκετά χρόνια εργάστηκε σε οίκους ευγηρίας. Ήταν ο τελευταίος σταθμός των ανθρώπων λίγο πριν το θάνατο. Όπως λέει μοιραζόταν πολλά μαζί τους τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής τους.


Η Bronnie θεωρεί ότι οι άνθρωποι ωριμάζουν όταν έρχονται αντιμέτωποι με το θάνατο.

Αρνητικά συναισθήματα κυριεύουν το περισσότερο κόσμο: φόβος, θυμός, τύψεις ωστόσο κάθε άνθρωπος προσπαθεί να βρει τη γαλήνη λίγο πριν φύγει από τη ζωή.

Συνομιλώντας μαζί τους, διέκρινε πέντε θέματα που τους απασχολούσαν.


1. Μακάρι να είχα το θάρρος να ζήσω τη ζωή μου όπως ήθελα και όχι όπως μου επέβαλαν

«Πρέπει να επινοήσουμε όρους εκδημοκρατισμού της δημοκρατίας, μαθαίνοντας από τα κινήματα»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

συνέντευξη του Ετιέν Μπαλιμπάρ στον Μάνο Αυγερίδη και τον Δημοσθένη Παπαδάτο-Αναγνωστόπουλο

O Eτιέν Μπαλιμπάρ βρέθηκε πρόσφατα στην Αθήνα, προσκεκλημένος της Πρωτοβουλίας για την Υπεράσπιση της Κοινωνίας και της Δημοκρατίας, και μίλησε, στις 18 Δεκεμβρίου, στο Πάντειο, με θέμα «Ποια κρίση, ποια Αριστερά, ποια δημοκρατία». Με την ευκαιρία αυτή, “Ενθέματα” και RedNotebook τον συναντήσαμε και συζητήσαμε μαζί του για μια σειρά μεγάλα ζητήματα της ατζέντας της Αριστεράς ενόψει του νέου έτους, όπως η κρίση της δημοκρατίας, η έννοια του πολίτη, το μεταναστευτικό, η σημασία της ταξικής πάλης και των έμφυλων διαφορών, η πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η γερμανική ηγεμονία. Η συνέντευξη δημοσιεύεται παράλληλα στα “Ενθέματα” της Αυγής και στο RedNotebook.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Έχετε γράψει πολλές φορές (λ.χ. στην πρόσφατη απάντησή σας στον Χάμπερμας) ότι βιώνουμε μια κρίση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Και έχετε υποστηρίξει ότι χρειαζόμαστε μια αναγέννηση της έννοιας της δημοκρατίας, την οικοδόμηση αντι-εξουσιών.