Μια βόλτα με τον πατέρα μου

Πολλά χρονιά πριν, όταν οι γειτονιές μύριζαν βασιλικό και δυόσμο, όταν τις Κυριακές μετά την εκκλησία σε περίμενε το Κυριακάτικο τραπέζι, τότε που οι φωνές των παιδιών ήταν χαρούμενες ακόμη, τότε που όλα ήταν διαφορετικά, τα χρώματα, οι μυρωδιές, η οικογένεια, οι άνθρωποι...

Καιρός πάει που έφυγε ο πατέρας μα ακούω ακόμα τα βαριά του βήματα από την άκρη του δρόμου να έρχεται κουρασμένος απ'την δουλειά...

Καιρός πάει που έφυγε, αλλά ακόμα ακούω τα λόγια του...

Παιδί μου να προχώρα όρθιος ως το τέλος (ήταν ήρωας πολέμου με τρία παράσημα ανδρείας).....αυτά βέβαια πότε δεν μέτρησαν, το μεγαλύτερο παράσημο του ήταν όπως έλεγε, τα παιδιά του...

Γιε μου να ξέρεις ότι δεν μπορώ να σου δώσω τίποτα παρά μονό ένα καλό και καθαρό όνομα...

Καιρός πάει που έφυγε και θυμάμαι να πίνει καφέ ώρες ολάκερες με την Μανά μου και να σωζότανε, αυτοί οι δυο έκαναν την καλύτερη παρέα...μια φορά τον ρώτησα: αλήθεια ρε πατέρα, τι λέτε τόσες ώρες μαζί? μου είπε κάτι που με πήρε χρόνια να το καταλάβω, όταν διάβασα ένα χαρτί, κάτι σαν διαθήκη......δεν είχε τίποτα να αφήσει παρά ένα σπιτάκι και αυτό με δάνειο απ'τον ΟΕΚ,το άφηνε στην μάνα μας...και κατέληγε στο τέλος: Επιθυμώ και παρακαλώ τα παιδιά μου να περιοριστούν στην νόμιμη και μονό μοίρα τους και όσο θα ζει η Μάνα τους,να την αγαπούν, να την σέβονται και να την προστατεύουν όταν θα έχει ανάγκη προστασίας (16 του Νοέμβρη 1978)

και… έζησαν αυτοί καλά;

αποστολή: Ε

Πόσοι από εμάς θα επιλέγαμε την ζωή που έχουμε σήμερα, αν μπορούσαμε να την «δούμε» μερικά χρόνια πριν; Πόσα ζευγάρια θα παντρεύονταν; Πόσα θα αποκτούσαν παιδιά; Κυρίως, όμως, τι γίνεται όταν μια σχέση που ξεκινά με τις καλύτερες προϋποθέσεις καταλήγει σε πλήξη, απογοήτευση και θυμό; Το υπέροχο βίντεο που ακολουθεί δίνει τις πιο ρεαλιστικές απαντήσεις.
Η πολυβραβευμένη ταινία μικρού μήκους της Ακαδημίας Τεχνών Bezalel μας ταξιδεύει στο μέλλον ενός νέου, ερωτευμένου ζευγαριού, το οποίο αποφασίζει να συγκατοικήσει για πρώτη φορά. Η ιστορία τους τυπική: Ξεκινούν την κοινή τους ζωή ερωτευμένοι και αισιόδοξοι παρά τις όποιες δυσκολίες, αποκτούν παιδιά, ευθύνες, άγχη… Το «παλεύουν» όμως τα προβλήματα σιγά-σιγά πολλαπλασιάζονται και σταδιακά από σύμμαχοι οι δύο σύντροφοι γίνονται αντίπαλοι. Τους συναντάμε ξανά στα γεράματα, μόνους, πικραμένους, απογοητευμένους και εντελώς παραιτημένους…
Θα έκαναν άραγε κάτι διαφορετικό στην αρχή της κοινής τους ζωής, αν μπορούσαν να προβλέψουν το μέλλον τους;
Η απάντηση σε ένα υπέροχο, εντελώς ρεαλιστικό βίντεο που αξίζει να δουν όλα τα ζευγάρια:

Οικογένεια του «χθες» και οικογένεια του «σήμερα»

Α ρε Μάνα

Ήταν χειμώνας, έξω έκανε κρύο ήταν η στιγμή που γεννήθηκα και που γεννήθηκες και εσύ. Πιο μπροστά ήσουν κοριτσάκι...όταν με γέννησες έγινες Μάνα...

Μέχρι τα πέντε μου χρονιά κρεμόμουν από πάνω σου σε κάθε ευκαιρία, καθόσουν δίπλα μου και μου ζωγράφιζες ήλιους και λουλούδια και ουρανιά τόξα, με έπαιρνες αγκαλιά και με κανάκευες.

Από εκείνη την ηλικία και μετά έγινα αχάριστος. Μου ήταν όλα δεδομένα, γιατί δεν ένιωθα την ανάγκη να σου πω ευχαριστώ κάθε μέρα που έβρισκα φαγητό μετά το σχολείο.

Δεν σκέφτηκα να σε ευχαριστήσω ποτέ για τα σιδερωμένα μπλουζάκια, ούτε για τα όμορφα μπαλώματα που έκανες στα παντελόνια μου κι ας σ' έβγαιναν τα μάτια, κι ας τρυπούσες τα δάκτυλα σου, να ήμουν καθαρός και περιποιημένος σ' ένοιαζε. Το μόνο που ήξερα ήταν να γκρινιάζω που έκανες πάλι ρεβίθια που δεν μ' άρεζαν, που ανακάτευες τα μακαρόνια με την σάλτσα, που δεν βρήκα σιδερωμένο το μπλουζάκι που ήθελα.....θύμωνα που κατέβαζες το ποστερ με την Ζωή Λάσκαρη με εκείνο το μπικίνι και ήμουν έξω φρένων που έψαχνες τι κρύβω κάτω απ' τα βιβλία του σχολείου..στο λέω τώρα, Μικι Μαους......ούτε μου έκανε εντύπωση ότι το δωμάτιο μου ήταν πάντα καθαρό. Ακατάστατο αλλά καθαρό....α ρε Μάνα....

Το μόνο σου παράπονο ήταν η αχαριστία μου και που δεν σου είπα ούτε ένα ευχαριστώ.....τα δικά μου παράπονα ότι δεν μου ικανοποιούσες τις 5.248 επιθυμίες μου και δεν με κατάλαβες ποτέ.......

Με κτυπούσαν τα αλλά παιδάκια και πονούσες πιο πολύ εσύ....με έπαιρνες αγκαλιά και με προστάτευες....Όταν μεγαλώνοντας γυρνούσα αργά τα βράδια, σε έβρισκα σκυμμένη στα σκοτεινά να με προσμένεις βουβή, ξάγρυπνη και χλωμή. . . α ρε Μάνα . . .

"Μαμά, βαριέμαι!"

H γενιά των 35 + έχουμε βιώσει την πλήξη, όταν ήμαστε παιδιά. Ιδίως τα καλοκαίρια, όταν το απομεσήμερο οι γονείς επέβαλαν σιωπητήριο σε όλα τα σπίτια και οι δρόμοι καμίνια, ήμασταν φυλακισμένοι στα δωμάτια μας και ο χρόνος κυλούσε βασανιστικά αργά. «Βρείτε κάτι να κάνετε» μας έλεγαν και ήταν διαταγή.

Η ανία είναι παράξενο συναίσθημα. Σε προκαλεί να κάνεις κάτι αλλά δεν γνωρίζεις, ούτε τι ακριβώς, ούτε πώς. Νοιώθεις νευρικότητα και λίγο φόβο. Μοιάζει αιώνιο. Σαν να πρόκειται να σου κατασπαράξει όλο τον χρόνο και να καταλήξεις να περάσεις μια άδεια και κενή νοήματος ημέρα. Στο τέλος δεν είχαμε άλλη επιλογή.  Φτιάχναμε Legos, χτίζαμε σπίτια με τραπουλόχαρτα, ζωγραφίζαμε, αναγκαζόμαστε να ξεκινήσουμε ένα βιβλίο για να μην τρελαθούμε κοιτάζοντας το ρολόι, παίζαμε φανταστικές ιστορίες και σε λίγη ώρα η βαρεμάρα είχε διαλυθεί σαν ατμός στον πρωινό ήλιο, καθώς εμείς παραδινόμαστε στην έξαψη του παιχνιδιού ή στην πλοκή ενός μυθιστορήματος.

Με τα χρόνια αναγνωρίζω ότι θα ήμουν ένας διαφορετικός άνθρωπος αν δεν είχα ανακαλύψει τους δρόμους διαφυγής από την ανία. Δεν θα είχα ταξιδέψει, δεν θα είχα επιδιώξει να γνωρίσω διαφορετικούς ανθρώπους δεν θα αναζητούσα το νόημα στα πράγματα. Η ανία με δίδαξε ότι ο μόνος τρόπος να την ξεπεράσεις, είναι να προχωρήσεις μέσα απ αυτή, μπροστά.

Περισσότεροι θάνατοι - λιγότερες γεννήσεις για πρώτη φορά από το 1941

 

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, το 2012, για πρώτη φορά μετα το 1941, είχαμε 16 χιλιάδες περισσότερους θανάτους από γεννήσεις στην Ελλάδα.

Οι γεννήσεις υποχώρησαν το 2012 σε 100.371 (51.654 αγόρια και 48.717 κορίτσια) παρουσιάζοντας μείωση κατά 5,69% από το 2011 που ήταν 106.428 (54.862 αγόρια και 51.566 κορίτσια).

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για την εξέλιξη των δημογραφικών μεγεθών στη χώρα, το 2012 καταγράφηκαν 84.851 γεννήσεις από Ελληνίδες (ποσοστό 84,54%) και 15.520 από αλλοδαπές (15,46%).

Επάγγελμα μαμά! – Μια συνέντευξη λίγο διαφορετική…

Λένε πως μόνο μια μαμά ξέρει πραγματικά τι κάνει μια μαμά, και μόνο μια μαμά μπορεί να σου πει πώς έχει η ιστορία. Μια μαμά λοιπόν μας διηγείται…

-----
  Χτυπάει το τηλέφωνο…

Μαμά: Παρακαλώ;

Δημοσιογράφος: Καλημέρα, είμαι δημοσιογράφος. Στα πλαίσια μιας έρευνας με θέμα την καριέρα, έχουμε επιλέξει τυχαία ένα δείγμα γυναικών για να μας δώσουν συνοπτική περιγραφή της θέσης εργασίας τους. Έχετε ένα λεπτό;

Μαμά: Όχι τώρα, είμαι απασχολημένη!

Δημοσιογράφος: Εντάξει κυρία μου, δεν θα σας απασχολήσω άλλο.

Μαμά: Ω, συγγνώμη, μιλούσα στο 2χρονο γιο μου. Προσπαθεί να πάρει το χέρι μου για να του ρίξω λίγο γάλα στο ποτήρι.

Μια μητέρα διαφορετική από τις άλλες

Αποστολή: ΧΡ

Η πρωταγωνίστρια της συγκινητικής -βασισμένης σε αληθινή ιστορία- ταινίας μικρού μήκους που ακολουθεί είναι φοιτήτρια και μητέρα ενός κοριτσιού που πηγαίνει σχολείο. Η νεαρή Jane προσπαθεί μόνη να μεγαλώσει το παιδί της ζώντας μέσα στο κουτσομπολιό και τα σχόλια των συμφοιτητών της, ενώ κρύβει ένα μεγάλο μυστικό που δεν έχει πει σε κανέναν.

Δείτε την μικρή τους ιστορία και την αποκάλυψη που κρύβεται στο τέλος…

Πώς αντιδρά ο κόσμος στην απαγωγή ενός παιδιού;

αποστολή: ΧΡ

Εσείς θα βοηθούσατε ένα φοβισμένο παιδί που θα σας σταματούσε στο δρόμο και θα σας έλεγε ότι ένας άνδρας προσπαθεί να τον απαγάγει; Ένα πείραμα αποδεικνύει ότι αρκούν 30 δευτερόλεπτα γενναιότητας για να σώσουν μια οικογένεια από το να βυθιστεί στη θλίψη για μια ολόκληρη ζωή.

Τα αποτελέσματα του πειράματος αποδεικνύουν ότι δεν θα βοηθούσαν όλοι αν έρχονταν αντιμέτωποι με μια τέτοια κατάσταση. Κρυφές κάμερες σε δρόμους των ΗΠΑ κατέγραψαν τις αντιδράσεις ανθρώπων όταν ο μικρός Νέιθαν τούς πλησίασε και τους είπε ότι είχε πάει στο πάρκο με τη μητέρα του και ένας άγνωστος άνδρας προσπάθησε να τον βάλει στο αυτοκίνητό του.

Οι αντιδράσεις ποικίλλουν και μάλιστα, ένας από τους άνδρες που πλησίασε ο Νέιθαν για να ζητήσει βοήθεια έσφιξε το χέρι του «απαγωγέα».

Ο αλκοολικός γονιός μέσα από τα μάτια ενός παιδιού

αποστολή: ΧΡ

Τι μπορεί να συμβαίνει μέσα στο μυαλό και την ψυχούλα, ενός μικρού παιδιού, όταν η μητέρα ή ο πατέρας του είναι συνέχεια μεθυσμένοι; Πόσο φοβάται το παιδί, τι σκέψεις κάνει; Πως βλέπει τον γονέα του όταν από το πρωί τρεκλίζει, όταν δεν του δίνει σημασία, ή στην χειρότερη περίπτωση, όταν επάνω στο μεθύσι του το βαράει και το κακοποιεί;

Σαν τη μαμά μου

Το κορίτσι που θέλει να μοιάσει στη μαμά του αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο της νέας ελβετικής καμπάνιας κατά της ενδοοικογενειακής βίας που κυκλοφορεί εδώ και δύο ημέρες στο διαδίκτυο.

Η ενδοοικογενειακή βία αποτελεί «βουβή» νόσο σε πολλές οικογένειες που φαινομενικά δείχνουν υγιείς. Εκατομμύρια γυναίκες ανά τον κόσμο πέφτουν θύματα ξυλοδαρμού από τους συζύγους τους, ενώπιον των παιδιών τους.

Σκοπός της καμπάνιας, λοιπόν, είναι να προβληματίσει τις μαμάδες και να τις κάνει να αναρωτηθούν τι πρότυπο θέλουν να αποτελούν για την κόρη τους που πάντα θέλει να τους μοιάζει.
Στο βίντεο πρωταγωνιστεί η μικρή Lea, η οποία καθώς παίζει, δοκιμάζει τα ρούχα και τα παπούτσια της μαμάς της, προκειμένου να της μοιάσει. Και, δυστυχώς, στο τέλος ανακαλύπτουμε ότι της μοιάζει απόλυτα.

Το βίντεο καταλήγει: «Η ενδοοικογενειακή βία σπάνια έχει ένα μόνο θύμα. Μην την αφήσετε να φτάσει τόσο μακριά.» 

Ενδοοικογενειακή βία

kid of deaf adults (παιδί κωφών γονιών)

αποστολή : ΧΡ

What This Little Girl Of Deaf Parents Did... από mistersexybuzz

Η μικρή Claire Koch τραγουδάει μαζί με τους συμμαθητές της γνωστά τραγουδάκια αλλά παράλληλα τραγουδάει και στην… νοηματική για να μπορέσουν να την «ακούσουν» οι γονείς της που είναι κωφοί
Σε πολλά site το όνομα της μικρής αναφέρεται σαν Koda ενώ αλλού το έβλεπα σαν Claire. Koda τελικά δεν είναι το όνομα της. Σημαίνει kid of deaf adults (παιδί κωφών γονιών)

ΠΗΓΗ

Μαμά φοβάμαι

Είναι λίγο μελοδραματικό -μου θυμίζει την δακρύβρεχτη σταυροφορία που έκανε η αδερφή μου για να σταματήσει το κάπνισμα η μαμά μας τη δεκαετία του '90- όμως αυτή η κοπέλα, έχει κατά βάθος πολύ δίκιο. Μακάρι τέτοιες σταυροφορίες, από ανθρώπους που μας νοιάζονται, να πετύχαιναν...

    Ακολουθεί το ημέιλ, και μετά το κείμενο.    

 Γεια σας. 
Για κάποιο λόγο ποτέ δεν τόλμησα να δώσω αυτό το γράμμα στη μαμά μου αλλά νιώθω την ανάγκη να ακουστεί η φωνή μου και ας μην αλλάξει η καπνιστική συμπεριφορά κανενός. Θέλω τουλάχιστον και ένας καπνιστής γονέας να ακούσει πώς μπορεί να αισθάνεται και το δικό του παιδί όταν τον βλέπει να καπνίζει. Θα το εκτιμούσα πάρα πολύ αν μου δίνατε αυτήν την ευκαιρία μέσα από το site σας. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.      

 Μαμά φοβάμαι.  

 Αχ μαμά,  

 Δεν τολμούσα να σου μιλήσω όλον αυτόν τον καιρό. Δηλαδή όπως βλέπεις ακόμα δεν τολμώ γιατί δεν θέλω να αρχίσουμε κάποιο άσκοπο «ντιμπέιτ»  με επιχειρήματα για στατιστικές μελέτες και πιθανότητες. Για αυτό και αποφάσισα απλά να σου γράψω όλα αυτά που σκέφτομαι και νιώθω τόσο καιρό και αφορμή στάθηκε αυτό που έγινε τις προάλλες… αυτό που είπες ότι καταπατώ την ελευθερία σου, επειδή στραβομουτσούνιασα που άναψες άλλο ένα τσιγάρο.  

Αλλά δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ… στεναχωρήθηκα πολύ… γιατί εκεί που είχες ξαπλώσει, σηκώθηκες και ήρθες στο σαλόνι και εγώ νόμιζα ότι ήρθες για να κάτσεις μαζί μας, για να περάσεις λίγο χρόνο ακόμα με την οικογένεια σου, αλλά όχι… Εσύ παράβλεψες την κούραση σου και ξανασηκώθηκες από το κρεβάτι σου απλά για να καπνίσεις κι άλλο!  

Σπότ για την ενδοοικογενειακή βία

Αποστολή : ΧΡ

Ένα σπότ που αναφέρεται στο φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας και έχει καθηλώσει τους Γάλλους. Μία κατάσταση που βασανίζει χιλιάδες οικογένειες, πίσω από τις κλειστές πόρτες σπιτιών που κρύβουν προσωπικές ιστορίες βίας.

Στο βίντεο εμφανίζεται μία μητέρα να μιλά στο τηλέφωνο και δίπλα της ο μικρός της γιος να παίζει. Φαίνεται όμως ότι το παιχνίδι την ενοχλεί, χάνει την υπομονή της και τον χαστουκίζει.

Η εν λόγω καμπάνια ευαισθητοποίησης προωθείται από τη Fondation Pour L’Enfance και το μήνυμα είναι απλό, αλλά άμεσο: «Ένα μικρό χαστούκι για σας… ένα μεγάλο χαστούκι για εκείνο».

«Θα σου πω εγώ από πρώτο χέρι τι είναι να έχεις μάνα δασκάλα»...

Γράμμα με παραλήπτη τον υπουργό Παιδείας, Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο, έστειλε ένας 16χρονος μαθητής, ο οποίος, όπως αναφέρει, έχει μητέρα που είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια και περιγράφει το δράμα της αβεβαιότητας για το εργασιακό της μέλλον.

Το γράμμα δημοσιεύεται στο μπλογκ για εκπαιδευτικούς 36dimotiko.blogspot.gr, στο οποίο ο μαθητής αναφέρει χαρακτηριστικά: «Η μάνα μου φέτος μου υποσχόταν πως πολλά θ' αλλάξουν γιατί διορίζεται επιτέλους. Αλλά το τροπάρι άρχισε ν' αλλάζει από νωρίς. 13 Απρίλη ημέρα Τρίτη ήταν το αποκορύφωμα. Δεν την ξεχνώ αυτή τη μέρα. Από τότε έγινα εγώ ο μεγάλος κι αυτή η μικρή»...


Αναλυτικά η επιστολή του 16χρονου μαθητή:

«Κι εγώ μαθητής είμαι αλλά έχω την ατυχία να μην έχω μάνα υπουργό.
Η δική μου μητέρα είναι μια απ' αυτούς που λες πως δε σε νοιάζουν γιατί εσύ νοιάζεσαι μόνο για μας τους μαθητές. Είμαι γιος αναπληρώτριας κι επειδή μάλλον τα έχεις μπλεγμένα λίγο και δεν ξέρεις τι σημαίνει αυτό θα σου πω εγώ που το ξέρω από πρώτο χέρι.......
Να σου πω πρώτα για τη λέξη ΑΣΕΠ... Λοιπόν για μένα η λέξη αυτή σημαίνει να μαγειρεύω μόνος, να τρώω μόνος, να πλένω τα ρούχα μου και της μαμάς μου, να μετακομίζω στο σπίτι της γιαγιάς σε έκτακτες ανάγκες...

Έγινε αυτό κάμποσες φορές. Έπειτα άρχισαν τα ταξίδια...Δε θα σου πω τι σημαίνει σ' άλλο σχολείο να κάνω αγιασμό κι από άλλο να παίρνω απολυτήριο της τάξης, αυτά είναι ψιλά γράμματα. Στην αρχή επαναστατούσα, μετά συμβιβάστηκα, τώρα καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω και τη λέξη "οικονομία" που κάνει μόνη της η μάνα μου για να μη μου στερήσει εμένα τίποτα. Αλλά εγώ κάνω τη δική μου οικονομία και δεν της λέω πως τα τζιν μου κόντυναν και τα παπούτσια μου θέλουν τσαγκάρη.

Οικογενειακές ιστορίες μνημονιακού ενδιαφέροντος

Σήμερα έχω να σας αφηγηθώ δυό ιστορίες μνημονιακού ενδιαφέροντος.

Η ιστορία του παππού

Προχθές πήγαμε και πάλι τον παππού στο νοσοκομείο με το 35ο εγκεφαλικό. Κάθε μήνα από τότε που ψηφίσθηκε το μνημόνιο, μόλις ακούει από την τηλεόραση τον πρωθυπουργό να λέει πως δεν θάχει να του δίνει τη σύνταξη του ΟΓΑ, το παθαίνει. Καλέσαμε λοιπόν το 166. Φυσικά μας είχαν μάθει απ' έξω και ανακατωτά τηλεφωνητές, οδηγοί ασθενοφόρων, αυτόματοι τηλεφωνητές, οι τοίχοι του νοσοκομείου. Οι πάντες και τα πάντα.

Έτσι από καιρό έπαψαν να μας ρωτάν το όνομα του ασθενούς, την πάθηση, τη διεύθυνσή μας, το τηλέφωνό μας. Μόνο που κάθε φορά μας θύμιζαν τα απαραίτητα που μαζί με τον παππού έπερεπε νάχουμε μαζί μας. Αυτά τα απαραίτητα γίνονταν όλο και περισσότερα. Στην αρχή με διάχυτη ευγένεια μας ζητούσαν σωληνάκια ορών και τα φάρμακα του παππού. Μετά με ψυχρή ευγένεια μας ζητούσαν σωληνάκια ορών, τα φάρμακα του παππού, ορούς και πάνες για τον παππού. Μετά τυπικοί στο καθήκον μας υπενθύμιζαν τα σωληνάκια ορών, τα φάρμακα, τους ορούς, τις πάνες, προσθέτοντας χαρτί υγείας, κατωσέντονο. Την επόμενη φορά όλα αυτά και το πανωσέντονο με μια κουβέρτα.

Ήλθε ο χειμώνας, πιάσαν τα κρύα αλλά ο παππούς πρεζόνι στα εγκεφαλικά.

Ποιες οικογένειες θα πάρουν το επίδομα των 500 ευρώ

Ανακοινώθηκαν τα κριτήρια καταβολής των χρημάτων

Τα κριτήρια, σύμφωνα με τα οποία θα καταβληθεί το ετήσιο επίδομα στις οικογένειες που έχουν από τρία παιδιά και πάνω, διευκρινίζονται στο νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, που κατατέθηκε σήμερα στη Βουλή.  

Στο νομοσχέδιο ξεκαθαρίζεται πως το επίδομα των 500 ευρώ θα καταβάλλεται στις τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες, εφόσον το οικογενειακό φορολογητέο εισόδημά τους είναι μέχρι 45.000 ευρώ. Το όριο θα προσαυξάνεται κατά 3.000 ευρώ για τις τετράτεκνες οικογένειες και κατά 4.000 ευρώ για κάθε επιπλέον τέκνο για τις οικογένειες με περισσότερα των τεσσάρων τέκνα.

Το Νέο Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων με τρία Παιδιά '' Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ''

Τρίτεκνοι του Δήμου Αριστοτέλη μείωση των δημοτικών τελών κατά 20% .

Ενημερώνουμε τα μέλη του Συλλόγου, ότι βάση της απόφασης 412/2011 οι τρίτεκνοι του Δήμου Αριστοτέλη δικαιούνται μείωση των δημοτικών τελών κατά ποσοστό 20% . Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η υποβολή αίτησης προς το Δήμο με συνημμένα πρόσφατη σχετική
βεβαίωση , από την οποία θα αποδεικνύεται η τριτεκνική  ιδιότητα. Οι μειώσεις θα γίνονται μέχρι την ενηλικίωση του τελευταίου τέκνου.