Το ευτελές του χρήματος

Όπως έχω ξαναγράψει πάρα πολλές φορές, δεν υποστηρίζω ότι όλοι πρέπει να επιστρέψουν στα χωριά, στην επαρχία και στη γη. Αυτό δεν γίνεται και θα ήταν πιο καταστροφικό αν γινόταν.

Η τσάπα και οι γεωργικές γνώσεις είναι εφόδια που έθρεψαν για χιλιάδες χρόνια τον άνθρωπο και τον τρέφουν ακόμα αλλά οπωσδήποτε δεν είναι όλοι οι άνθρωποι γεννημένοι για να είναι αγρότες.

Από αυτό όμως, έως το ότι όλοι οι Έλληνες που είναι σε παραγωγική ηλικία βρίσκονται μέσα στις πόλεις και ψάχνουν ή έχουν θέση γραναζιού στην Οικονομία, η διαφορά είναι τεράστια. Διότι, όλοι αυτοί όχι απλά δεν έχουν σχέση και επαφή με τα βασικά και ουσιώδη αλλά ούτε καν τα έχουν διανοηθεί. Έχουν αναλωθεί υπηρετώντας άλλους στόχους, ξένους προς τη ζωή. Και όλο αυτό το συνολικό ντελίριο καταλήγει καταστροφικό για τη φύση και για τον ίδιο τον άνθρωπο.

Αυτό που χρειάζεται είναι ισορροπία. Και η Ελλάδα, ως κράτος στην εφηβεία, την ισορροπία της ψάχνει να βρει. Αν δούμε την κατάσταση από ψηλά, ως το μάτι ενός μέλλοντος ιστορικού, μπορούμε να το διακρίνουμε πολύ καθαρά αυτό. Δηλαδή ότι οι Έλληνες από παραγωγοί, πέσανε ξαφνικά με τα μούτρα στην κατανάλωση και την αστική ζωή, και όταν το σύστημα άρχισε να τους ξερνάει, όσοι ήξεραν, είχαν και μπορούσαν, επέστρεψαν κατά αποκλειστικότητα ή κατά ένα μέρος πάλι στην παραγωγή, φύγανε από τις πόλεις και ισορρόπησε κάπως η κατάσταση.


Αυτή η ισορροπία, όποτε κι αν έρθει, θα έχει ως αποτέλεσμα και την ισορροπία μας σε σχέση με την θεώρηση του χρήματος. Το χρήμα ως μέσον ανταλλαγής αξιών, προϊόντων και υπηρεσιών, το οποίο ήταν μια εξαιρετικά ευφυής σύλληψη των ανθρώπινων κοινωνιών. Τόσο ευφυής ώστε πολύ άνθρωποι, έπεσαν διαχρονικά θύματά του και σκλάβωσαν τις ζωές τους γι’ αυτό. Ξεπούλησαν και ξεπουλούν τις καθημερινές στιγμές τους για την απόκτησή και την συσσώρευσή του. Έθεσαν τους εαυτούς και τη ζωή τους στην υπηρεσία της κυκλοφορίας του. Έμαθαν ότι το χρήμα τα αγοράζει όλα και κατάντησαν να τα ξεπουλάνε όλα.

Όταν έρθει η πολυπόθητη ισορροπία θα καταλάβουμε ότι όλα είναι μεγαλύτερης αξίας από το χρήμα. Ότι το χρήμα είναι ένα ευτελές υλικό που έχουμε ορίσει για να αντικατοπτρίζει την αξία τους. Από μόνο του δεν έχει καμία μα καμία αξία. Έτσι, θα ωριμάσουμε, θα ισορροπήσουμε και θα ιεραρχήσουμε τις αξίες. Όταν κάποιος μπορεί να παράγει προϊόντα αξίας, τότε μπορεί να διακρίνει καθαρά την υπεροχή τους έναντι του χρήματος. Γι’ αυτό δεν καταδέχεται να τα πουλήσει. Τα ανταλλάσσει όμως με άλλα προϊόντα αξίας, τα οποία δεν έχει τις γνώσεις και τις ικανότητες να παράξει. Είτε μέσω ανταλλακτικής κοινωνίας είτε μέσω θυσίας ενός μέρους των αξιών του για απόκτηση κάποιου απαιτούμενου χρήματος, το οποίο θα δώσει για την απόκτηση των άλλων αξιών.

Το παν λοιπόν είναι να νιώσουμε ξανά, ο καθένας όπως μπορεί, ότι το χρήμα είναι απλά ένα ευτελές μέσον, ορισμένο από εμάς και τίποτα παραπάνω. Ότι αν ζούμε χρησιμοποιώντας το όσο γίνεται λιγότερο, τόσο περισσότερη ποιότητα έχουμε στη ζωή μας.

http://yiannismakridakis.gr/