Χτες που κατέβηκα στην πόλη συνάντησα έναν φίλο μου οδοντίατρο που καμάρωνε για το μαύρισμα του αγρότη που απέκτησε και για την σοδειά της πατάτας που έκανε.
Μετά συνάντησα έναν άλλον, ιδιοκτήτη καφέ, ο οποίος διαλαλούσε ανάμεσα στα τραπέζια των πελατών του τις ντομάτες που κοκκινίζουν στον μπαξέ του και τα κολοκύθια που κόβει καθημερινά.
Περπατώντας στην αγορά, έπεσα μούρη με μούρη με έναν στραπατσαρισμένο από το άγχος των δικαστηρίων δικηγόρο, ο οποίος έσερνε τα βήματά του και κουβαλούσε σαν άψυχος την επαγγελματική του παραφουσκωμένη τσάντα, μα μόλις με είδε γυάλισε το μάτι του κι άρχισε να μου φωνάζει από μακριά: Ποιος να μου το λεγε μέχρι πριν από μερικά χρόνια ότι το χωράφι μέσα στο οποίο έφαγα τόσο ξύλο από τον πατέρα μου επειδή δεν ήθελα να τον βοηθάω στις δουλειές, θα ήτανε τώρα η σωτηρία μου και θα το φροντίζω με πιο πολύ πάθος από εκείνον!
Στο καφενείο που κάθισα, όπου συχνάζουν αστοί και όχι αγρότες, ο ένας παραπονιόταν πως τα κολοκύθια δεν γίνονται, πως κιτρινίζουν και πέφτουν. Κόψε τα νερά τον συμβουλεύανε. Κάποιος άλλος έλεγε πως οι ντομάτες μαυρίζουν από κάτω. Βάλε ασβέστιο, ήταν η συμβουλή. Άλλος έλεγε ότι το φθινόπωρο θα το κάνει με υνί το χωράφι διότι έχει πέσει η δύναμή του και δεν βγάζει παραγωγή. Άλλος πως οι ντομάτες που είναι εκτεθειμένες στον ήλιο ξασπρίζουν από πάνω και πρέπει να τις καλύπτει κανείς με χόρτα από τα ξεβοτανίσματα του κήπου για να τις προφυλάσσει.
Φεύγοντας είδα κι έναν φίλο γιατρό, που σταμάτησε με τη μηχανή του δίπλα μου, έβγαλε το κράνος κι έπιασε να μου λέει γελαστός για τα ξυλάγγουρα και τα κολοκύθια που κόβει κάθε πρωί πριν πάει στο ιατρείο, και πως φτιάχνει η μέρα του μου είπε.
Γύρισα πίσω και αναρωτιόμουν αν οι άνθρωποι έχουν αλλάξει κάπως μυαλά και συνήθειες ή αν τυχαίνει να συναναστρέφομαι εγώ τους κατάλληλους, ή, τέλος, αν επειδή ξέρουν τα χούγια μου, έρχονται και μου τα λένε όλα αυτά.
Ότι και να συμβαίνει, γεγονός είναι πως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι πλέον που έχουν βρει στη γη ένα καταφύγιο για την ψυχική τους ηρεμία και έναν τρόπο για να τρέφονται αγνά και δίχως να πληρώνουν. Η πρότερη κατάσταση του καταναλωτικού ντελίριου έχει αλλάξει και είναι απόλυτα εμφανές αυτό. Απομένει να μπει και στην επίσημη εκπαίδευση η πρωτογενής παραγωγή. Κάποτε υπήρχαν Δημόσιες Γεωργικές Σχολές. Και κάποτε θεωρήθηκαν άχρηστες και έκλεισαν. Επιβάλλεται να ξανανοίξουν με τη μορφή ειδικών μαθημάτων στα σχολεία ή ειδικών σχολείων, όπως τα μουσικά, τα αθλητικά κ.α.
Εξάλλου, όπως άκουσα χτες στο καφενείο, άμα δεις το διαφημιστικό φυλλάδιο της Αμερικάνικης Γεωργικής Σχολής της Θεσσαλονίκης, σου ρχεται να πας εσύ, όχι να στείλεις το παιδί σου, έτσι έλεγε ένας θαμώνας, καθηγητής σε καλοκαιρινή άδεια.
http://yiannismakridakis.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου