Το κοκτέιλ «Γελάει ο κόσμος» και μια ανύπαρκτη απόδειξη
To λεμόνι ήταν προσφορά του μαγαζιού. Όχι, να τα λέμε αυτά!
Χθες, φεύγοντας από ένα μπαρ του κέντρου, η σερβιτόρα μας ενημέρωσε ότι το τζιν που είχαμε πιει, δεν κόστιζε όσο αναγραφόταν στην απόδειξη(6,50 ευρώ) αλλά ένα ευρώ παραπάνω. Ο λόγος ήταν ότι «Το τζιν με τόνικ θεωρείται κοκτέιλ!». Μετά από λίγα λεπτά είχα βρει και όνομα για το κοκτέιλ: «Γελάει ο κόσμος». Διότι πως αλλιώς να χαρακτηρίσεις την κουτοπονηριά του ιδιοκτήτη που χρεώνει λίγο τόνικ με ένα ευρώ και το ονομάζει «κοκτέιλ» όταν έρχεται η ώρα του λογαριασμού;
Δεν είναι η χειρότερη κουτοπονηριά που έχω συναντήσει σε μαγαζί του «πολύπαθου κέντρου της Αθήνας». Αρκετές φορές παίρνοντας την «τσιγγούνικη ποσότητα Drambuie που μου αναλογεί» και μάλιστα νερωμένη, ανακάλυπτα με έκπληξη ότι στον κατάλογο το Drambuie σε μπαρ της Κολοκοτρώνη, θεωρείται «σπέσιαλ» και η τιμή του είναι 9 ολόκληρα ευρώ! Δεν μπορώ να βρω άλλη δικαιολογία για το συγκεκριμένο αγαπημένο μου ποτό παρά μόνο μια: Οι ιδιοκτήτες του συγκεκριμένου μπαρ θεωρούν ότι πρέπει να το χρυσοπληρώσουμε, γιατί με κάθε γουλιά μεταμορφωνόμαστε σε κινηματογραφικούς ήρωες όπως στα διαφημιστικά!
