Χαλκιδικέω​ν Πολιτεία 32

Το καινούργιο τεύχος της εφημερίδας μας κυκλοφόρησε!
Μπορείτε να το διαβάσετε -όπως και παλαιότερα τεύχη- από το site:

http://politeia.weebly.com

16ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Δεν αξίζει να μας λυπηθεί κανείς

Εδώ και πέντε χρόνια, η χώρα κατρακυλάει από το κακό στο χειρότερο, και καθόμαστε ακόμα να το συζητάμε. Στα παράθυρα, στα ραδιόφωνα, στις εφημερίδες, στα βιβλία, στο διαδίκτυο. Παρατηρούμε αυτούς που μας βασανίζουν, μας κακοποιούν, μας προδίδουν, μας εκπορνεύουν, μας καταστρέφουν, μας ξεπουλάνε. Και το μόνο που κάνουμε είναι να τους σχολιάζουμε. Δεν υπάρχει, λοιπόν, καμία διέξοδος στο τούνελ.

Της Κρυσταλίας Πατούλη

Ούτε να μας λυπηθεί ακριβώς μπορεί κανείς. Ούτε και να γελάσει. Ένας κλαυσίγελος γελοίος – πικρός ντουμανιάζει τη χώρα.

Για ποιούς να πρωτογελάσεις; Για ποιούς να πρωτοκλάψεις;

Τους χιλιάδες αυτόχειρες; Τα 3 εκατομμύρια άνεργους που κάθονται και κοιτάνε; Τα 3,9 εκατομμύρια έλληνες κάτω από το όριο της φτώχειας; Τους τόσους χιλιάδες υποαπασχολούμενους και ελεύθερους επαγγελματίες που φυτοζωούν; Τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, τους έσχατους σκλάβους αυτής της χώρας; Ή για τους δημόσιους -κατά πλειοψηφία- παρτάκηδες; Τους χιλιάδες απλήρωτους εργαζόμενους ή τους επιστρατευμένους απεργούς; Τους ανασφάλιστους; Τους συνταξιούχους; Ή μήπως τους χιλιάδες άστεγους;

Η ΕΡΤ μπορεί να ρίξει τη χούντα

του Γιάννη Μακριδάκη

 

Χθες συμμετείχα στην ανοιχτή συζήτηση που έγινε στο προαύλιο της ΕΡΤ, με θέμα την συνέχιση και την κλιμάκωση του αγώνα των εργαζομένων και των αλληλέγγυων εκεί και έκανα τις προτάσεις μου, τις οποίες καταθέτω και από δω, έτσι για να υπάρχουν και γραμμένες.

Πριν από αυτές μια διαπίστωση. Ενώ οι πολίτες που στέκονται αλληλέγγυοι στο εγχείρημα της ΕΡΤ θεωρούν ότι αυτή τη στιγμή η δημόσια τηλεόραση βρίσκεται υπό κατάληψη, οι ίδιοι οι έργαζόμενοι, σύμφωνα και με την διευκρίνιση της Αγλαϊας Κυρίτση δεν μιλούν περί κατάληψης και δεν νιώθουν ως καταληψίες αλλά ως μη απολυμένοι που συνεχίζουν απλά΄την εργασία τους και την περιφρούρηση των μηχανημάτων. Αυτή η διαφορά οπτικής είναι η γενεσιουργός αιτία του οποιουδήποτε εκφυλισμού του κινήματος και επιβάλλεται να αρθεί σήμερα.

Μίκης Θεοδωράκης​: "Ή τώρα ή ποτέ"! Ξύπνα Έλληνα αδελφέ!

“Ή τώρα ή ποτέ”! Κι όταν λέω “ποτέ”, το εννοώ. Γιατί εάν ο ελληνικός λαός δεν αδράξει αυτή την τελευταία ευκαιρία, θα είναι χαμένος, γονατισμένος, εξαθλιωμένος και ντροπιασμένος για πάρα – πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. ϊσως και για αιώνες”…

 

Είσαι νέος… Διάβασε καλά! Αν θες διαφώνησε, αλλά μην αδιαφορείς! Η πατρίδα εκπέμπει σήμα κινδύνου. Δεν ακούς; Ποιόν περιμένεις να τη σώσει; Ποιόν περιμένεις να σε σώσει; Κατάλαβέ το. Η λαίλαπα του πολέμου, του ακήρυκτου πολέμου που ζούμε, είναι ανεξέλεγκτη. Ο εχθρός έχει ήδη περάσει το κατώφλι του σπιτιού σου. Όσο κοιτάμε, βέβαια, την τηλεόραση δεν το αντιλαμβανόμαστε. Δεν θα βγει, όμως, από εκεί κανένας σωτήρας…

Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου Στανού

Ο Σύλλογος  Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου Στανού σας προσκαλεί στον ετήσιο χορό τους που θα πραγματοποιηθεί στις 13 Ιουλίου 2013 στον αύλειο χώρο του Δημοτικού Σχολείου.Η βραδιά περιλαμβάνει 
 1 Παρουσίαση Ρυθμικής Μπαλέτου από τα δυο παιδικά τμήματα του Πολιτιστικού Συλλόγου
 2 Live  Βραδιά με τον LARRY 
 3 Με την λαχειοφόρο αγορά θα κληρωθούν δυο Tablet 7''
Ώρα έναρξης της βραδιάς 9.30                                
Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ                                                                                                                      
                                                                                      Με τιμή το 
                                                                                              Δ.Σ

Η ελληνική ιθαγένεια, το NBA και η εθνική υποκρισία.

Δελτίο Τύπου της Ελληνικής Ένωσης για τα δικαιώματα του ανθρώπου

Η διεθνής αθλητική διάκριση την οποία κατέκτησε με την αξία και τον κόπο του ο δεκαοκτάχρονος Έλληνας καλαθοσφαιριστής αποτέλεσε εύλογη αφορμή για πανηγυρισμούς. Ακόμη μια ένδειξη προκοπής του ελληνικού αθλητισμού, συγκινεί όσους έχουν μάθει να καμαρώνουν όποτε βλέπουν την ελληνική σημαία σε άξια χέρια. Μαζί τους όμως θα πανηγυρίσουν υποκριτικά και κάποιοι που, αν δεν ήξεραν ποιός είναι ο Γιάννης Αντετοκούμπο, δεν θα ανέχονταν την παρουσία του στη δουλειά τους, στην ομάδα τους, στο λεωφορείο ή στο παγκάκι τους. Όπως ακριβώς δεν την ανέχονται σε άλλα παιδιά που δεν συμβαίνει να έχουν το ύψος και το ταλέντο του νεαρού Αντετοκούμπο.

Πανηγυρίζουν και αυτοί που αν ο Γιάννης δεν ήταν ταλαντούχος μπασκετμπολίστας δεν θα θεωρούσαν ποτέ ότι αξίζει να γίνει Έλληνας.

Ντρέπομαι

Ένα τσούρμο φοιτητών, θα ήταν περίπου 20 χρονών, περπατούσε στο διάδρομο του 7ου ορόφου του νοσοκομείου. Μπροστά ο καθηγητής, πίσω αυτά ακολουθούσανε. Σταθήκανε μπροστά στην πόρτα ενός θαλάμου. Κάτι τους είπανε, τους δώσανε μάσκες και μπήκανε.

Στο μοναδικό κατειλημμένο κρεββάτι, μία γυναίκα. Σκεπασμένη με ένα σεντόνι ως το λαιμό, μόνο το κεφάλι και τα χέρια έξω απ’ αυτό. Διάσπαρτες στο δέρμα της, οι χαρακτηριστικές σκουροκόκκινες κηλίδες των ανθρώπων που νοσούν από AIDS. Όση ώρα ο καθηγητής τις έδειχνε στους φοιτητές, αυτή κοιτούσε έξω από το παράθυρο.

Ο Γιάννης απ’ τα Σεπόλια

Ο Γιάννης γεννήθηκε στα Σεπόλια. Οπως άλλα τρία αδέρφια του. Σε άλλες χώρες, ο τόπος γέννησης θα αρκούσε για να του δώσει υπηκοότητα. Εμείς, όμως, πιο σκληροί και από τους Αθηναίους του κλεινού αλλά και κλειστού άστεως, τα συναρτάμε όλα με το δίκαιο του αίματος, όχι του εδάφους.

Οχι ακριβώς «αίμα, τιμή...», όπως ουρλιάζουν οι εθνοαιματολόγοι (αυτοί που «εμπλούτισαν» με μαιάνδρους την ελληνική σημαία, για να υποδηλώνουν το φιλοναζιστικό πιστεύω τους), αλλά περίπου.

Στην πατρίδα των γονιών του, ο Γιάννης δεν έχει πάει ποτέ. Την ξέρει μόνο από τις αφηγήσεις τους. Λεφτά και χρόνος για ταξίδια δεν περίσσευαν. Γιατί ο μικρός πήγαινε σχολείο, εδώ βέβαια, στο ελληνικό, και ταυτόχρονα δούλευε· όπου μπορούσε. Ποιος ξέρει. Ισως καθάρισε και το δικό σας αυτοκίνητο, αν περάσατε από τα Σεπόλια ή, αργότερα, από του Ζωγράφου. Αλλά κάποια στιγμή ο μεγάλος του αδερφός, ο Θανάσης, μπασκετόφιλος όπως όλα τα παιδιά που γεννήθηκαν στον ίσκιο του Παπαλουκά και του Διαμαντίδη, κατάλαβε ότι ο Θεός, όποιος θεός τέλος πάντων, δεν έδωσε στον Γιάννη τόσο μεγάλο άνοιγμα χεριών (πάνω από δύο μέτρα) για να πλένει πιο εύκολα τα ξένα παρμπρίζ. Αλλά για να παίζει μπάσκετ.

Κι ήρθε έτσι ένας καιρός που οι ειδικοί του ΝΒΑ έτρεχαν από την Αμερική για να δουν μπάσκετ στην Ελλάδα. Να δουν τον Γιάννη και τον Θανάση στον Φιλαθλητικό Ζωγράφου, πριν καν παίξουν σε ομάδα της Α΄ Εθνικής. Και χθες, ο μικρός με το μεγάλο άνοιγμα χεριών και το πιο μεγάλο ταλέντο επελέγη 15ος στο ντραφτ του ΝΒΑ. «Πιο ψηλά από κάθε άλλον Ελληνα», λένε οι ειδήσεις, κάτω από μια φωτογραφία όλο χαμόγελα και με την ελληνική σημαία.

Παίζουμε το φινάλε

Γιάννης Μακριδάκης

Έχω πολύ έντονα την αίσθηση ότι βρισκόμαστε στην τελική σκηνή του έργου. Οι υπαίτιοι της καταστροφής της Ελλάδας, πιασμένοι χέρι χέρι για πρώτη φορά, την οδηγούν προς την τελική κατάρρευση, προς την οριστική εκποίηση, κάνοντας πως τσακώνονται κιόλας μεταξύ τους για το ποιος έφταιξε περισσότερο τότε, στο ξεκίνημά τους.

Δεν μπορεί να μην είναι τελευταία σκηνή όταν οι δυο χρόνιοι άσπονδοι εχθροί αλλά κατά βάθος δυο όψεις του ίδιου νομίσματος της αναξιοπρέπειας, βρίσκονται πλέον από κοινού κυβερνήτες.

Δεν μπορεί να μην είναι το τέλος όταν την Υγεία, τους ιατρούς, τους νοσοκόμους, όλους τους ανθρώπους του πόνου και της αφοσίωσης στον πονεμένο, τούς εκπροσωπεί ένας παλιάτσος του ναζισμού.

Δεν μπορεί να μην είναι τελική σκηνή όταν τον Πολιτισμό, τους συγγραφείς, τους σκηνοθέτες, τους ηθοποιούς, τους ανθρώπους της Τέχνης και του Λόγου, τους ποιητές, τους εκπροσωπεί ένας γλίτσας, ένας σάλιαγκας.

Δεν μπορεί να μην είναι το οριστικό τέλος του έργου όταν οι υιοί και οι θυγατέρες, απαίδευτα, αδαή ως προς τη ζωή, θλιβερά ανθρωπάκια, κατεστραμμένα από τους γονείς τους που κατέστρεψαν και τη χώρα, πιάνονται κι αυτά χέρι χέρι, όχι για να χορέψουν τισγκολελέτα στο διάλειμμα της εσώκλειστης θητείας τους στα κολέγια της αποβλάκωσης όπως θα τους άρμοζε, αλλά για να κυβερνήσουν και να αποτελειώσουν τη μπίζνα που λέγεται Ελλάδα.

Famara - Acceptez-Moi

Την Παρασκευή 5 Ιουλίου η φιέστα της Θύελλα Στανού

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΘΥΕΛΛΑ ΣΤΑΝΟΥ  σας ενημερώνει πως η προγραμματισμένη φιέστα για το Σάββατο 29 Ιουνίου 2013 που αναβλήθηκε λόγω κακών καιρικών συνθηκών θα πραγματοποιηθεί  ακριβώς με το ίδιο πρόγραμμα την
Παρασκευή 5 Ιουλίου 2013   .

  +  Λαχειοφόρος Αγορά , κληρώνεται ένα ποδήλατο (τιμή λαχνού 1 ευρώ)
  + Συλλεκτικά μπλουζάκια (6 ευρώ)

                                                                          ΤΟ Δ.Σ

Ένας φτωχός αλλά σπουδαίος ανθρώπος!

Ο Dobre κατάγεται από τη Βουλγαρία και είναι 99 ετών. Όλη του τη ζωή την πέρασε δύσκολα, πολλές φορές σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Ζούσε σε τρώγλες και τρεφόταν με ό,τι έβρισκε στα σκουπίδια ή του έδιναν οι «καλοί άνθρωποι» στο σδρόμο όπως λέει ο ίδιος. Ζει σε μια μικρή πόλη της χώρας, το Bajlo, και κάνει καθημερινά πάνω από 30 χιλιόμετρα για να φτάσει στη Σόφια. Εκεί στέκεται για πολλές ώρες στο προαύλιο μιας ορθόδοξης εκκλησίας και ζητιανεύει. Όχι για τον εαυτό τους, αλλά για τους άλλους. Ό,τι χρήματα συγκεντρώσει τα δωρίζει στην εκκλησία, σε γηροκομεία, ορφανοτροφεία αλλά και σε φτωχές οικογένειες «που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από εμένα», όπως επισημαίνει.

Πρόκειται για τον ιδιώτη που κάνει αυτή τη στιγμή τις μεγαλύτερες δωρεές στην εκκλησία, ενώ μέχρι τώρα έχει δωρίσει πάνω από 30.000 ευρώ, χωρίς να κρατήσει τίποτα για τον εαυτό του. Ο ίδιος είναι αυτάρκης, ζει με μια πενιχρή σύνταξη των 80 ευρώ που παίρνει και δείχνει να μην ενοχλείται καθόλου από τις δυσκολίες. Στην πόλη όλοι τον γνωρίζουν με το προσωνύμιο ο «δίκαιος από το Bajlo», αφού και ο ίδιος είναι υπέρμαχος της δικαιοσύνης και της αγάπης. Γιατί ο άνθρωπος αυτός ικετεύει τον συνάνθρωπο όχι για τον εαυτό του αλλά για τους αναξιοπαθούντες. Και συνεχίζει… «Για όσο ζω», λέει ο ίδιος!

Μη μου βγάζεις εμένα τη γλώσσα

Ε, όχι λοιπόν κύριε υφυπουργέ, υπουργέ, αντιπρόεδρε ή πρόεδρε, όχι. Όποιος κι αν είναι ο τίτλος του αξιώματος που βούτηξες και δεν κατέκτησες με την αξία σου, όχι!

Όχι, δεν θα ανεχτώ άλλο να μου βγάζεις κοροϊδευτικά τη γλώσσα στα μούτρα και να μου μιλάς, εσύ, για την ανεργία. Για τη δυστυχία των νέων ανέργων και το κακό που τους βρήκε. Για το πόσο κακή και άσχημη είναι η ανεργία και η ανέχεια.

Όχι, δεν θα σε ανεχθώ άλλο να μου μιλάς για μια αδιόρατη μεταρρύθμιση, που όλο εξαγγέλλεις και όλο δεν πραγματοποιείς. Κάτι σαν το γεφύρι της Άρτας και τη σύγχρονη μορφή του, "εκτροπή του Αχελώου" τη λένε νομίζω.

Α! στο καλό και τρόμαξε

από Πέτρος Τσιολάκης

Επίκαιρη Ερώτηση της β. του ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής​, Κ. Ιγγλέζη στη βουλή για τις παρανομίες της “Ελλ. Χρυσός”.

 01-07-2013
Προς το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής
Θέμα: Παρανομίες Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.

Στη Χαλκιδική, η Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. στα πλαίσια του εξορυκτικού σχεδίου της, προβαίνει εδώ και καιρό σε σοβαρές και κατ’ εξακολούθηση παρανομίες.

            Σύμφωνα με τη εντολή του Τμήματος Πολεοδομίας του Δήμου Αριστοτέλη,  για διακοπή των οικοδομικών εργασιών στις Σκουριές (αρ. πρωτ. 786/10/06/21013), διαπιστώθηκαν εκτεταμένες εκσκαφές και άλλες κατασκευές χωρίς άδεια. Με απόφασή του το ΣτΕ ανέστειλε την εντολή διακοπής εργασιών της Πολεοδομίας, αναφερόμενο όμως μόνο στις αναγκαίες εργασίες για εγκατάσταση μηχανολογικού εξοπλισμού. Η Ελληνικός Χρυσός συνεχίζει οικοδομικές εργασίες (εκσκαφές, επιχωματώσεις, τοποθέτηση κοντέινερς) που δε σχετίζονται με τον μηχανολογικό εξοπλισμό και εξακολουθούν να είναι παράνομες.

           

Τσιφλίκι της Eldorado το δάσος στις Σκουριές

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑ

στην enet

Το «επενδυτικό όραμα» γίνεται ήδη ορατό στην καταστροφή του αρχαίου δάσους, η εταιρεία αρνείται να ενημερώσει τους κατοίκους για τα αποτελέσματα της δράσης της και φακελώνει όποιον τολμά να προσεγγίσει το χώρο, ενώ η αστυνομία υπάρχει μόνο για να περιφρουρεί την «επένδυση» και να τρομοκρατεί τους πολίτες…

Η συμβουλή που δίνουν οι γιαγιάδες στην Ιερισσό είναι: «Να μην αφήνεις το DNA σου». Αναφέρονται στους ελέγχους DNA στους οποίους καλούνται να υποβληθούν οι νεαροί του χωριού, ώστε να αποδοθούν ευθύνες για παλαιότερα επεισόδια στις Σκουριές. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, ήμασταν σίγουροι πως, εκτός από δείγμα DNA, στο δάσος αφήσαμε την καρδιά, μαζί και το μυαλό μας.