Το παρακάτω περιστατικό είναι πραγματικό:
H Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσ/κης έκανε ορισμένες συναυλίες, τις οποίες παρακολούθησαν τα σχολεία της πόλης. Ξέρετε: ένα μάτσο παιδιά συνοδεία των γονιών τους. Από εκείνες τις παραστάσεις που δίνονται τα πρωινά Σαββατοκύριακου.
Όταν οι υπόλοιποι μαθητές αντελήφθησαν την παρουσία των μαθητών του Γερμανικού σχολείου στην αίθουσα, άρχισε μία διαμαρτυρία, ένα αυθόρμητο, έντονο γουχάισμα – όπως μου το περιγράψανε. Δεν ήξεραν από πριν, δεν ήταν κάτι που είχαν προετοιμάσει. Απλά, εξωτερίκευσαν αυτό που σκέφτηκαν.
H ορχήστρα πάγωσε και οι μουσικοί κοιτάζονταν αμήχανα. Υποθέτω ότι δεν περίμεναν τόσο έντονη αντίδραση, ούτε & ήξεραν πώς να τη διαχειριστούν.
Οι μαθητές δημοτικού, δεν έχουν συγκεκριμένους λόγους αντιπάθειας της Γερμανίας, των Γερμανών ή όσων φοιτούν σε ένα γερμανικό σχολείο. Έχουν όμως έντονα βιώματα από το σπίτι τους. Τα μυαλά τους ρουφάνε σαν σφουγγάρια την κάθε πληροφορία από το οικογενειακό ή το φιλικό τους περιβάλλον.
Ξέρουν για την ανεργία, τις μειώσεις μισθών, τις απλήρωρες υπερωρίες, τους εκβιασμούς στη δουλειά, τα σπασμένα νεύρα των γονιών και των συγγενών τους.
Ξέρουν για τους συμμαθητές τους που πρέπει να λάβουν ένα πενιχρό βοήθημα από το Υπουργείο Παιδείας για να έχουν κάτι να φάνε. Ξέρουν την απελπισία των γονιών τους για το μέλλον και την προσπάθεια πολλών να φύγουν από τη χώρα.
Αφορμή για να θυμηθώ το περιστατικό, ήταν η είδηση ότι κάποιος ελληνάρας έδειρε στα καλά καθούμενα έναν Ολλανδό, μόνιμο κάτοικο Μονεμβασίας. Χωρίς να τον γνωρίζει, χωρίς να του έχει κάνει κάτι. Μόνο & μόνο επειδή είναι ξένος.
http://esp0ir.wordpress.com/2012/05/17/la-route/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου