Παραθέτω εδώ, δίχως την άδεια του αποστολέα, γι αυτό ανώνυμα, ένα από τα μέηλ που μου ήρθε σχετικά με το παραμύθι των αλεπούδων που έγραψα χτες Κυριακή. Το παραθέτω ασχολίαστο, δεν χρειάζεται κανένα σχόλιο εξάλλου:
“Διαβάζοντας το παραμύθι για την σκλαβιά και την ελευθερία, ήρθε στο νου μου μια πρόσφατη συζήτηση που είχα με την κόρη μου, το “αλεπουδάκι” όπως συχνά την αποκαλώ. Κατέληξε λοιπόν να μου λέει ότι δεν φοβάται να ζήσει με λίγα, να ζήσει φτωχικά, έχοντας κατανοήσει τη μαύρη τρύπα του καταναλωτισμού.
Εκείνο που επιθυμεί πραγματικά είναι να ζήσει ελεύθερα στον τόπο της και να πραγματοποιήσει τα όνειρά της εδώ. Γι΄αυτό θα αντισταθεί με κάθε τρόπο στο ξεπούλημα της Ελλάδας.
Έμεινα έκπληκτη από την καθαρότητα της δήλωσής της, ενώ ταυτόχρονα με συνεπήρε μια εσωτερική χαρά – από εκείνες τις δυνατές και σπάνιες.
Την αγκάλιασα τρυφερά
Νομίζω πως όλο και περισσότερα παιδιά σκέφτονται παρόμοια, δε φοβούνται πια τη ζωή τους χωρίς τις ανέσεις του καταναλωτισμού, παρά φοβούνται τη ζωή ως σκλάβοι των “ανέσεων” αυτών, σκλάβοι του συστήματος. Όμως τα παιδιά έχουν την ανάγκη να εμπνευστούν από συγκεκριμένο και απτό παράδειγμα ενός ελεύθερου τρόπου ζωής, να ακούσουν, να γνωρίσουν, να μάθουν και να συνειδητοποιήσουν ότι αυτό που ψυχανεμίζονται, ο “άλλος” τρόπος ζωής, υπάρχει και είναι εφικτός
Να είσαι γερός”
ΥΓ
Κάτι άλλο επίσης ελπιδοφόρο είναι ότι χθες Κυριακή με το παραμύθι αναρτημένο, οι επισκέψεις του σάιτ ανήλθαν σε σχεδόν διπλάσιο αριθμό από τον καθημερινό μέσο όρο και έφτασαν τις 2908. Κάτι λέει αυτό μάλλον για τις αλλαγές που βρίσκονται καθοδόν μέσα μας.
Γιάννης Μακριδάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου