τα εν οίκω... εν δήμω
Επικοινωνία: peramahalas@gmail.com

Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2012

ΟΥΤΟΠΙΑ Νο100: Παρουσίαση στη Λέσχη ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ

Η Λέσχη θεωρίας και πολιτισμού ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ παρουσιάζει το 100ο τεύχος της Διμηνιαίας Έκδοσης Θεωρίας και Πολιτισμού "ΟΥΤΟΠΙΑ"

Τίτλος του τεύχους:" ΟΥΤΟΠΙΑ ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ-
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΘΕΩΡΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ"

Τετάρτη 5 Δεκέμβρη  19:00, στο χώρο της Λέσχης (Εγνατίας 98, Θεσσαλονίκη)
Παρουσιάζει ο επίκουρος καθηγητής ΑΠΘ του Βασίλης Αλεξίου,
μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού
 
Σημείωμα της Συντακτικής Επιτροπής

Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012

H Αντισύλληψη θεωρείται φοροδιαφυγή;

Ρόζα Εσκενάζυ: 32 χρόνια μετά (video)

 
Κορυφαία ερμηνεύτρια του ρεμπέτικου και του σμυρναίικου τραγουδιού.
Η Ρόζα Εσκενάζυ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ των ετών 1883 - 1890 από γονείς Εβραίους, σεφαρδίτικης καταγωγής (Ισπανοεβραία). Το πραγματικό όνομά της ήταν Σάρα Σκενάζι.
Γύρω στο 1900 η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Δέκα χρόνια αργότερα και παρά τις αντιρρήσεις των γονιών της, η Ρόζα ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία ως χορεύτρια σε θέατρα και κέντρα διασκέδασης, ενώ σύντομα άρχισε και να τραγουδά, ελληνικά, τούρκικα και αρμένικα τραγούδια.
Στα μέσα της δεκαετίας του '20 κατέβηκε στην Αθήνα κι έπιασε δουλειά ως τραγουδίστρια στα στέκια των μουσικών της προσφυγιάς. Ο Παναγιώτης Τούντας δεν άργησε να την ανακαλύψει κι έτσι το 1928-29 έκανε τις πρώτες της ηχογραφήσεις. Γρήγορα έγινε αρκετά γνωστή και κατά τη δεκαετία του 1930 ηχογράφησε πάνω από 500 ρεμπέτικα, σμυρναίικα και δημοτικά τραγούδια, ενώ συνεργάστηκε με μεγάλους συνθέτες της Σμύρνης και της Πόλης, όπως ο Κώστας Σκαρβέλης, ο Ιάκωβος Μοντανάρης, ο Ιωάννης Δραγάτσης (ή Ογδοντάκης), ο Κώστας Τζόβενος, ο Σπύρος Περιστέρης, ο Κώστας Καρίπης, ο Γρηγόρης Ασίκης, ο Σωτήρης Γαβαλάς, ο Μανώλης Χρυσαφάκης, ο Βαγγέλης Παπάζογλου και άλλοι.
Τα δημοφιλέστερα τραγούδια της: Δημητρούλα, Τα κεριά τα σπαρματσέτα, Ναυτάκι, Χαρικλάκι, Κάτω στα λεμονάδικα, Μπαμπέσα, Καναρίνι μου γλυκό, Αμανές, Μπαμ και μπουμ, Μη βιάζεσαι μικρή μου θα σ' αρραβωνιαστώ, Γύφτισσα, Λιλή η σκανταλιάρα, Σέρβικος πολίτικος, Έλα φως μου, Μού 'χεις πάρει το μυαλό, Αερόπλανο θα πάρω, Πατρινιά, Μαρικάκι μου, κ.ά.

Το λόμπι της δραχμής και ο θίασος της ύφεσης

του Νίκου Σαραντάκου
Τελικά, στη συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ την περασμένη Δευτέρα φαίνεται πως αποφασίστηκε να μας χορηγηθεί η δόση, η δόση του δανείου για να εξηγούμαστε, έστω και αν πρόκειται για δόση με δόσεις, αφού το ένα μέρος (η μερίδα του λέοντος, λένε) θα εκταμιευθεί μέσα στον Δεκέμβριο, ενώ τα υπόλοιπα θα καταβληθούν σε δυο ή τρεις επόμενες δόσεις, και αυτό μόνο εφόσον η ελληνική κυβέρνηση ψηφίσει το φορολογικό και άλλα νομοσχέδια που θα αποτελειώσουν ό,τι ακόμα κινείται στην οικονομία. Πάντως, ακόμα και για την πρώτη από τις δόσεις της δόσης υπάρχει αρκετή αβεβαιότητα, αφού προϋπόθεση είναι να έχει ολοκληρωθεί ως τότε η επαναγορά χρέους, δηλαδή το νέο άγριο κούρεμα των ήδη κουρεμένων ομολόγων που έχουν στα χέρια τους τα ασφαλιστικά ταμεία και οι φουκαράδες μικρομολογιούχοι. Οπότε να κρατάμε μικρό καλάθι, διότι το αν θα εκταμιευτεί όντως η πρώτη δόση της δόσης εξαρτάται από τους ισχυρούς εταίρους μας (μάλλον γι’ αυτό την είπαν μερίδα του λέοντος).

Με αφορμή τον “ΕΞΑΝΤΑ”: Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός

Ωραίο άρθρο από τον Χασοδίκη

Η παραπάνω αποστροφή είναι του πρώην υπουργού Περιβάλλοντος, κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου, και ακούστηκε στο εξαιρετικό ντοκυμαντέρ του Εξάντα “Ο Θησαυρός της Κασσάνδρας” που προβλήθηκε προχτές από τη ΝΕΤ (και μπορείτε να το δείτε εδώ).

Στην πρό(σ)κληση του κυρίου υπουργού ας απαντήσουμε με μια ερώτηση: αν αύριο εντοπιστεί ένα κοίτασμα ουρανίου κάτω από τον Βράχο της Ακρόπολης, κι αν ο μόνος τρόπος αξιοποίησης του κοιτάσματος είναι να ξηλωθεί ο Βράχος και ό,τι βρίσκεται επάνω του, θα βρεθεί αλήθεια κανείς που να θέσει στα σοβαρά το ερώτημα “ή το ουράνιο ή ο Παρθενώνας”;

Επιστημονική και Στρατηγική ανάλυση του ορυκτού πλούτου της Β. Ελλάδας


ΗΜΕΡΙΔΑ με θέμα:
"Επιστημονική και Στρατηγική ανάλυση του ορυκτού πλούτου της Β. Ελλάδας"   διοργανώνει ο Δήμος Αλεξανδρούπολης το Σάββατο 8/12, στο Δημοτικό θέατρο της πόλης και ώρα 20:00.

Ομιλητές
1. Γ. Τριαναταφυλλίδης ( Δρ. Μεταλλειολόγος Μηχανικός Επικ. Καθ. ΑΠΘ)
2. Σ. Δημητριάδης (Ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας του Τομέα Ορυκτολογίας-Πετρολογίας-Κοιτασματολογίας ΑΠΘ)
3. Θ. Ζάγκας (Καθηγητής στην Σχολή Δασολογίας & Φυσικού Περιβάλλοντος Α.Π.Θ.)
4. Κ. Παναγιωτόπουλος (καθηγητής Εδαφολογίας στη Γεωπονική Σχολή του ΑΠΘ)

5. Ν. Λυγερός (Στρατηγικός Σύμβουλος)

ΔΕ ΧΑΡΙΖΩ ΚΑΣΤΑΝΑ


Στα 1826 ο Ιμπραήμ έστειλε κατασκόπους του στην απόρθητη Μάνη, ντυμένους καστανάδες.

Αυτοί για να πληροφορηθούν από τις γυναίκες και τα παιδιά που βρίσκονταν οι άντρες τους, άρχισαν να χαρίζουν τα κάστανα αντί να τα πουλάνε.

Υποψιασμένοι οι ντόπιοι τους έπιασαν και τους ανάγκασαν να πουν την αλήθεια.

Ντρέπομαι να πω στους φίλους μου...


Είχαμε κάτσει μια παρέα φίλων για καφέ και κουβεντούλα. Κυριακάτικο πρωϊνό, ήλιος φωτεινός, ουρανός ανέφελος, φθινοπωρινό αεράκι, εφημερίδες στο τραπεζάκι, διάθεση χαλαρή. Ήταν από εκείνες τις μέρες που σε τραβάν από το σβέρκο να βγεις έξω, να τις χαρείς, να ρεμβάσεις, να ξεθολώσεις. Τα παιδιά τρέχαν, φωνάζαν, ίδρωναν, παίζαν σαν να  μην υπήρχε ........
αύριο (...αλήθεια, πως αλλιώς μπορεί να παίξει ένα παιδί;) κι εμείς καλαμπουρίζαμε ευδιάθετοι.
H κουβέντα όμως δεν άργησε να ξεστρατίσει. Κάποιος, κάτι διάβασε σε μια εφημερίδα, έκανε ένα σχόλιο, κάποιος αντι-σχολίασε, ο τρίτος συμφώνησε, ο τέταρτος διαφώνησε. Το θέμα ήρθε σαν απρόσκλητος επισκέπτης και θρονιάστηκε στο τραπέζι μας: Η ΚΡΙΣΗ.

Τα βλέμματα σύντομα σκοτείνιασαν. Ο ένας γκρίνιαζε για τους φόρους («Είναι απίστευτοι. Μας τιμωρούν τώρα γιατί κάναμε παιδιά. Αλλά ξέρω εγώ γιατί το κάνουν...επειδή τα παιδιά δεν έχουν ...πινακίδες, για να τις καταθέσεις στην κωλο-εφορία τους»), ο άλλος τα ’βαζε με τους «Γερμαναράδες», ο τρίτος με τους «κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές», τις συντεχνίες και «τα οργανωμένα συμφέροντα» που «δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στον τόπο αυτό» και συνέχισε πως μόνο «οι ξένοι μπορούν να βάλουν τάξη σ’αυτή τη χώρα» και ότι «καλά κάνουν και μας πιέζουν». «Ναι, καλά μας κάνουν», του είπε ένας από την παρέα, αφού «βρίσκουν και τα κάνουν, και εμείς δεν αντιδρούμε, και αφήνουμε αυτά τα πιόνια, τους πολιτικούς, που τους κρατάνε όλους οι Γερμανοί με τις μίζες της Siemens, να υπογράφουν το ένα μνημόνιο μετά το άλλο, κι εμείς πάμε και τους ξαναψηφίζουμε.... Καλά μας κάνουν». «Γιατί, ρε συ, υπήρχε άλλη λύση; Τι θες δηλαδή, να πτωχεύσουμε και να βγούμε από το ευρώ; Τότε να δεις πείνα, που θα πέσει. Πείνα πραγματική. Ακόμη, δεν έχουμε δει τίποτα....». «Ναι, ενώ τώρα που είμαστε στο ευρώ, μια χαρά είμαστε. Το θέμα, φίλε, δεν είναι να είμαστε στο ευρώ. Το θέμα είναι να...έχουμε ευρώ. Έτσι όπως μας πάνε, θα μας ξεζουμίσουνε, θα τσακίσουν την οικονομία, θα ξεπουλήσουμε τα πάντα και στο τέλος, πάλι θα χρεοκοπήσουμε.

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2012

Ο Μιχαλιός και η Μιχαλού

Γιάννης Μακριδάκης 


Σήμερα πέρασα από μια γειτονιά της πόλης και πήρε το μάτι μου τον Μιχαλιό, να στέκει αγέρωχος εμπρός στο αυτοκίνητο πλανόδιου μανάβη και να ψωνίζει κατιτίς. Ο πιο ονομαστός λαμπαδώρος στα γριγριά της Χίου και της ευρύτερης θαλάσσιας περιοχής ήτανε σ’ όλο τον βίο του. Τον αφήνανε μεσοπέλαγα μες το βαρκάκι, έπιανε αυτός τη μαλαστούφα και το πετρέλαιο, άναβε τη λάμπα, έβαζε κι ένα ραδιοφωνάκι να παίζει και καθότανε αραχτός στην πρύμη. Πού και πού σηκωνότανε και πήγαινε κατάπλωρα να σκύψει, να δει από κάτω αν μαζεύτηκε η ψαριά. Το αφεντικό, με το γρι γρί το υπόλοιπο, ήτανε κάνα δυο μίλα μακριά απαγκιωμένοι σε κάποια βάλα και περιμένανε ν’ ακούσουνε τη μπουρού του Μιχαλιού να τους ειδοποιεί, να τρέξουνε. Ο Μιχαλιός δεν βιαζότανε. Ήξερε. Καθότανε μες στα μαύρα σκοτάδια του πελάγους και φωτιζότανε μονάχα αυτός από τη λάμπα, σαν ηθοποιός σε μαύρο φόντο, σαν να μην ύπαρχε τίποτα άλλο εκτός από εκείνον σε όλο το στερέωμα.

Φέτος σε μια από τις εκδηλώσεις που πήγα, δεν μπορώ καθόλου να θυμηθώ τώρα πού, κάποιος άνθρωπος που γνώρισα μου είπε πως σαν ήτανε παιδί είχε κάνει κι εκείνος λαμπαδώρος, πως έπαιρνε τα βιβλία του και διάβαζε για το σχολείο μες στη βάρκα, κάτω από το φως της λάμπας που ψάρευε, και πως ακόμα θυμάται την παράξενη και πολύ δυσάρεστη αίσθηση τού να είσαι η μόνη εικόνα που φαίνεται μες στη θάλασσα, τού να μη βλέπεις απολύτως τίποτα ολόγυρα, μόνο πηχτά μαύρα σκοτάδια αλλά όλοι να σε βλέπουν, την αίσθηση του ότι όλα τα φώτα είναι στραμμένα μονάχα πάνω σου και πουθενά αλλού.

Ανέκδοτα



Δεν καταργούνται τα δώρα Χριστουγέννων δήλωσε η τροικα....
.Απλα θα αρκεστειτε σε αυτα που θα φέρει ο Άγιος Βασίλης......
=============================================================

-Άσε ρε φίλε τι έπαθα.
-Τι ρε;
-Παρασκευή & 13 σήμερα και έχω συνέντευξη για δουλειά.
-Καλά ρε μ@λ@κα πιστεύεις ακόμα στις προσλήψεις???
=============================================================

Άσε, στη δουλειά έχουμε γίνει Big Brother!
- Τι; Σας έβαλαν κάμερες;
- Όχι, αλλά κάθε βδομάδα έχουμε και μια αποχώρηση!
=============================================================

Ρόζα Παρκς: Η γυναίκα- σύμβολο στον αγώνα κατά του ρατσισμού στις ΗΠΑ


Ήταν 1 Δεκεμβρίου του 1955 όταν η Aφροαμερικανίδα Ρόζα Παρκς αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σ’ έναν λευκό άντρα, με αποτέλεσμα να συλληφθεί. Αυτή η πρωτοφανής κίνηση για την εποχή, έμελλε να σημαδέψει τον αγώνα των μαύρων για ίσα δικαιώματα στις ΗΠΑ.


Η 42χρονη μοδίστρα από το Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα έπειτα από μία μέρα στη δουλειά, επιβιβάστηκε σε λεωφορείο στο κέντρο της πόλης και κάθισε στην πρώτη σειρά των θέσεων που προορίζονταν για τους «μαύρους» πολίτες. Σύμφωνα με το νόμο για το φυλετικό διαχωρισμό, ο οποίος ίσχυσε μέχρι το 1956, οι θέσεις των μαύρων επιβατών βρίσκονταν στο πίσω μέρος του λεωφορείου και χωρίζονταν από εκείνες των λευκών με μια κενή σειρά. Όταν το λεωφορείο γέμισε και έμειναν όρθιοι τέσσερις λευκοί, ο οδηγός Τζέιμς Μπλέικ, απαίτησε να αδειάσει η πρώτη σειρά του «έγχρωμου τομέα», στην οποία καθότανε η Παρκς και να μείνει κενή. Ενώ οι έγχρωμοι συνεπιβάτες της συμμορφώθηκαν στη διαταγή του οδηγού, η Παρκς εναντιώθηκε και παρέμεινε στη θέση της με αποτέλεσμα εκείνος να καλέσει την αστυνομία κι εκείνη να συλληφθεί.

Τρέλανέ μας ρε Μαρσέιγ!!! «NE RENIONS PAS L’ORIGINE DE NOTRE VILLE»!
























Θυμηθείτε, κάποιες αναρτήσεις που είχαμε κάνει για τους Ρωμηούς του Λιβάνου και της Συρίας… Ο Ελληνισμός “θνήσκει” στην Ελλάδα και “ξυπνάει” αλλού;;;
Οἱ ὀπαδοὶ τῆς Μαρσέιγ, πιστοὶ στὴν Ἑλληνική τους καταγωγὴ ὅπως δηλώνουν, ἀντέταξαν μία τεράστια ἀνθρώπινη Ἑλληνικὴ σημαία, κόντρα στὴν τουρκικὴ Φενέρμπαχτσε στὸ «Βελοντρὸμ» στὸν ἀγώνα τοῦ Europa League, τὴν περασμένη ἑβδομάδα. Οἱ Μαρσεγιέζοι στὴν συνέχεια σήκωσαν σημαία του Εργατικοὺ Κόμματος τοῦ Κουρδιστάν, γεγονὸς ποὺ ἐξαγρίωσε τοὺς Τούρκους ὀπαδοὺς μὲ ἀποτέλεσμα νὰ.σημειωθοῦν ἐκτεταμένα ἐπεισόδια ἐντὸς καὶ ἐκτὸς γηπέδου. «Ἐμεῖς δὲν ἀρνούμαστε τὴν καταγωγὴ μᾶς» ἔλεγε σύνθημα ποὺ ἦταν γραμμένο σὲ ἕνα τεράστιο πανὸ μὲ τὴν ἑλληνικὴ σημαία στὸ κέντρο, τὸ ὁποῖο ἀναρτήθηκε ὑπὸ μορφὴν σπόντας πρὸς τοὺς Τούρκους καὶ στὸ τελευταίο παιχνιδί της Μαρσέιγ, κόντρα στὴν Λίλ.
Ἡ πόλη τῆς Μασσαλίας δημιουργήθηκε τὸ 600 π.χ. απὸ Φωκαεῖς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ μέχρι τὴν μικρασιατικὴ καταστροφὴ διατηροῦσε ἄρρηκτους δεσμοὺς μὲ τὴν γενέτειρά της…

Για την ιστορία, η Μαρσέιγ κέρδισε την Λιλ με 1-0 και βρίσκεται στη 2η θέση του πρωταθλήματος.

"olympia"



* Aς θυμηθούμε...

Marley (2012)




Ντοκιμαντέρ κινηματογραφικής αξίας, για την ζωή και το έργο του Bob Marley, από τον βραβευμένο με όσκαρ σκηνοθέτη του one day in september, Kevin Macdonald.

Σκηνοθεσία: Kevin Macdonald

Πρεμιέρα (US): 20/04/12
Χώρα παραγωγής: USA | UK

Η σιωπή δεν είναι χρυσός



Του Γιώργου Αυγερόπουλου

Καθώς ένα χρόνο τώρα ασχολούμαι με τη θεματική «Χρυσός στα χρόνια της κρίσης» έχοντας δουλέψει μαζί με τους συνεργάτες μου στην Κολομβία (1), τη Ρουμανία (2) και την Ελλάδα (3), οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες.

Θα συγκρίνω την ελληνική περίπτωση με αυτή της Ρουμανίας (γιατί αν αρχίσω από την Κολομβία πολλοί θα πουν ότι συγκρίνω την Ελλάδα με μια λατινοαμερικανική χώρα και «τι σχέση έχουμε εμείς με αυτούς, εδώ είναι Ευρώπη» και άλλα τέτοια, κατά τη γνώμη μου ευτράπελα).

Πριν απ” αυτό όμως ας θυμηθούμε τι προβλέπουν τα δύο μεταλλευτικά σχέδια:

ΕΛΛΑΔΑ

Το ελληνικό κράτος έχει παραχωρήσει τα μεταλλευτικά δικαιώματα μιας έκτασης 317.000 στρεμμάτων στη Βόρεια Χαλκιδική, πλούσιας σε χρυσό, χαλκό και άλλα μέταλλα, στην καναδική πολυεθνική Eldorado Gold.

Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται το κοίτασμα χαλκού – χρυσού στις Σκουριές, που σήμερα εκτιμάται ότι αξίζει περίπου 12 δισεκατομμύρια δολάρια, δύο προϋπάρχοντα ορυχεία μαζί με τις εγκαταστάσεις τους, 310 σπίτια στο Στρατώνι, καθώς και τα δικαιώματα έρευνας και επέκτασης της εξορυκτικής δραστηριότητας με το άνοιγμα και άλλων μεταλλείων.

Το αντάλλαγμα που πλήρωσε η εταιρεία στο ελληνικό κράτος το 2003 για να αποκτήσει τα παραπάνω ήταν 11 εκατομμύρια ευρώ, κάτι που έχει χαρακτηριστεί από κόμματα του ελληνικού Κοινοβουλίου και από κατοίκους της περιοχής «ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα της χώρας».

Οσοι αντιδρούν στο μεταλλευτικό σχέδιο, υποστηρίζουν ότι η επένδυση θα προκαλέσει ανεπίστρεπτη καταστροφή στο περιβάλλον, με τα οφέλη να είναι λιγότερα από τις απώλειες.

ΡΟΥΜΑΝΙΑ

Την επόμενη φορά που θα πετάξεις οτιδήποτε στην παραλία...σκέψου !!!


MIDWAY : trailer : a film by Chris Jordan from Midway on Vimeo.

soshalkidiki: νέο μπλοκ για τις εξελίξεις του αγώνα...

Ένα νέο blog δημιουργήθηκε για την ανάγκη της έγκυρης και σωστής πληροφόρησης γύρω από τις εξελίξεις του αγώνα μας ενάντια στην επαπειλούμενη καταστροφή των μεταλλείων χρυσού.
Σε αυτό μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένο ενημερωτικό υλικό όπως:
Πορίσματα Επιστημονικών Ιδρυμάτων,Μελέτες και Δημοσιεύματα Επιστημόνων, ανακοινώσεις, δελτία τύπου, δημοσιεύματα, ντοκιμαντέρ, συνεντεύξεις, ψηφίσματα,
μηνύματα συμπαράστασης, άρθρα και πολλά άλλα αρχεία που σχετίζονται
με τον πολυετή αγώνα μας.


Το blog φέρει την ονομασία soshalkidiki

και η διεύθυνσή μας είναι εδώ: 
http://soshalkidiki.wordpress.com


Alpha Blondy - I Love Paris