τα εν οίκω... εν δήμω
Επικοινωνία: peramahalas@gmail.com

Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2011

Επανάσταση...

ΚΑΙ!,ΞΑΦΝΙΚΑ, ακούστηκε το κουδούνι.
«Είσαι εκεί;» άκουσα. «Είναι ώρα!»
«Τώρα, έρχομαι» απάντησα μηχανικά.
«Είναι ήδη αργά. Άνοιξε την πόρτα,»
Ήμουν απαυδισμένος. Σκέφτηκα να πάρω το σφυρί και να το κάνω ...
Με λίγη τύχη θα μπορούσα, με ένα μόνο χτύπημα, να τελειώνω με το ασταμάτητο μαρτύριο. Θα ήταν θαυμάσιο.
Όχι άλλοι έλεγχοι... Όχι άλλη βιασύνη ... Όχι άλλη φυλακή!
Αργά η γρήγορα, όλοι θα μάθαιναν τι έκανα ... Αργά η γρήγορα, κάποιοι; θα έβρισκε το θάρρος να με μιμηθεί. ..
Και μετά, ίσως άλλος ... Κι άλλος ...

Και πολλοί άλλοι θα έπαιρναν κουράγιο
Μια αλυσιδωτή αντίδραση που θα έπρεπε να τελειώνουμε μια για πάντα με την καταπίεση.
Να απαλλαγούμε μια για πάντα με την καταπίεση. Να απαλλαγούμε οριστικά απ΄αυτά. Να απαλλαγούμε απ΄αυτά απ΄όλες τους τις μορφές...
Σύντομα συνειδητοποίησα ότι το όνειρο μου ήταν ανέφικτο. Η σκλαβιά μας μοιάζει να είναι, την ίδια στιγμή, και η μόνη μας επιλογή ...
Εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε τις φυλακές μας, και τώρα, χωρίς αυτές, η κοινωνία δεν θα υπήρχε.Είμαι αναγκασμένος να το παραδεχτώ ...
Δεν θα ξέραμε να ζήσουμε χωρίς ρολόγια!

Του Χόρχε Μπουκάι

http://pontokomicom.blogspot.com/2011/12/blog-post_30.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου