Έχε εμπιστοσύνη στο χάος

Γιάννης Μακριδάκης

Έλαβα ένα μακροσκελές μέηλ από αναγνώστρια εξ Αθηνών, η οποία είναι πολιτικοποιημένο ον, ακτιβίστρια, συμμετέχει και είναι δραστήριο μέλος σε πολλές συλλογικότητες. Μου γράφει λοιπόν πως είναι απογοητευμένη από όλα αλλά κυρίως από την απάθεια που βλέπει τριγύρω της και πως νιώθει τελείως διαλυμένη από όλην αυτή την κατάσταση που είναι υποχρεωμένη να βιώνει καθημερινά. Στην κοινωνία απάθεια και ανοχή, και στις συλλογικότητες παθογένεια με συμπτώματα παραγοντισμού αλλά και ψυχοθεραπείας άνευ αποτελέσματος.

Ένιωσα πως η γράφουσα βρίσκεται ένα στάδιο πριν πάρει κι αυτή τα βουνά, ένα στάδιο στο οποίο βρέθηκα προσωπικά πριν από μερικά χρόνια, όταν και αποφάσισα να αποτραβηχτώ από την καθημερινή προσωπική επαφή με τους ανθρώπους και να δοθώ στα άλλα πλάσματα, τα φυτά και τα ζώα. Δεν ξέρω αν θα το κάνει, αν έχει τον τρόπο ή την θέληση. Σε μένα πάντως έδρασε ευεργετικά αυτή η απομάκρυνση και της το είπα με σιγουριά. Έρχεται καιρός κατά τον οποίον οι άνθρωποι που δίνονται με πάθος στο σύνολο, επιβάλλεται να κοιτάξουν λίγο και τον εαυτό τους, να σταθούν στα πόδια τους πιο στέρεα, να γίνουν πιο δυνατοί διότι μόνο έτσι θα μπορέσουν μετά να βοηθήσουν πιο αποτελεσματικά και τους άλλους. Όχι απαραίτητα με τους τρόπους που είχαν μάθει, εφαρμόσει και συνηθίσει μέχρι πρότινος.

Η φύση δίνει λύσεις, καθαρίζει το νου, ασκεί το κορμί, εισάγει στην φιλοσοφία και νικάει τον θάνατο. Κάνει τον άνθρωπο απείρως πιο χρήσιμο για τους άλλους ανθρώπους.


Της απάντησα βέβαια όλα αυτά αλλά της είπα και κάτι που νιώθω εδώ και πολλά χρόνια, με αφορμή όμως το γράμμα της, ήταν η πρώτη φορά που το άρθρωσα, το έβαλα σε λέξεις και το είπα στον εαυτό μου και σε κάποιον άλλον τόσο συγκεκριμένα. Θα θελα λοιπόν να το καταχωρήσω κι εδώ, για πολλούς και διάφορους λόγους, ελπίζοντας πως θα φανεί χρήσιμο σε κάποιους/ες από τους αναγνώστες του ταπεινού αυτού ιστότοπου:

Όταν είμαι στην φάση της πλήρους απογοήτευσης, μου βγαίνει ως άμυνα η εξής σκέψη: Πως η ανθρωπότητα βαδίζει σίγουρα προς τα εκεί που θέλει και πως αφού το θέλει, εγώ και οι όμοιοί μου, που διαφωνούμε, δεν έχουμε κανένα λόγο (και κανένα δικαίωμα) να τους το χαλάσουμε, οπότε ας αφήνουμε τα πράγματα να κυλάνε, έτσι κι αλλιώς είναι τόσο χαοτική η διαδικασία, που δεν ξέρεις από ποια λεπτομέρεια, ποια στιγμή, θα γίνει η έκρηξη ή η αλλαγή πορείας. Βάδιζε εσύ τον δρόμο σου δίχως εκπτώσεις, και έτσι, να είσαι βέβαιος, ότι συντελείς στο τσακ που θα κάνει το χάος και θα γίνει δημιουργία.
Μην αγχώνεσαι. Όλα πάνε όπως πρέπει. Αν ξεπεραστούν τα όρια, θα έρθει η συντέλεια. Είτε με πόλεμο είτε με φυσικές καταστροφές. Η Φύση από πάνω μας βλέπει, νιώθει και θα αμυνθεί μόλις νιώσει την απειλή να γίνεται ασφυκτική. Έχε εμπιστοσύνη στο χάος”