Σήμερα έκοψα τις πρώτες ντομάτες και μόλις τις δοκίμασα στη σαλάτα, μου ήρθανε χίλιες αναμνήσεις στο μυαλό και κόντεψα να δακρύσω από τη γλύκα και το άρωμα.
Κάποιοι φίλοι που έτυχε να βρεθούν εδώ, έβγαλαν κι αυτοί ενθουσιαστικές ιαχές από μέσα τους καθώς τις γεύτηκαν επί ντάκου. Για ξεχασμένες και χαμένες γεύσεις μιλήσανε κάποιοι, και για πρωτόγνωρη γεύση και άρωμα κάποιοι άλλοι, νεώτεροι. Ευτυχώς που βρέθηκαν κι αυτοί οι άνθρωποι εδώ, διότι θα αναρωτιόμουνα μήπως είμαι η κουκουβάγια που βλέπει το παιδί της πιο όμορφο απ’ όλα.
Κι όλα αυτά οφείλονται βέβαια σε έναν ντόπιο σπόρο, παραδοσιακό της περιοχής, τον οποίον με χίλιους κόπους κατάφερα να βρω και να φυτέψω. Το νερό, το χώμα και η κοπριά δεν αρκούν από μόνα τους για να κάνουν τόσο γευστικές και μοσχομυριστές τις νέες ποικιλίες των μεταλλαγμένων ή των διασταυρώσεων, με τις οποίες προμηθεύουν τους σύγχρονους κηπουρούς οι εταιρίες.
Κράτησα σπόρους από κάμποσες ντομάτες απ’ αυτές για να ξαναβάλω του χρόνου. Κι αμέσως σκέφτηκα πάλι τα όσα αφήνουμε πίσω να χαθούν και τα όσα ξεπουλάμε. Την παράδοση, την ψυχή, τα προϊόντα και τους φυσικούς πόρους αυτής της χαρισματικής πατρίδας, που έχουν όλα ζυμωθεί για αιώνες κάτω απ’ αυτόν τον ουρανό και δίπλα σ’ αυτή τη θάλασσα.
Δυστυχώς οι νεοέλληνες, με χειρότερους από όλους τους “σπουδαγμένους αστούς”, έχουν πια συνηθίσει στην Έκπτωση. Έκπτωση σε όλα. Από τη γεύση μέχρι την αξιοπρέπεια. Οι πρόσφατες γενιές Ελλήνων δε, γεννήθηκαν και μεγάλωσαν υπό το καθεστώς αυτής Έκπτωσης, την οποίαν τους κληροδότησαν οι γονείς τους και τους καλλιέργησαν ευδοκίμως τα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Και δεν ξέρουν κάτι άλλο πέραν από την Έκπτωση. Δεν υπάρχει στο μυαλό τους ο υποδοχέας, όπως λέει κι ένας φίλος, για να μπορέσουν να συγκρίνουν και να αξιολογήσουν το κακό χάλι της ζωής που τους κληροδοτήθηκε. Γι’ αυτό νομίζουν πως όλα έτσι είναι και πως έτσι ήταν πάντα. Και βέβαια, ότι οι ίδιοι είναι πολιτισμένοι και ανώτεροι σε σχέση με τους παλαιούς. Πως επειδή κατέχουν τεχνολογίες κι επιστήμες, είναι πολύ πιο μπροστά από τις προηγούμενες γενιές. Πλάνη μέγιστη στην εποχή της ισοπέδωσης και της ανοστιάς. Τρανταχτή απόδειξη το ότι όποιος γνώρισε το μεγαλείο, δεν μπορεί να το λησμονήσει. Διότι κάθε τι, με το οποίο καλείται να συμβιβαστεί, έχει μέτρο σύγκρισης και υστερεί κατά πολύ συνήθως.
Όπως πάει το πράγμα γίνεται φανερό ότι οι επόμενες γενιές μέλλει να γεννηθούν υπό καθεστώς πλήρους Έκπτωσης. Παρακμής για την ακρίβεια. Δεν θα έχουν δικό τους τίποτε. Ούτε χώρα, ούτε γη, ούτε τροφή, ούτε γνώσεις πέραν από τις κατευθυνόμενες που προσφέρει η σύγχρονη εκπαίδευση, ούτε ζωή θα έχουν δική τους. Θα ζουν επειδή έλαχε να γεννηθούν και επειδή σε κάποιους συμφέρει η ύπαρξή τους ως καταναλωτές και ως εργαζόμενοι. Θα τρώνε την ντομάτα του μέλλοντος, την οποίαν θα τους δίνει κάποια Εταιρία έτοιμη, συσκευασμένη και εμποτισμένη με διάφορα, για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας (μη χαλάσουν τα γρανάζια της Οικονομίας) και, κάποιοι, θα αναπολούν την πλαστική ντομάτα που τρώγανε στα μικράτα τους, σήμερα δηλαδή. Και θα μιλούν κι αυτοί με νοσταλγία για ξεχασμένες πλαστικές γεύσεις.
Γενιά με τη γενιά ο άνθρωπος εξελίσσεται αλλά δεν προοδεύει. Διευκολύνει τη ζωή του αλλά δεν την ομορφαίνει. Δίνει ίσως διάρκεια στον βίο του αλλά δεν ευημερεί. Αντιθέτως, συνηθίζει στην ισοπέδωση, στην έκπτωση, στην ασκήμια και στην μιζέρια. Έτσι, αντί να νοστιμεύει ο ίδιος, γίνεται όλο και πιο άνοστος ως ον. Μέχρι που μια μέρα δε θα τρώγεται πια και ο πλανήτης θα τον ξεράσει.
http://yiannismakridakis.gr/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου